30DSC day 13: a song that is a guilty pleasure

Borsato

Ik heb meerdere guilty pleasures. Nummers die je eigenlijk niet leuk of mooi mag vinden. Marco Borsato’s Binnen is daar een van.

Net als vrijwel alle andere hits van Marco is het geschreven door John Ewbank. Het is de opener van zijn achtste album Luid en Duidelijk. Ik voel me niet per sé aangetrokken tot de muziek van Marco, maar binnen Nederland is hij een uitzonderlijke zanger. Hij weet live elk publiek in te pakken en schuwt het experiment niet. Samenwerkingen en andere stijlen gaat hij niet uit de weg, en hij durft ook risico te nemen door bijvoorbeeld een film te maken.

Binnen blijft een van de parels van zijn oeuvre, prachtig opgebouwd en gearrangeerd. Een fijne break maakt het geheel af en als daarna het refrein gemoduleerd (een halve/hele toon hoger) wordt ingezet, dan heb je me. Ook als je Marco Borsato heet.

Michiel Huisman

michielhuisman

Een van mijn guilty pleasures is Michiel Huisman. Een jonge gast die met acteren (momenteel in de States) en muziek zijn brood kan verdienen. Die dingen kan doen die hij leuk vindt, en er geld voor kan krijgen. Iemand die net zo oud is als ik, maar door andere keuzes een heel andere carrièrepad heeft afgelegd. Ooit stond ik eens naast hem in het toilet in wat toen nog de Meander was, bij een optreden van zijn toenmalige band Fontane, en bedacht ik me: zo had het ook gekund.

Fontane, een band met potentie, wat er nooit echt uit is gekomen. Ze maakten leuke popliedjes zoals hun hitje 1+1=2 en Slapeloos, met leuke tekstuele vondsten. Voordat ze ook maar een album op konden nemen vielen ze uit elkaar en ging knappe frontman Michiel solo. Hij maakte het album Luchtige Verhalen, met een iets rauwer randje en gewoon lekker in het gehoor liggende liedjes. Geef je Over werd een bescheiden hitje, maar zelf vind ik Deel Van Mij het hoogtepunt van het album. Een pakkend refrein en gezongen vanuit het hart, zo hoor ik ze graag.

Uit-je-dak-plaat!

Het is feest. Duurt-Lang is 1 jaar oud. Zo lang duurde dat niet, toch?

Bij dit heuglijke feit hoort een party-track. Zo eentje waar je meteen vrolijk van wordt. Een guilty pleasure.

Als de eerste tonen van dit nummer klinken, gebeurt het: ik waan me jaren terug in een vuige gaydisco. Waar het al veel te laat is, al veel te veel gedronken is, en waar nét iets te dicht op elkaar wordt gedanst.

Mijn uit-je-dak-plaat is “Feel what you want” van Kristine W.

Kristine W. – Feel What You Want