Duurt Lang Muziekblog

27.11.2012 | 3 reacties
Michelle | HTbackdrops
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, persoonlijke plaat, stemmingen
, , , , ,

Break-ups

27.11.2012 | Michelle | HTbackdrops

Break-ups zijn nooit leuk. Hoe je het ook wendt of keert; mensen worden gekwetst, zijn verdrietig, hebben een gebroken hart en verwijten elkaar van alles. Er wordt geschreeuwd, gehuild en gegooid met spullen. Kortom: Nee. Niet iets waar je graag doorheen gaat. Maar als het niet meer werkt, werkt het niet meer. Dan houd je de eer aan jezelf, kies je voor jezelf en hak je de knoop door. “Als jij het hebt uitgemaakt, waarom ben je dan verdrietig?” Omdat je iemand waarvan je heel veel houdt pijn doet. En iemand met een beetje hart, doet dat niet met plezier.
En als je gedumpt wordt? Ja, dan spreekt je verdriet voor zich. Je raakt iemand kwijt waar je gek op ben.
Wat ik hiermee wil zeggen; break ups zijn vreselijk.

Maar weet je voor wie break-ups pas écht een hel zijn? Voor muziekverslaafden. Waarom? Nou, dat zal ik je eens haarfijn uitleggen:

Ten eerste:
Muziekverslaafden vallen op muziekverslaafden. Je ex-wederhelft is gek van dezelfde bands, bespeelt zelf een instrument of is een wandelende encyclopedie als het gaat om muzikale weetjes. Muziek is wat jullie verbond, waar jullie over praatten, wat jullie bezighield. Met wie ga je nu je lyrische enthousiasme over de release van die ene BluRay van dat te gekke concert delen?

Dan ten tweede:
Jullie hadden een verzameling van LP’s, CD’s, DVD’s, Blue-Ray’s, boeken en collectors-items. Dat was jullie grote trots. Die collectie moet verdeeld worden, maar de ene CD is niet compleet zonder de andere DVD. Dus wat doe je? Juist. Acda en de Munnik-praktijken. “CD van jou, CD van mij, CD van ons allebei, maar gekregen van mijn moeder, van mijn moeder, dus van mij.” Nee, want “ik draaide die CD veel vaker!“, “ja, maar ik heb ‘m van jou gekregen!“, “ja, maar IK heb ‘m betaald!” and so on. It never stops. Waar muziekliefhebbers hun CD-collectie samenvoegen, ontstaan meningsverschillen.

En alsof dat materialistische geneuzel nog niet genoeg was, is er als derde nog de mind-game die muziek zo lekker met je kan spelen. Je bent stoer, dus huil je niet. Je gaat verder met je leven, doet je dagelijkse dingen en probeert er niet bij stil te staan. Je spreekt af met vrienden/vriendinnen, doet extra klussen op werk, gaat extra lang boodschappen doen en winkelt wat af. Maar dan: het moment dat je in de auto zit met de radio aan en inééns dat ene nummer voorbij komt sluipen wat stiekem ‘jullie’ plaatje was. Zet die auto maar aan de kant, want hier komt mental-breakdown part I. Veel muziek gaat nu eenmaal over liefde, dus je kunt er gewoonweg niet omheen. Alles met ‘love’, ‘used to’, ‘miss’ of iets in die trend, is genoeg om je hopeloos te laten snikken. En dat wil je niet, want huilende mensen zijn lelijk en tranen zijn voor mietjes. Toch?

Mijn tip?
Hoe gek je ook van muziek mag zijn en hoe verliefd je ook mag worden op iemand; maak een Twitteraccount aan om enthousiast op te spuwen over muziek, houd die waardevolle collectie gescheiden en luister alleen nog maar naar Death Metal, dat is vaak toch niet te verstaan.

Laura Jansen – Single Girls

13.06.2012 | 0 reacties
il Frodo | Daugther
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, kent u deze nog-nog-nog?, something old something new, tips van de chef
, , , , , , , , , , , , ,

Daughter

13.06.2012 | il Frodo | Daugther

Daugher

Vorig jaar was ik op Pinkpop. Dat was mijn eerste meerdaagse festival -ever-. Met in de line-up persoonlijke favorieten Coldplay, Foo Fighters, Kings of Leon, Deadmau5, Elbow, White Lies, Laura Jansen, Justin Nozuka en Band of Horses, was het gewoon geen optie om niet te gaan. En ik moet zeggen, het was het meer dan waard! Ook al blijf ik zelf denk ik toch meer een concerten-man, ik vond 3 dagen met een tentje op een festival geen onprettige ervaring. En ook al was ik blij dat ik weer naar huis kon, dit was met recht mijn beste Pinkpop ooit. Veel optredens waren indrukwekkend, sommige zelfs legendarisch. Hurts, Elbow, White Lies en Band of Horses kregen het publiek in een trance. De optredens van Coldplay, Foo Fighters en Deadmau5 waren zoals verwacht van epische proporties en Two Door Cinema Club en Go Back to the Zoo bleken de verrassingen te zijn met energieke en festivalwaardige optredens op het grote podium.

Dit jaar vond ik de line-up toch veel minder sterk dan gemiddeld. Weinig echte festivalacts, weinig bands die voor een verrassing konden zorgen, of iets konden laten broeien op het veld, ook al was het weer er wel naar. En van Bruce “The Boss” Springsteen word ik zelf ook niet erg warm, dus heb ik heb dit jaar Pinkpop weer heerlijk vertrouwd vanaf de bank bekeken. En kwam toen inderdaad ook tot de conclusie dat ik eigenlijk alleen de optredens van Mumford & Sons en Keane de moeite waard had gevonden om echt bij te zijn.

In 1992 traden Pearl Jam op Pinkpop op. Voor veel mensen het beste Pinkpop optreden allertijden. Ikzelf heb Pearl Jam nog nooit live zien spelen. Dat gaat er dit jaar eindelijk van komen, als de kaarten goed aankomen vanuit Engeland, dan spelen ze in het nieuwe Ziggodome en ben ik er bij. Ik hoop dat ze het nog een beetje kunnen, die oude mannen, en dat ze nog een beetje rocken. Naast rock zullen ze vooral veel mooie rustige liedjes spelen, denk ik, want daar hebben ze er inmiddels ook veel van. Daughter is een nummer van hun tweede album, Vs., en is voor mij toch wel een van hun klinkende klassiekers.

Daughter is óók een nieuw alternatief pop bandje uit Londen bestaande uit Elena Tonra, Igor Haefeli & Remi Aguilella. Ik heb laatst op Bandcamp hun EP The Wild Youth aangeschaft, omdat ik ergens een nummertje opgepakt had dat ik wel erg lekker vond klinken. Nu kwamen ze weer voorbij op MySpace en vroeg ik me af of ze eigenlijk al een beetje aan het doorbreken waren, want hun liedjes zijn erg fijn en verdienen wel succes. Maar tot mijn verbazing staat Daughter in Nederland nog niet zo op de radar, ook al traden ze vorig jaar op in het voorprogramma van Ben Howard, inmiddels zelf ook geen kleintje meer. Jammer, want ik denk dat ze een blijvertje zijn en net zoals Ben ook een ideale kandidaat om bijvoorbeeld volgend jaar in de tent op Pinkpop het publiek te verrassen, te betoveren en eindelijk weer eens iets fris op het Pinkpoppodium neer te zetten. Hun debuut album wordt verwacht in begin 2013, dus dat biedt mooie kansen. Ideetje, Jan?

09.03.2010 | 2 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

cover, toepasselijk, vakwerk
, , , , , ,

Use Somebody

09.03.2010 | Victor

Kings Of Leon was een van de bands die in 2008 echt doorbraken. Hoewel ze al een tijdje bestaan, was Sex On Fire hun eerste echt grote hit. Het kwam van hun vierde album Only By The Night, waar het grammy-winnende Use Somebody ook op staat.

Use Somebody staat voor mij persoonlijk voor een donkere periode. Einde 2008 raakte ik in een flinke dip, misschien wel een kleine depressie waar ik door flink vechten uit ben gekomen. Use Somebody was een van de nummers die ik toen veel draaide. Enerzijds wegens het lekkere meezing gehalte, de stevige drums en anderzijds wegens de inhoud. ‘I could Use Somebody’ was precies wat ik toen nodig had.

Het nummer is door veel verschillende artiesten gecovered, en dan met name op akoestische wijze. Ook omdat de tekst dan nog meer tot zijn recht komt. De Nederlandse zangeres Laura Jansen heeft er zelfs nog een klein hitje mee gescoord. Ook de versie van Pixie Lott, de b-kant van ‘What Would Your Mama Do? Uh Oh, Uh Oh’ is er een die door een ringetje te halen is. Tot slot, de manier waarop Mathijs, Jaap en Kelvin het afgelopen week in X-factor meerstemmig zongen mag er ook zeker zijn!

Kings Of Leon – Use Somebody

Laura Jansen – Use Somebody

Pixie Lott – Use Somebody