Serious Request

2014-12-21 21.23.54-2

Het is dit jaar voor het eerst in mijn stad, Haarlem. In de zomer mocht ik al mee brainstormen over de online aanpak, en nu staan ze er. Gisteren ben ik met twee impro-teamgenoten langs geweest om een cheque van ruim €900 langs te brengen.

Het heeft een beetje een carnavals-sfeer. Een hoop dronken jongeren, veel rotzooi, veel politie en eigenlijk weinig te doen. Op het grote plein staat iedereen eigenlijk een beetje aapjes te kijken en bier te drinken, maar de sfeer is overwegend positief. Dat het dag en nacht doorgaat zorgt ook voor de carnavals-sfeer.

Ik kijk er met een beetje jaloezie naar. De acties, het fondsenwervende, hoe gesmeerd het allemaal loopt en vooral de gigantische hoeveelheid aandacht die ervoor is. Dat moet ik met mijn eigen werk nog maar zien te bereiken. Daarentegen, zo’n concreet doel als het Rode Kruis heeft gekozen is natuurlijk veel tastbaarder dan onderzoek om ziektes te verminderen. Een gezondheidsfonds zal een minder groot publiek aanspreken dan een hulporganisatie.

Ik word me er ook weer bewust van dat ik eigenlijk helemaal geen radio meer luister. Ik mis hitjes van nu, en de dingen die ik zelf luister (ook nieuwere muziek) heeft de radio dan weer niet bereikt. Door het kijken en luisteren naar Serious Request ontdek ik gelukkig wel weer een lekker stampnummer om op hard te lopen: Runaway van Galantis. Zoals Ode To The Bouncer en Hello in eerdere jaren is het hard op weg om het anthem te worden van deze week.

I Remember… 9/11

Patriotic 9/11 gesture by troops. Aerial photo of soldiers spelling out "9/11 we remember"

Voor veel mensen is 11 september een belangrijke dag, die in het geheugen gegrift staat. Omdat op een zekere 11 september, er iets wereldschokkends gebeurde, en daardoor weet iedereen wat hij of zij die dag deed, waar hij of zij was, en wat hij of zij op dat moment dacht of voelde. En bij hoeveel dagen in je leven heb je dat nou echt?

Op de welbewuste nine-eleven zoals die dag bij de Amerikanen bekend staat, met enig gevoel voor ironie fonetisch dezelfde code als die gebruikt wordt voor hun nationale alarmnummer, werd ongevraagd een mijlpaal in het collectieve geheugen van een generatie geslagen.  Mijn generatie.

Daar werd ik eerder dit jaar weer aan herinnerd toen ik in New York was, bij het Ground Zero Memorial. Ongeveer 14 jaar daarvoor stond ik ongeveer op dezelfde plek en keek ik op naar de twee hoogste torens ter wereld, nu keek ik tegen het meest veelzeggende stuk lege lucht tussen gebouwen in aan die je je kunt voorstellen. Voor mij zorgde 9/11 niet zo zeer voor een schok in mijn geloof in de mensheid en de beschaving, maar een schok in mijn wereldbeeld. Dat er zulke grootse dingen zijn die zo ‘groots’ stuk kunnen, en dat ze zo’n grote schokgolf los kunnen maken, in zo’n grote groep mensen, verspreid over deze hele planeet heen.

Los van het treurige van wat er op die dag gebeurde, is het eigenlijk ook een beetje treurig dat we het daar in onze generatie mee moeten doen. Als kinderen van de generatie van de jaren 60, op hun buurt kinderen van de oorlogsgeneratie, was er weinig eer meer voor ons te behalen, en mogen we de Grunge, Hardcore House en totalitaire opkomst van de computer als enige uitwassen van onze populaire jeugdcultuur rekenen. Hoe erg we er ook mee geconfronteerd worden, de breezersletjes, pornografische Urban muziek en dito garagebox in Zuid-Oost cultuur behoort eigenlijk al weer toe aan de generatie die op dit moment loopt af te troeven.

Opgroeiend op de rand van generatie X en Y zijn we met recht een verloren generatie, misschien ook wel muzikaal gezien, want zo top waren die jaren 80 en 90 creatief gezien niet, met enige uitzonderingen uit Seattle, Ierland en Engeland daargelaten. Gelukkig kunnen we nog teren op wat er ruwweg tussen de jaren 50 en 80 gemaakt is (bewijzen ook de oneindige muzikale verwijzingen naar die tijd die we nog steeds in de hedendaagse top 40 terug horen) en lijkt het er op dat we sinds de tweede helft van de ‘Noughties’ alsnog aan onze trekken komen. Goede en eerlijke muziek is terug. Fijn ook voor de nieuwe generatie die daar weer mee opgroeit.

Waar 11 september die 9 jaar geleden een mijlpaal sloeg midden in een heerlijke studenten tijd voor mij, was het precies een jaar geleden de geboorte van Duurt Lang. En dat moet gevierd worden. Daarom hierbij mijn Top 9 meest gedraaide nummers van het afgelopen jaar. Dit zijn trouwens niet noodzakelijkerwijs mijn favoriete platen van het afgelopen jaar, maar dat is altijd een leuke voor de jaarwisseling. Als klappie toe, omdat hier verder helemaal geen beatjes tussen zitten, I Remember van Deadmau5 en Kaskade, omdat dat al twee jaar mijn meest favoriete houseplaat is, en het afgelopen jaar de definitieve doorbraak was van deze dooie muis. Opdat er nog veel (mooie) dingen mogen komen die we ons later herinneren zullen.

Mijn Duurt Lang Top 9

  1. Greg Laswell – Comes and Goes (In Waves)
  2. Beyoncé – Halo (Hope for Haiti Now)
  3. Jewel – Who Will Save Your Soul
  4. Anneke van Giersbergen – Come Wander With Me
  5. The xx – Crystalised
  6. Christina Aguilera – Lift Me Up (Hope for Haiti Now)
  7. Freeform Five – Eeeeaaooww (Stanton Warriors remix)
  8. Christina Aguilera – Save Me From Myself
  9. Duffy – Warwick Avenue

Duurt Lang 1 Jaar Dansplaat

Deadmau5 ft. Kaskade – I Remember (original mix)