Get Down

Ik kwam net langs een track van Fred Falke en Alan Braxe die ik nog niet kende. Palladium heet hij en hij klinkt, tja, zoals je van ze zou verwachten. Hij komt uit 2005 en blijft gewoon top. Een goeie beat, lekkere synthesizer melodietjes. Fijn.

Maar.. hij klinkt wel erg bekend. Vooral de baslijn is heel duidelijk gejat, en ook de akkoorden heb ik al eens eerder gehoord. Het moet op Daft Punk’s Discovery staan.. en ja hoor, Voyager is het nummer waar het om gaat. Prachtig nummer, briljante plaat, maar ook Daft Punk heeft het weer van iemand anders.

Oliver Cheatham is de man achter het origineel. De eightieshit Get Down Saturday Night is zijn belangrijkste wapenfeit. Ook Room 5 heeft er een tijdje geleden nog een hitje mee gescoord, maar dat was eigenlijk een combinatie van Oliver Cheatham en de producer Junior Jack.

Oliver Cheatham – Get Down Saturday Night

Daft Punk – Voyager

Alan Braxe & Fred Falke – Palladium

Room 5 ft. Oliver Cheatham – Make Luv

Hurts

Hurts

Hurts is een Engels duo dat de laatste tijd flink furore maakt. Ze werden door de BBC getipt als een van de talenten voor dit jaar, samen met onder andere Ellie Goulding en Owl City. Hun muziek klinkt als eind jaren 80 new wave pop, maar dan met een modern sausje erover. Lekker dansbaar, een beetje retro maar perfect als zomerse soundtrack.

Better Than Love is hun eerste hitje. Klinkt als Pet Shop Boys, Depeche Mode en zelfs ook als een stukje Sam Sparro. Ik vind het erg aanstekelijk, het tempo is lekker hoog en de breaks zijn goed. De refreinen met de Gregoriaans klinkende achtergrondzang blijven in je hoofd zitten als ware oorwormen. De remix die de Franse Jamaica (bekend onder de naam Poney Poney en vriendjes met Xavier van Justice) maakte is inmiddels anderhalve maand oud, maar daardoor niet minder lekker. Meer club-vriendelijk en perfect voor in een cabrio :).

-toevoeging: ‘Outsiderhood’ wees me op de prachtige cover van Better Than Love door Catherine AD. Wilde hem jullie niet onthouden!

Fred Falke Friday #10: Tik Tok

kesha

Het is alweer even geleden, maar ik vind het wel weer tijd voor een nieuwe Fred Falke.

De meesten van ons kunnen Kesha’s Tik Tok niet meer horen, het gezeur over P. Diddy, het tipsy worden en het gefeest van deze jongedame zijn ze helemaal zat. Fred heeft het geheel iets dragelijker gemaakt. De bliepjes zijn niet weggelaten maar juist vermenigvuldigd en het gezang van Kesha is teruggebracht tot het refrein en een stukje couplet en brug. Fred maakt het een commerciële mix die het ongetwijfeld goed heeft gedaan op middelbare school-feestjes en kinderpartijtjes.

Een remix waar Fred waarschijnlijk creatief gezien niet heel erg trots op is, maar die hij meer voor het geld heeft gedaan. Ach, als top-producer moet je ook toch ergens van leven?

Fred Falke Friday #9: Grace

fred_falke

Dit is de laatste post in het kader van de Fred Falke Friday. Na 8 weken denk ik dat het beeld wat ik over Fred heb geschetst wel duidelijk is geworden. Het is een erg getalenteerde producer die van veel markten thuis is en van vrijwel elk nummer een clubhit kan maken.

Will Young heeft in 2002 het Engelse Pop Idol (NL: Idols) gewonnen. In Nederland brak hij door met You and I, van zijn eerste album From Now On. Ook Light My Fire hebben de meesten weleens gehoord. Inmiddels is hij vele awards en hits rijker en komt over twee weken zijn verzamelalbum ‘The Hits’ uit. Een van de nummers op dat album is Grace. Grace is oorspronkelijk een vrij rustig pianonummer, met mooie backing vocals en rijk georkestreerd. Het is niet verwonderlijk dat dit nummer rond de kerst is uitgebracht.

Fred laat het hele gezongen stuk intact, maar vervangt de piano en de violen door beats en gebruikt de oe, oe, oe-oe-oe van de achtergrondzangers als een van zijn hooks. Een uitgebreide intro en outro maken het een lang maar mooi juweeltje. Zoals bij de remix van U2’s Magnificient al duidelijk werd, het maken van een remix kan je wel aan Fred overlaten. Hij heeft niet voor niets de single Tell Me The Worst, van afgelopen juli ook mogen remixen.

Fred Falke Friday #8: Make You Mine

fredfalke

Tot deze week had ik nog nooit van hem gehoord. Miami Horror is de schuilnaam van de Australische producer Benjamin Plant, 22 jaar oud en nu al een van de namen waarover veel buzz en hype is. Twee jaar geleden maakte hij een kleine underground-remix voor Gameboy/Gamegirl (wie kent ze niet), maar inmiddels is hij langzaamaan aan het doorbreken met onder andere het nummer Sometimes. Dat is echter niet het nummer waar het vandaag over gaat. Dat is namelijk Make You Mine.

Make You Mine is een heerlijke discotrack, die eigenlijk al uit is sinds begin dit jaar. Met handclaps, een hi-hat en een dwarsfluit heb je mij natuurlijk meteen mee. Dit klinkt als een combinatie van Daft Punk ten tijde van Discovery (de zang uit Too Long, de bas uit Digital Love, de tamboerijn uit One More Time, het gitaartje uit Crescendolls) en de Sunclub. Een echt dansbaar zomers nummer. Mag ook wel nu de dagen korter worden.

Fred heeft het nummer zoals gebruikelijk uitgerekt tot boven de 7 minuten en daarbij officieel in de categorie Duurt Lang gedrukt. Het begin klinkt als Golden Cage (zie de allereerste post van deze blog), maar dat wordt later goed gemaakt. Fred pakt de zanglijn, stript de leuke instrumenten weg en zet er zijn eigen vertrouwde synthesizers onder. Hoewel voorspelbaar, vind ik dat ook deze remix weer goed gelukt is.