Collectieve euforie bij Josef Salvat #gwo13

Josef Salvat

Eigenlijk gingen we alleen naar het optreden van Josef Salvat op Into The Great Wide Open, omdat we het Naar Buiten podium ‘s avonds zo bijzonder vonden en dan zou een ‘eigenzinnige singer-songwriter die bijzondere dingen doet’ (aldus het programmaboekje) best bijzonder kunnen zijn. Het Naar Buiten podium is een natuurlijk amfitheater in het bos waar iedereen zich knus met een dekentje had genesteld, klaar voor een uurtje rustig wegdromen.

Josef Salvat en zijn bassist vormden een opmerkelijke tegenstelling wat het al meteen interessant maakte om naar te kijken: een stoere rocker met baard (bassist) en een soort jonge dandy (Josef Salvat) die de helft zo groot is. Josef kwam relaxed met z’n hand in zijn zakken op en het publiek zat rustig met een wijntje klaar. Tot Josef drie maten had gezongen en plots het hele publiek binnen 30 seconden allemaal overeind stond en collectief uit zijn dak ging. Het bijzondere was dat het publiek zich zelf ook verwonderde over deze plotse collectieve euforie, maar het was zo aanstekelijk dat je ook niet kon blijven zitten. Mijn vrienden en ik vroegen onszelf stiekem af of we de hit van 2013 misschien volledig gemist hadden of dat we plots onderdeel waren van een flashmob stiekem georganiseerd door Josef.

Dit hele tafereel ging nog drie kwartier door op een vrolijke mix van bliepjes en vrij poppy zanglijntjes en Josef die het tafereel enigszins verbouwereerd aanschouwde. Op ITGWO worden geen toegiften gegeven, maar nu kon een toegift niet uitblijven. Hij heeft kennelijk nog niet eens een album uitgebracht en stamelde… ‘This is amazing, but…. we don’t have any more songs!’ Tot slot kreeg hij nog een dikke knuffel en kus van een blonde deerne uit het publiek en een staande ovatie met zelfs wat tranen in mijn ogen tot gevolg. Nu heeft dit hele verhaal misschien een groot ‘je had er bij moeten zijn’-gehalte, maar feit is dat deze Australische singer-songwriter het hele publiek platspeelde en eigenlijk best hele leuke liedjes heeft. En zijn eigen verbouwereerdheid over dit hele tafereel maakt dat ik hem dit optreden en vervolgens dit stukje over zijn optreden meer dan gun.

[ITGWO] Fresku maakt het feestje

Fresku

Vorig weekend was de vierde editie van Into the Great Wide Open. Het perfecte festival: mooie muziek, mooi weer, mooi eiland, mooie mensen, prachtige podia, biologisch verantwoord eten, een kampvuurtje op het strand met Erlend Oye die liedjes op z’n gitaar pingelt. En veel hipsters. Met zelfs hun eigen hipster kampvuur waar singer-songwriters en tokkelende hippies niet welkom waren en alleen ‘Amsterdammers aan het vuur mochten komen’ (maar ik mag toch hopen dat dat een opmerking met veel zelfspot was).

Maar toen kwam Fresku. En zijn bierbuik. En hij was de ultieme tegenhanger van al dat mooie perfecte. Ondanks al die geweldige artiesten uit Leeds, IJsland en andere tot de verbeelding sprekende plaatsen was deze ‘kapitein’ uit Brabant voor mij het hoogtepunt van Into The Great Wide Open. Rauw, oprecht, met zelfspot en humor. Echt een feestje.

[Live] Drie redenen om naar Into The Great Wide Open te willen

Into The Great Wide Open

Bestaat er een betere manier om de zomer uit te luiden dan met muziek, in de duinen, onder een strakblauwe hemel en met zesduizend gelijkgestemden? Het lijkt me niet. Het kon op het prachtige waddeneiland Vlieland, waar voor de vierde keer in zeven jaar Into The Great Wide Open werd georganiseerd. ITGWO voor kenners en eh… voor luie schrijvers.

Dat we erbij waren mocht een wonder heten, want de kaarten waren binnen een kwartier uitverkocht. En we konden ons de trotse huurder noemen van echt het aller-allerlaatste tenthuisje op het eiland. Waarom, kun je je afvragen, willen zo veel mensen naar dit nog relatief jonge en onbekende festival, terwijl er in de zomermaanden al een enorm aantal andere muziekevenementen wordt georganiseerd in Nederland en België?

Drie redenen.

1. De locatie is oogverblindend.
Podium Naar Buiten is bijvoorbeeld gelegen midden in de bossen. Het nieuwste podium Vuurboetsduin is prachtig weggestopt aan de voet van een steile duinpan, die een heel intieme natuurlijke tribune vormt. Het strand en de kunstwerken in de duinen, de kerk en het hoofdterrein die heel sfeervol zijn aangekleed. De mooi aangelegde camping. En in de zon fietsen van de ene naar de ander plek is bijna net zo onderhoudend als de optredens.

2. De line-up is spannend.
De organisatie durft de energieke nederhiphop van Dio na de lichtvoetige jazz van Gregory Porter te programmeren. Lefties Soul Connection’s soul ná de zware triphop van Amatorski. En voor wie iets bekends wil horen: met Franz Ferdinand en Spinvis waren er op de openingsdag twee echte publiekstrekkers op rij. Wie op de zaterdag niet rond negen uur onderaan de Vuurboetsduin zat, miste misschien wel het hoogtepunt van het festival: alleskunner Reggie Watts. Maar wellicht was diegene op dat moment wel bij Angel Olsen op Naar Buiten, volgens anderen hét optreden van het weekend. Er is zo veel: Muppet Stuff, Django Django, Fresku samen met Ben Caplan, JD McPherson, Ryan Joseph Burns. Je hebt eigenlijk geen tijd om je te vervelen.

3. De sfeer op het eiland is geweldig.
Elk optreden heeft een volledig eigen dynamiek en dat maakt het festival uniek. De mensen op ITGWO zijn bijzonder vriendelijk, het personeel en de beveiliging incluis. Opvallend is wel het grote aantal randstedelijke dertigers met bakfietsen, knotjes en Ray-Bans en o ja, kleine kinderen. Daar moet je van houden, of je moet er één zijn. Iets meer diversiteit was in die zin leuk geweest -Ik schreef per ongeluk in de kop boven dit stuk Into The Great White Open, ik bedoel maar – maar het mag geen naam hebben. Op het podium werd dit ruimschoots goedgemaakt.

Een heerlijk weekend vol muziek, lekker eten, zee en zon! Into The Great Wide Open is echt de perfecte afsluiter van de zomer. De datum voor 2013 is nog niet bekend, maar ga tickets kopen zodra het kan. Ik zie je daar!

Song van het jaar: Roosbeef – Twijfelaar

IMG_1505

In januari dwong ik mijzelf tot een grote keuze. Het roer drastisch omgooien en al mijn schepen verbranden? Of waren de schepen met een opknapbeurt nog zeewaardig te houden? Ik koos voor het laatste. Maar zoals met veel keuzes, je gaat twijfelen of je niet toch dat andere had moeten doen… Je weet, het gras is altijd groener bij de buren. Maar nieuw gras is wel verleidelijk.

Natuurlijk, ik was gelukkig. Maar de twijfels staken af en toe de kop op. Totdat ik in Vlieland in het bos stond. Het was tijdens het Into the Great Wide Open festival. Tussen de sprookjesachtig verlichte bomen stonden we bij een intiem optreden van Roosbeef. Warme zonnestralen spiekten door de takken, een koel biertje in mijn hand. Roosbeef zong ‘Twijfelaar’. Het raakte me diep in mijn hart. De woorden lieten me niet los. En er viel een kalmte over mij heen.

“twijfelaar
ga nou maar
er is altijd er is altijd misschien”

Ze had gelijk. Het was goed zo.

Twijfelaar is daarom mijn song van het jaar.