Kakkmaddafakka

Weer zo’n leuke Noorse band uit Bergen. Onder de hoede van Erlend Øye zijn ze dit jaar dé ontdekking op vele festivals. Ze kregen wat kritiek over hun optreden op Into The Great Wide Open, wat niet strak genoeg zou zijn. Helaas voor de journalist was het publiek anders gezind: ze genoten van het feestje dat de jongens ervan maakten.

Ze spelen aanstekelijke liedjes die je in no time mee kan zingen, die zich in je hoofd nestelen om er de hele dag te blijven zitten. Your Girl is zo’n nummer. Lekker uptempo, drie en een halve minuut, en een tamboerijn. Een leuke piano riedel en voor je het weet zit je met je hoofd mee te schudden en met je voet de maat mee te tikken. Lekker en leuk op zo’n vieze herfstdag als vandaag.

Kakkmaddafakka – Your Girl

Schiermonnikoog

DSC02096
Ik ben een weekje op vakantie. Na de hele zomer doorgewerkt te hebben is het nu tijd voor een weekje rust. Lekker uitwaaien op het strand van Schiermonnikoog, in het huisje waar we vorig jaar oktober ook waren. Niet denken aan werk, niet van afspraak naar afspraak rennen, veel uitslapen, boeken lezen, borrelen in plaatselijke kroegjes. Even helemaal weg, op een eiland ver van de bewoonde wereld. Maar The Whitest Boy Alive gaat natuurlijk wel mee.

I Don’t Know What I Can Save You From

save

Een hele mond vol, de titel van dit Kings of Convenience-nummer. Het nummer is van hun eerste album Quiet Is The New Loud uit 2001, waarmee ze en passant een nieuwe muziekstroming inzetten. Ik hoorde echter niet het origineel als eerst, maar werd getriggerd door de Röyksopp remix ervan.

Sinds datzelfde jaar 2001 ken ik Röyksopp. Dit Noorse duo is bekend om hun sfeervolle muziek (waar ik al eerder over schreef) en nemen maar al te graag nummers van anderen onder handen. Aangezien een een vrij goede band met Erlend Øye hebben (hij zong Poor Leno en Remind Me in), was het een kleine moeite om een van zijn nummers te remixen. En dat werd I Don’t Know What I Can Save You From. Startend met het stemmen van een gitaar komt er een kabbelende zee, een funky beat en ge-echode gitaar om het nummer meer schwung te geven. En hoe. Het van oorsprong zo zoete nummer verandert in een elektronisch hoogstandje zonder afbreuk te doen aan de oorspronkelijke opzet en snelheid.

Het origineel is een nummer voor twee gitaren (een staalsnarige en een nylonsnarige, zoals ze altijd spelen) en twee stemmen wat perfect bij elk kampvuur, elke zondagmiddagbrunch, elke vriendenavond met heel veel wijn en elke laatste schooldag van het jaar zou passen. Licht melancholisch, licht hoopvol. Zo gestript hoor je ze tegenwoordig niet veel meer.

Don’t Give Up

Na recentelijk voor de zoveelste keer op een haar na een nieuwe baan te scoren, zakt de moed me een beetje in de schoenen. Het valt niet mee om steeds weer enthousiast te worden voor een baan waarvan je weet dat je hem misschien niet krijgt. En is er eens een baan waarvan je denkt ‘dit gaat hem worden’, dan wordt je dus op het laatste moment zakelijk meegedeeld dat je het niet bent geworden en succes gewenst met de verdere zoektocht. En bedankt.

Gelukkig biedt mijn lieve muziekcollectie dan altijd uitkomst en geeft het me steun en hernieuwde kracht om door te gaan en niet op te geven. Don’t Give Up is een liedje dat Röyksopp samen met Erlend Oye maakte en een paar jaar lang alleen tijdens live-optredens speelde. Op het album The Understanding is de muziek van Don’t Give Up te herkennen in 49%, terwijl Erlend de tekst heeft gebruikt in Don’t Give Up op het album Dreams van zijn project The Whitest Boy Alive. Zelf vind ik de originele combinatie van tekst en muziek nog steeds het beste; vooral de bijna wanhopige kreten ‘oooh…. ooh’ aan het einde (na ongeveer vijf en een halve minuut te herkennen).