In de jaren negentig was er een IJslands meisje. Ze speelde in een bandje, de Sugarcubes, maar die gingen in 1992 uit elkaar en toen ging Björk, dochter van Gudmund (in IJsland worden achternamen niet van vader op kind doorgegeven, maar wordt in de achternaam verteld wie de vader is) solo.
Het begon met Debut, haar debuutplaat. Er stonden een paar aanstekelijke liedjes op (Human Behaviour, Violently Happy en Big Time Sensuality) en ze brak door. Na Debut volgden Post en Homogenic en Björk begon een heel eigen stijl te ontwikkelen. Vooral in de elektronica voelt ze zich erg thuis, en ze schuwt het experiment niet. Gelukkig pakt het bijna altijd goed uit, en zijn haar albums vrijwel allemaal genomineerd voor Grammy’s. Ook in de cinema-wereld is ze druk, met hoofdrollen in verse films.
Ik ben zelf dol op het tweede nummer van haar tweede album: Hyperballad. Een persoonlijk nummer, uitstekend geproduceerd en met een duidelijke opbouw. Ik kan me er helemaal in verliezen, net als in het later gemaakte Bachelorette. Lekker vet aangezet en dramatisch. Zo heb ik Björk het liefst.





