Ik heb vrij muzikale vrienden, als ik het zelf zeg. De meesten zijn dol op goede muziek, zingen of spelen een instrument. Een van de betere zangeressen in mijn vriendenkring is D. Ze zit sinds vorig jaar bij mijn theaterclub, en is de vijftig gepasseerd. Ze heeft een paar dochters en is een van de jongste geesten in mijn omgeving.
Zo hadden we het laatst over muziek, en toen kwam ze ineens met Skrillex op de proppen. Skrillex ken ik als dubstep-producer. Niet iets wat ik direct met haar zou associëren. Maar wat blijkt, ze luistert het met haar dochters in de auto en is aangestoken door de beats en brommende bassen die bij de stijl horen. Zelf was ik nooit erg weg van dubstep, maar ons gesprek zorgde ervoor dat ik me toch weer even ging verdiepen.
De meeste dubstep vind ik inderdaad irritant. Moeilijk te volgen en ik zou niet weten hoe ik erop zou moeten dansen. Maar Skrillex is hierop een positieve uitzondering. Zijn eigen album is redelijk goed te hakken, maar zijn remixen zijn nog beter. De kroon spant zijn versie van In It For The Kill van La Roux. Telkens als het refrein begint verwacht je een keiharde bas maar krijg je juist stampende synthsizers. En als de bas dan komt, dan komt hij ook hard. Ik begrijp de adrenaline die het bij iemand als D. op kan wekken. Maar langer dan een half uur naar dubstep luisteren is voor mij nog een brug te ver.
