Duurt Lang

23.10.2011 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

ADE, dance, dansplaat, house, kent u deze nog-nog-nog?, sample
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ADE: de laatste twee dagen

23.10.2011 | Victor

Vrijdagochtend begon dag drie van ADE. In de Balie begonnen we met een presentatie over Pitchfork, een van de belangrijkste muzieksites, dankzij hun ratings en jarenlange relevantie. Chris Kaskie vertelde over de achtergrond, dat Pitchfork vernoemd is naar een tattoo van Tony Montana uit Scarface, en hoe ze werken. Pitchfork heeft zo’n 30 medewerkers, werkt veel met freelancers en staat geen commentaar toe. Ze faciliteren het gesprek dat ergens anders plaatsvindt. Een bijzondere gedachte in deze tijd. Daarnaast vertelt hij dat ze langzaam willen groeien (“I don’t want to sit on a rocket but on a boat”) en dat ze heel zorgvuldig omgaan met hun verantwoordelijkheid. Met een groot bereik heb je vrij veel macht, en ze kijken goed uit bij doorbrekende bandjes zodat die niet meteen helemaal overspoeld worden. Hij sluit af met het idee dat alles wat je uitprint het waard moet zijn om op je boekenplank te eindigen.

Hierna snel naar Felix Meritis gefietst om de discussie Push The Sync Button bij te wonen. Wederom onder leiding van Dave Clarke was er een panel belanghebbenden die allemaal iets te zeggen hadden over de vooruitgang van de techniek. De conclusie van het gesprek was dat er altijd romantici zullen zijn die vast blijven houden aan het ambacht van plaatjes aan elkaar draaien, maar dat er ook een generatie opgroeit die met een druk op de knop naadloze overgangen kan maken. Uiteindelijk is de kracht van een DJ dus vooral dat hij de juiste plaat op het juiste moment weet te vinden. Een mooie one-liner kwam van Rik Parkinson van Pioneer: “Everybody uses speelcheck these days, so why not use the sync button?”.

Na deze discussie gingen we weer terug naar de Balie voor de State Of The Blogs. Hier verwachtte ik vrij veel van, er werden vier Nederlandse muziekbloggers (wij niet) geïnterviewd door Job de Wit van DJBroadcast over hun blogs. Weinig nieuwe dingen gehoord. Gijs van Crazybirds koos ervoor om in het Engels te schrijven om zijn bereik te vergroten. Iets waar ik ook wel over heb nagedacht, maar waar ik bewust nee tegen zeg. In het Nederlands kan ik me beter uiten en ik schrijf voornamelijk voor mijn vrienden, die op een paar uitzonderingen na allemaal Nederlands zijn. Het bracht ons wel op het idee om weer wat verder na te denken over een redesign. Maar daar zullen we je voorlopig nog even niks over vertellen.

Zaterdagochtend begon goed uitgeslapen om een uur bij Vodafone Firestarters. Een onderhoudende sessie over muziek in games en op TV. Een opvallende conclusie is dat muziek in games in Noord-Amerika meer rock-georiënteerd is en in Europa juist meer dance-georiënteerd. Logisch eigenlijk, maar nooit echt over nagedacht. Ook is het maken van muziek voor games een andere manier van muziek maken. Martin Hewett van Sony vertelde dat ze artiesten benaderen om te vragen of ze het nummer mogen gebruiken, óf om te vragen of ze speciaal een nummer voor een bepaalde game te maken. Daarbij speelt natuurlijk ook het soort game mee. Voor een kindergame heb je natuurlijk andere muziek dan voor een Fifa of een Wipeout.

Na deze sessie ging ik naar de ‘hotelkamer’. In een ontspannen setting met 20 man publiek vertelde Mental Theo zijn verhaal. Hoe het vroeger ging, van de maak van Wonderfull Days (via een sample van Tony Ronald) tot het wereldwijd toeren, en dat hij nu ouder en wijzer is geworden. Hij vertelde over Mental Theo on the Road, dat het vooral was gemaakt voor de thuisblijvers en dat hij toch zijn zo graag gewilde nummer 1 hit heeft gescoord met de Engelse versie van Boten Anna. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met ‘echte muziek’, zoals hij dat noemt. Hij is er achter gekomen hoe studiomuzikanten werken en dat akoestische nummers veel meer emotie hebben. Daarnaast is hij zich heel bewust van de kracht van internet en Youtube als marketinginstrument. Tot slot vertelt hij dat je tegenwoordig met geld een hit kan kopen en dat hij als DJ niet meer zelf zijn platen uit mag kiezen.

Als laatste en twaalfde sessie in vier dagen ging ik naar Off The Record: Music in the digital Age. Dit ging over hoe labels tegenwoordig werken. Het uitbrengen van platen gaat anders dan vroeger, met de keuze voor digitale downloads wat scheelt in de verspreiding. Hierbij scheelt het wel per genre of uitbrengen op vinyl de moeite loont. Marsel van Delsin Records vertelt tussen neus en lippen door dat hij piraterij en filesharing tolereert omdat het ook een vorm van promotie van zijn materiaal is. Zelfs de advocaat Bjorn Schipper ging erin mee, en vertelde dat je vooral genoeg legale alternatieven moet bieden. Vooral de oudere generatie is zeker nog wel bereid om te betalen voor hun muziek. Zorg dus dat je je muziek in iTunes of Beatport krijgt. Ook gaat het panel nog even in op promo’s en hoe je als beginnende producer jezelf het beste kan pitchen. Wederom een interessante sessie dus en een waardige afsluiting van vier dagen conferentie. Het was het geld helemaal waard en ik heb heel veel geleerd over de muziekbranche en hoe verschillende partijen tegen elkaar aankijken.

Charlie Lownoise & Mental Theo – Wonderfull Days

Tony Ronald – Help, Get Me Some Help