XO

xo-john-mayer

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een goeie cover heb gehoord. Vooral grotere artiesten wagen zich er niet zo snel meer aan, tenzij het voor een speciaal programma is. Misschien heeft het er iets mee te maken dat je minder geld binnenkrijgt als je een liedje van een ander opneemt.

Een van de fijnere covers van het moment is de XO-versie van John Mayer. Hij blijft een lijzige stem hebben, waar je maar net zin in moet hebben. Qua melodie en stem blijft hij dicht in de buurt van het origineel van Beyoncé, maar de instrumentatie maakt het verschil. Van R&B klassieker wordt het een lief singer-songwriternummer, maar blijkt dat de tekst en zangmelodie uitstekend overeind blijven. In beide versies een prima nummer om de tweede helft van het jaar mee te starten.

Texel

Texel

Ik ben even een weekje op vakantie geweest. Samen met mijn vriendin en zoon voor het eerst met zijn drieên weg. Qua bestemming gingen we niet te ver, en omdat we een voorliefde voor waddeneilanden hebben was de keus makkelijk: Texel.

Op Texel zijn we al twee keer eerder geweest, een keer in de Koog en een keer in Den Burg. Ditmaal gingen we naar Oost, of op z’n Texels: Óóst. Een klein dorpje, of zeg liever buurtschap. Veel meer dan vijftig huizen staan er niet, waarvan zeker de helft vakantiewoningen. We hadden de middelste van drie huisjes, en de andere twee waren niet verhuurd. Super rustig dus.

We hebben genoten. Heerlijk gewandeld door de duinen, een dagje Den Burg, hardlopen langs de waddenzee, een heel seizoen Penoza wegkijken, maar ook gewoon relaxed in het huisje muziek luisteren, goede gesprekken houden en borrelen. Precies waar zo’n vakantie voor bedoeld is.

Hèt nummer dat de geschiedenis ingaat als de soundtrack van Texel 2013 is Dear Marie van John Mayer. Het staat op zijn laatste, nogal country-georiënteerde album Paradise Valley. Dear Marie vertelt over John, die een brief schrijft aan een oude liefde, en zich afvraagt wat er van haar is geworden. Waarschijnlijk herkenbaar voor velen. Wat wij er vooral zo lekker aan vonden is dat het nummer super relaxed begint, maar op het einde de bocht uit vliegt met heerlijke woo-hoo-hooo’s. Perfect voor een herfstige week op Texel.

Love Is All

Terug van 80 dagen reizen door Zuid-Amerika. Dat is een ervaring die mijn leven verrijkt heeft. Maar het was een verarming van mijn portemonnee (causaal verband) en van mijn spullen (onbedoeld, je wordt daar snel slachtoffer van criminaliteit). Het laatste had tot gevolg dat ik ongeveer 60 dagen mocht reizen zonder iPod en dus mijn eigen muziek.

Los van de Zuid-Amerikaanse muziek (die aan mij niet zo besteed is) en wat je per ongeluk hoort in hostels (John Mayer – erg lekker; en… Anouk!) betekende dat vooral: geheelonthouding. Nu is dat prima te doen, als je zoveel afleiding hebt van bergen, meren en gletsjers. Sterker nog… Je merkt pas wat de kracht van muziek is, als het je niet overal meer omringt. Ik had de hele dag liedjes in mijn hoofd die ik jaren niet meer gehoord had. Spontaan kwamen ze boven borrelen door grappige associaties, of gewoon omdat ze eindelijk weer eens de ruimte hadden om voorbij te komen. Dit deed me voornemen om bepaalde artiesten en tracks weer eens actief op te zoeken als ik weer thuis was.

Bij het vertrek vanuit Nederland had ik op ook nog het OOR Jaaroverzicht van 2010 meegenomen, en ik heb lekker veel tijd gehad om dat te lezen, en te ontdekken welke muziek ik allemaal gemist had door alle drukte in het afgelopen jaar.

Dit alles maakte dat toen ik thuis kwam, een flinke muzikale to-do-lijst had… Ruim 20 artiesten/cd’s die ik weer eens wilde luisteren, of waar ik eens rustig voor wil gaan zitten. Daar ben ik voorlopig nog wel even mee bezig… Maar er was één nummer dat in het voorbij gaan in de eerste dagen me kippenvel bezorgde, en dat was Love is All van The Tallest Man on Earth. Dit is de artiestennaam van een Zweedse singer-songwriter, en het nummer staat op zijn laatste album The Wild Hunt.

Love is All kennen we natuurlijk ook van Roger Glover, de basist van Deep Purple, die het op één van zijn solo albums zette. Maar het nummer is natuurlijk vooral bekend door de clip met de kikker en de verleidelijke zangmelodie van de vorig jaar overleden Ronnie James Dio. Deze werd door het tijdschrift vlak voor zijn overlijden in uitgeroepen tot ‘Best Metal Singer’. En dat was hij – met een nipte voorsprong op Jørn Lande (Masterplan) en Bruce Dickinson (Iron Maiden). De rockgod is dood, we zullen hem missen.

Dio was de ultieme rocklegende van Jack Black, de acteur/Kung Fu Panda/front-man van Tenacious D. En ook ík ben opgegroeid met de klassiekers die hij maakte in zijn carrière van ruim 50 jaar, en vooral tijdens zijn tijd bij Rainbow, Black Sabbath, en onder zijn eigen naam bij Dio.

Where The Light Is

light_bulb

Een tijdje terug heb ik een DVD gekregen: John Mayer – Where The Light Is (Live in Los Angeles 2007). Ik kan de DVD of CD hiervan iedereen aanraden. Ingredienten: Knappe gitaarsolo’s, liedjes met inhoud en een set die staat. Ik ben er zelfs zo erg fan van dat ik deze bijna dagelijks in de trein door mijn iPod laat schallen.

Het unieke van dit optreden is dat je John Mayer in verschillende vormen ziet optreden. Hij begint solo, en bij de nummers Daughters en Free Fallin’ wordt hij bijgestaan door Robbie McIntosh en David Ryan Harris. Dit gedeelte speelt hij op een akoestische gitaar. Na een aantal nummers treedt hij op met het zogeheten John Mayer Trio. Hierin speelt hij samen met Pino Palladino (bas) en Steve Jordan (drums), en wordt er veel geimproviseerd en gesoleerd. Blues en Jazz worden gecombineerd, en het swingt aardig de pan uit. Tot slot treedt hij op met een gehele band en speelt nummers als “Waiting On The World To Change” en “Gravity”.

Alle formaties klinken schitterend, en voor de mensen die dit optreden gemist hebben, pak die DVD of CD en beluister het zelf!

Hieronder mijn favoriet per setting, en omdat ik vind dat deze wat minder bekende Mayer nummers wat meer beluisterd mogen worden:

Fall Out Boy

Gisteren is het min of meer bekend geworden dat Fall Out Boy na een jaar of 10 ophoud te bestaan. Bassist Pete Wentz kwam veel in het nieuws door zijn huwelijk met Ashley Simpson, en vond het tijd om een stap terug te doen. De band kondigde vorig jaar al aan om even een pauze te nemen maar dat is nu dus een definitieve pauze geworden.

Ik kende ze vooral van hun Beat It cover in samenwerking met John Mayer uit 2008. Ze maakten het nummer net even iets ruiger, en de drums zijn echt prachtig in deze versie. Puur genieten.

Sugar, We’re Going Down is zo’n beetje de doorbraakhit geweest waardoor ze bekender werden bij het grotere publiek. Ik waardeer ze vooral voor hun strakke speelstijl die het midden houd tussen pop, rock, poprock en grunge. Ze zijn commercieel genoeg om liedjes te maken die lekker in het gehoor liggen en meezingbaar zijn, maar ook weer alternatief genoeg om niet door alle meisjes van 14 leuk gevonden te worden. Fall Out Boy was een band voor een grote doelgroep die tegen de stroom in wilde zwemmen, maar dan wel met zijn allen.

Uiteindelijk is This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race hun grootste hit in hun thuisland geworden. Het hoge tempo en de goede balans tussen ruig en slick en tussen hard en zacht maakt het een perfect radiovriendelijk popliedje. Daarnaast zijn de akkoorden perfect gekozen.

Fall Out Boy ft. John Mayer – Beat It

Fall Out Boy – Sugar, We’re Going Down

Fall Out Boy – This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race