Rewind The Film

MSP-2013-by-Alex-Lake-triptych-colour-instruments

De Manics hebben een nieuw album, Rewind The Film. Het is een ander album dan je zou verwachten. Ze zijn meer de akoestische kant op gegaan, en dat is een prettige ontwikkeling.

Ik wist natuurlijk al dat de Manic Street Preachers mooie liedjes konden schrijven. Black Dog On My Sholder van This Is My Truth, Tell Me Yours is een van de mooiste die ken. Ook op Rewind The Film staan weer een paar prachtige nummers. De Manics krijgen op dit album ook meer hulp van gastzangers en -zangeressen, die allemaal op hun eigen manier echt wat bijdragen.

Op het album wordt meer gebruik gemaakt van orkestrale arrangementen. Prachtige strijkorkesten, groepen met blazers, ze laten horen waarom ze al jarenlang tot de beste bands van Engeland behoren. Als je van Elbow houdt, dan vind je Rewind The Film vast ook een goede plaat.

Albums van 2010

Het einde van het jaar nadert. De DJ’s van 3FM zitten weer in het glazen huis, daarna volgt de top 2000 en dan begint het nieuwe jaar alweer. Het einde van het jaar betekent ook een terugblik. Vandaag alvast mijn tien meest gedraaide albums van het afgelopen jaar, volgende week mijn lievelingsnummers.

1. Robyn – Body Talk (12 – 3)
2010 was het jaar van Robyn. In drie delen bracht ze Body Talk uit, het ene deel nog beter dan de andere. Met popnummers van een andere planeet deed ze me steeds weer uitkijken naar het volgende deel om me weer te verbazen met nóg mooiere en betere nummers.

Robyn – Dancing On My Own

2. RöyksoppSenior
Röyksopp bracht dit jaar hun vierde album uit. Een volledig instrumentaal album met bijzondere composities, van duister naar toegankelijk en van vreemd naar dansbaar. Ook de tussendoor uitgebrachte ‘tracks of the month’ mogen niet vergeten worden, wat zaten daar een paar mooien tussen. Uitschieters zijn toch wel This Space en I Wanna Know geweest.

Röyksopp – This Space

3. HurtsHappiness
Ik leerde ze kennen via mijn werk bij Fortress, en kon zo naar het concert wat ze in oktober gaven. Übergestyleerd, op en top 80’s met een 2010-randje. Het album hangt aan elkaar van hits. Prachtige ballads, clubhits, ze hebben het allemaal. Deze gasten gaan we de komende tien jaar nog heel veel horen.

Hurts – Better Than Love

4. Ellie GouldingLights
Ellie Goulding is ook al zo’n debutante. Met haar eerste album sloeg ze iedereen omver. Haar breekbare stem kwam goed uit in zoete ballads, maar ze kon net zo goed knallen met hits als Starry Eyed en Under The Sheets. Ook een dame om te onthouden.

Elly Goulding – Starry Eyed

5. Daft PunkTron Legacy OST
Het album waar ik lang naar uitkeek. De film moet ik nog zien, maar het album is prachtig. Instrumentaal, vol met soundscapes (het is tenslotte de filmmuziek) waar veel componisten nog door geïnspireerd zullen worden. Minder pompende beats dan we van ze gewend zijn, maar daarom zeker niet minder goed.

Daft Punk – C.L.U.

6. Chromeo – Business Casual
7. Manic Street Preachers – Postcards of a Young Man
8. Jamiroquai – Rock Dust Light Star
9. Chilly Gonzales – Ivory Tower
10. Caro Emerald – Deleted Scenes From The Cutting Room Floor

Postcards From A Young Man

Na hun postume ode aan verdwenen bandlid Richey Edwards van afgelopen jaar, zijn de Manic Street Preachers weer terug met een nieuw album, hun tiende. Postcards From A Young Man is een album vol radiovriendelijke nummers en ze vergelijken het zelf graag met Aerosmith’s Pump, die de eerste opmaat was voor succes bij het grote publiek.

De eerste single van het album is (It’s Not War) Just The End Of Love. Inderdaad lekker radiovriendelijk en het heeft iets weg van Stomp, de laatste hit van de europopgroep Steps. Nicky Wire, de bassist van de Manics heeft namelijk ooit aangegeven dat hij Steps een goede groep vond. Stomp zelf was weer gebaseerd op Everybody Dance van Chic. Maar goed, ik dwaal af.

Het tweede nummer, getiteld Postcards From A Young Man vind ik beter. Pas één keer gehoord krijg ik het niet meer uit mijn hoofd en ik denk dat dit album de Manics het commerciële succes zal brengen wat ze ervan verwachten. Ze hebben het in elk geval dubbel en dwars verdiend.

Chic – Everybody Dance

Steps – Stomp

Manic Street Preachers – (It’s Not War) Just The End Of Love

Manic Street Preachers – Postcards From A Young Man

Umbrella

umbrella

Vorige week reageerde er een meisje op een van mijn blogs. Ilse, uit Groningen, werkt voor een Amerikaans PR buro en was onder de indruk van Duurt Lang. Dat horen we natuurlijk graag, en toen ze me een kijkje gunde in de portfolio van haar artiesten nam ik die mogelijkheid natuurlijk graag aan.

Van de artiesten in de lijst kende ik er welgeteld geen. Afgaande op omschrijvingen en titels downloadde ik wat nummers, waaronder een van de zangeres Jennings. Umbrella is natuurlijk bekend door het origineel van Rihanna, maar Jennings kan er ook wat van.

Een subtiel soundscape bouwt het nummer langzaam op en haar stem is zeer prettig om te horen. De achtergrondtoon wordt op een gegeven moment wel irritant, maar verder bewijst ze over een prima stem te beschikken die zuiver, puur en echt is. De minimale instrumentatie doet het nummer goed en is een mooie toevoeging.

Rihanna’s origineel is natuurlijk overbekend. De drums maken het edgy, de rap van Jay-Z maken het street-credible. Niet verwonderenswaardig dat dit haar grootste hit tot nu toe was. Daarnaast zit het qua harmonie en melodie prima in elkaar. Vooral het refrein spat eruit.

Het nummer is zelfs zo sterk dat de Duitse jongensgroep The Baseballs er een nummer-1 hit mee weet te scoren in Nederland. Deze jongens maken een soort rockabilly-versie die bij Umbrella verbazingwekkend goed overeind blijft. De rest van hun album Strike! is echter niet om aan te horen, dus die kan je gerust in de winkel laten liggen of overslaan als ze vrijdag op het museumplein staan. Dat hun concert in de melkweg uitverkocht is, is me een groot raadsel.

Australia

australia

Inmiddels zullen ze al in het Europese luchtruim zijn. Na ruim twee jaar zie ik vanmiddag mijn zus weer. Ze is hier voor zes weken op vakantie met haar man, om Kerst te komen vieren en om te vieren dat mijn ouders allebei 60 worden.

In 2000 ging ze op wereldreis. Als 23-jarige vrouw eerst door Zuid-Oost Azie om daarna Australie te ‘doen’ zoals dat in backpackerstaal heet. Mijn moeder hield toen haar hart al vast. “Als ze maar niet verliefd wordt op een Australier”, zei ze nog. Dat was dus wel het geval. Ze heeft korte tijd bij hem in huis gewoond voordat ze toch weer terug kwam naar Nederland. Een aantal jaren later was het contact er nog steeds en kwam hij naar Europa om te kijken of de liefde nog net zo sterk was als toen. Dat was dus met Kerst drie jaar geleden. Het jaar erop vertrok ze in oktober om bij hem te gaan wonen, een half jaar later trouwden ze en mijn ouders zijn inmiddels ook al op bezoek geweest.

En nu, nu zijn ze weer even terug in het oude vertrouwde Nederland. Welkom thuis, zus.

Manic Street Preachers – Australia