Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

[concert] Veel te weinig London Grammar

IMG_1533

IJzer moet je smeden als het heet is. De manager van London Grammar is zeker bekend met deze uitdrukking, althans met de Engelse tegenhanger. Want London Grammar is sinds het debuutalbum ‘If You Wait’ uitkwam hot en verschijnt overal ten tonele. Australië en thuisbasis Engeland waren al gevallen voor zangeres Hannah Reid, gitarist Daniel Rothman en toetsenist Dominic Major. Amerika is druk bezig, getuige het optreden van het trio bij Jimmy Fallon en nu dus Europa, met Nederland voorop.

Op London Calling 2013 veroorzaakte de band vooraf veel reuring – of hun manager, ook heel goed mogelijk – en naderhand werd het optreden door velen gezien als het hoogtepunt van het tweedaagse festival. Snel werd een clubtour door Europa aangekondigd en vier maanden later staat de band in een uitverkochte Melkweg. In de zomer wordt Lowlands aangedaan, evenals Rock Werchter en zo ben je van een in Nederland volslagen onbekend groepje al bijna een gevestigde naam geworden.

Hey Now is net als op London Calling de openingssong. Sfeervolle dronegeluiden, drumcomputer die onweer simuleert, gitaar met volle echo en daaroverheen de allesomvattende stem van Reid. Een fantastisch nummer dat oneindig kan en mag worden uitgereikt. Zes en een halve minuut met open mond luisteren, het belooft veel. En veel van die belofte wordt ingelost: op de titelsong na spelen de drie alle nummers van hun album, waaronder het prachtige Wasting My Young Years en single Strong.

Geluid en atmosfeer zijn subliem en het publiek luistert nog ademlozer dan tijdens London Calling. Terecht ook, London Grammar speelt intenser en beheerster dan in Paradiso. Maar als na minder dan een uur de laatste noten klinken van de eenzame toegift Metal And Dust, de bandleden daarna niet meer terugkeren en de lichten genadeloos aangaan, voelt het toch alsof ze hun belofte niet zijn nagekomen.

Even voor het einde stelt de band namelijk dat ze vijf minuten hebben tussen dit optreden en een optreden in RTL Late Night bij Humberto Tan. Reid vraagt het publiek of dat een goed programma is; de helft van de aanwezigen vindt van niet. ‘Waarom niet?’ vraagt ze voorzichtig. Het levert een komisch moment op, want een echt eenduidig antwoord komt er niet. ‘Commercieel,’ zegt toetsenist/drummer Major daarom maar.

Daar heeft het alleen niets mee te maken. Het heeft alles te maken met de haast die de band heeft. Veel meer hadden we willen horen van London Grammar: nieuw werk, spannende covers, uitgesponnen versies van ‘oud’ werk (2013), misschien een London Grammar-variant van Help Me Lose My Mind van Disclosure waarop Reid is te horen. Het maakt niet uit: meer. En meer dan alleen je album, graag.

Dat is niet het enige bezwaar. Er waren mensen in het publiek die via een tussenhandelaar meer dan vijftig euro betaalden voor een ticket. Op de avond zelf werden er nota bene nog tickets op sites aangeboden voor 79 euro. Uiteraard moet je zelf weten of je dat er voor wilt betalen – de originele prijs was veertien euro – toch is het een beetje sneu voor die mensen, als je het mij vraagt. Een uurtje is gewoon te kort.

London Grammar kan er vermoedelijk zelf niet zoveel aan doen. Ik ben er zeker van dat ze liever een half uur langer speelden voor hun nieuw vergaarde fans dan een nummertje afraffelen op tv. Laten we de manager er maar de schuld van geven dat Umberto live misplaatste opmerkingen maakt tegen de zangeres, dat RTL ook fijn kan delen in het hypeje en dat zijn drie pupillen van hot naar her worden gesleept omdat ze hot zijn.

Je wenst ijzersterke bands alle succes toe. Maar niet te veel.

Gezien: London Grammar in Melkweg The Max, 3 maart 2014

[live] London Calling: van Mainstream naar Geenstream

LC01

De 21ste editie van London Calling was het alweer. Het tweejaarlijkse indiefestival in Paradiso dat een podium biedt aan opkomende en verrassende acts en een springplank richting Europa. De organisatoren van LC staan erom bekend dat ze de durf hebben om heel breed te programmeren, van main stream tot geenstream.

Op de vrijdag waren The Dodos met een set van driekwartier de grootste act. Het duo uit San Francisco, dat we eerder dit jaar konden zien op het rondreizende Cross Linx-festival had zichzelf voor de gelegenheid verdubbeld. De strakke, harde en eenvoudige nummers, zoals Jodie en Fools die hen kenmerken kwam dat niet ten goede. De geluidsafstelling was vreselijk, waardoor je (in ieder geval boven) een krakende bak herrie hoorde waar je met moeite de het nummer uit kon onderscheiden. Jammer, snel door naar de Kleine Zaal.

Daar begon Kid Karate in een Dodo-samenstelling van drum en gitaar. Heerlijke Ierse stamprock met teksten als ‘Building Build Higher And Higher.’ Een pretentieloze, strakke set die alles behalve simplistisch was. Ze stonden al eerder in het voorprogramma van Black Rebel Motorcycle Club en dat is niet niks. Van deze Dubliners zullen we nog meer gaan horen en vermoedelijk behoorlijk hard.

Mac DeMarco speelde aansluitend in de Grote Zaal. Mannen in houthakkershemden, recht uit het bos gekropen met gladde Canadese bluesrock-liedjes die op alles leken en tegelijk op niks. Het optreden kon me niet bekoren en DeMarco’s muts evenmin. Te veel de middelmaat. De Grote zaal en de muts waren te groot voor DeMarco. Ik moest de hele tijd denken: De Marco? Volgens mij hebben we er hier maar één en dat is Marco Borsato. (Met uiteraard Marco Bakker als goede tweede.)

LC02

De zaterdag had veel meer om het lijf. De vrouwelijke artiesten waren goed vertegenwoordigd, evenals de drumcomputer. Het leek erop dat de organisatie deze avond had vrijgehouden voor de meer electro-geörienteerde artiesten. Niet helemaal, maar daar komen we zo op. Eerst Rainy Milo die haar Amy Winehouse-achtige stem over triphopbeats legde. Mooi stemgeluid, weinig verrassende nummers.

Na Outfit uit Liverpool en Pappa uit Los Angeles, twee energieke, maar veel te doorsnee bands, volgde London Grammar. Wat mij betreft hét hoogtepunt van London Calling 2013. Het album If You Wait is een nagenoeg perfect album. Het was afwachten of de ingetogen nummers stand zouden houden in een rumoerige festivalsetting. Het publiek leek aan te voelen dat er iets bijzonders aan de gang was op het podium en werd zo stil als je mocht verwachten. Wat een prachtige liedjes en wat een schitterende zangeres is Hannah Reid. Om ter plekke verliefd op te worden.

Het duo MS MR uit New York, zij groen haar, hij een ketting, zette even later in de Grote Zaal een prachtset neer waar de vonken afsprongen. Met drummer en gitarist waren ze naar Amsterdam gekomen om te vlammen. Groene vlammen en opwindende dansjes! Nieuwe single Think Of You, die zangeres Lizzy aanduidde als ‘group therapy’ en hit Hurricane waren de hoogtepunten.

Lulu James, die in in een minuscuul pakje in de kleine zaal 70’s disco combineerde met electro kon niet elke bezoeker waarderen. Hoewel de zaal tijdens het optreden langzaam leger werd bleef ze vol overtuiging haar set afmaken. Een mooie stem, maar te mainstream voor een festival als dit. Dan naar beneden om Jagwar Ma mee te maken. Keiharde electronica, die doet denken aan Caribou, waarop je wel móet bewegen. Het debuutalbum Howlin’ gaat het vast goed voor de Australiërs. Wat een energie!

Om half twee ‘s nachts togen we voor de laatste maal naar boven om daar de rockende dames van Bleached te zien. Een storm van geluid die geen moment ging liggen. Leuk om naar te kijken, niet om naar te luisteren. Zo eindigde London Calling 2013 toch nog met een rockpiep in de oren. Eigenlijk wel lekker ook.