Daughter

Daugher

Vorig jaar was ik op Pinkpop. Dat was mijn eerste meerdaagse festival -ever-. Met in de line-up persoonlijke favorieten Coldplay, Foo Fighters, Kings of Leon, Deadmau5, Elbow, White Lies, Laura Jansen, Justin Nozuka en Band of Horses, was het gewoon geen optie om niet te gaan. En ik moet zeggen, het was het meer dan waard! Ook al blijf ik zelf denk ik toch meer een concerten-man, ik vond 3 dagen met een tentje op een festival geen onprettige ervaring. En ook al was ik blij dat ik weer naar huis kon, dit was met recht mijn beste Pinkpop ooit. Veel optredens waren indrukwekkend, sommige zelfs legendarisch. Hurts, Elbow, White Lies en Band of Horses kregen het publiek in een trance. De optredens van Coldplay, Foo Fighters en Deadmau5 waren zoals verwacht van epische proporties en Two Door Cinema Club en Go Back to the Zoo bleken de verrassingen te zijn met energieke en festivalwaardige optredens op het grote podium.

Dit jaar vond ik de line-up toch veel minder sterk dan gemiddeld. Weinig echte festivalacts, weinig bands die voor een verrassing konden zorgen, of iets konden laten broeien op het veld, ook al was het weer er wel naar. En van Bruce “The Boss” Springsteen word ik zelf ook niet erg warm, dus heb ik heb dit jaar Pinkpop weer heerlijk vertrouwd vanaf de bank bekeken. En kwam toen inderdaad ook tot de conclusie dat ik eigenlijk alleen de optredens van Mumford & Sons en Keane de moeite waard had gevonden om echt bij te zijn.

In 1992 traden Pearl Jam op Pinkpop op. Voor veel mensen het beste Pinkpop optreden allertijden. Ikzelf heb Pearl Jam nog nooit live zien spelen. Dat gaat er dit jaar eindelijk van komen, als de kaarten goed aankomen vanuit Engeland, dan spelen ze in het nieuwe Ziggodome en ben ik er bij. Ik hoop dat ze het nog een beetje kunnen, die oude mannen, en dat ze nog een beetje rocken. Naast rock zullen ze vooral veel mooie rustige liedjes spelen, denk ik, want daar hebben ze er inmiddels ook veel van. Daughter is een nummer van hun tweede album, Vs., en is voor mij toch wel een van hun klinkende klassiekers.

Daughter is óók een nieuw alternatief pop bandje uit Londen bestaande uit Elena Tonra, Igor Haefeli & Remi Aguilella. Ik heb laatst op Bandcamp hun EP The Wild Youth aangeschaft, omdat ik ergens een nummertje opgepakt had dat ik wel erg lekker vond klinken. Nu kwamen ze weer voorbij op MySpace en vroeg ik me af of ze eigenlijk al een beetje aan het doorbreken waren, want hun liedjes zijn erg fijn en verdienen wel succes. Maar tot mijn verbazing staat Daughter in Nederland nog niet zo op de radar, ook al traden ze vorig jaar op in het voorprogramma van Ben Howard, inmiddels zelf ook geen kleintje meer. Jammer, want ik denk dat ze een blijvertje zijn en net zoals Ben ook een ideale kandidaat om bijvoorbeeld volgend jaar in de tent op Pinkpop het publiek te verrassen, te betoveren en eindelijk weer eens iets fris op het Pinkpoppodium neer te zetten. Hun debuut album wordt verwacht in begin 2013, dus dat biedt mooie kansen. Ideetje, Jan?

Summer Mixtape 2011

foto door Kelly Hafermann

Ook al is het technisch wel zomer, het valt toch een beetje tegen. Bij zomer denk je slippers, frisse dranken, drukkend warme avonden, eeuwig durende vaartochten over de grachten, een borrel of picknick die uitloopt tot het bijna weer ochtend is. En muziek. Als er iets is wat bij zomer hoort is het muziek. Sommige nummers horen gewoon bij de zomer.

Wat ook bij de zomer hoort is een lange autorit met mixtapes. Vroeger maakte je cassettebandjes met je favoriete nummers, later brandde je CD’s, en de laatste jaren zijn er MP3-mixtapes. Vorig jaar deed ik al mee aan een wereldwijde mixtape-swap en dit jaar heb ik ook weer een mengsel gemaakt die je zonder problemen op kan zetten op een huisfeestje, in het park of in de auto.

Tracklist:
Gonzales – Working Together / Miami Horror – Holidays / Jump Jump Dance Dance – Show Me The Night (Human Life’s West Coast Girls Remix) / Mix Chopin – Tight / Penguin Prison – Multi-Millionaire (Shook Remix) / Digitalism – 2 Hearts / Codes – Guzzlin’ Champagne / Chew Fu & J-Cast – Hit The Dance Floor / Ellie Goulding – Lights ( Dave Edwards Remix) / Tom Trago ft. Om’mas Keith – So Cold / Sef – Goudzoeker / Bomb The Bass – Boy/Girl (König Im Exil Remix) / Alexis Jordan – Happiness (Deadmau5 Radio Edit) / John Legend – Rolling In The Deep (Edwin Van Cleef Remix)

Duurt Lang Summer Mixtape 2011

Madeon

Een van de talenten die in 2011 echt keihard aan het doorbreken is Madeon. Deze 17-jarige jongen uit Frankrijk remixt 39 liedjes in vijf minuten en laat zien dat hij weet wat hij doet. Hij heeft inmiddels al behoorlijk wat liveoptredens achter de rug en remixt voor Deadmau5, Alphabeat, Pendulum en The Killers.

Er is niet veel bekend over Madeon. Hij is afgelopen winter de winnaar geworden van een remixcompetitie van Pendulum, en zijn remix van Deadmau5’s Raise Your Weapon is door Deadmau5 zelf al benoemd tot een topmix. Terecht, want het is een ontzettend zomerse plaat geworden met een fantastische opbouw, goede hooks en lekkere melodieën. Deze producer zal de komende jaren nog veel sterren achter zich aan krijgen..

Happiness

happiness2

Zoals je weet heeft Duurt Lang niet al te veel pretenties, en daarom hebben we geen scrupules om regelmatig ook te schrijven over platte formule-pop die gemaakt is met als primaire doel het vullen van hitlijsten.

Nu is er maar weinig muziek uit die categorie die de moeite waard is om over te schrijven, maar sommige nummers hebben een mooi verhaal. Vaak zit dat verhaal verstopt, omdat achter een glad tienergezichtje, boven een appetijtelijk en tot in de puntjes gestyled lijfje, het werkelijke creatieve stuk verzorgd wordt door een producententeam met vaak een lange staat van dienst, en songwriters die van een dergelijk artistiek zwaar kaliber zijn dat ze er goed aan doen niet al te veel met het eindproduct geassocieerd te worden. Dat zij zich dat kunnen permitteren zegt eigenlijk al genoeg over hun staat van dienst.

Toch is het grappig hoe je ook in die categorie, met een oneindigende waterval van aanbod, kwaliteit er uit kunt pikken. Een getraind oor kan zelfs de hand van de meester hóren, als een signatuur.

Ik maak er een gewoonte van om elke ochtend bij mijn ontbijt 15 minuutjes TMF of MTV te kijken …Puur om bij te blijven met alle nieuwe mainstream muziek die op dit moment de charts bestormt. En daar springt af en toe wat aardigs uit. De nieuwe van Radiohead, bijvoorbeeld, met die rare Hans Teeuwen-achtige dans van de zanger. Gelukkig mixen ze in de ochtendprogrammering nieuw met oud, plat (alweer Britney?) met spannend (James Blake!), maar mijn oor blijft deze ochtenden vooral haken bij Alexis Jordan.

Alexis Jordan is op het eerste gezicht het zoveelste 19 jarige meisje dat na een start-up bij America’s Got Talent, alsnog de gratie krijgt om te proberen de volgende Beyoncé te worden. Al moest ze daarvoor zelf eerst nog Esmée Denters-stijl voor op YouTube werken aan een fanbase.

Happiness is minstens zo commercieel als menig ander Top 40 plaatje… Maar wat een lekkere productie zeg! Een zeer geraffineerde clip, een melodie en stem die in je oren blijft kleven, een spannende mix van poppy Urban met house invloeden. En het voelt zó bekend… Zo ervaren en catchy als een David Guetta, nee, een… Even opzoeken dan maar.

En ja hoor. Naast het Stargate productie duo (S Club 7, Atomic Kitten, Ne-Yo, Rihanna) uit Zweden, prijkt daar de naam van niemand minder dan onze vriend Deadmau5, de absolute koning van de progressive house, die al op mijn iPod aan het spinnen was lang voordat hij de commerciële doorbraak kreeg die hij verdiende.

En dat geeft dit nummer dus die progressive vibe van topniveau. En die stem. En het koppie. En het marketingbudget waar elk meisje van 19 van droomt.

De bijpassende remix is van Dave Aude uit Los Angeles.

I Remember… 9/11

Patriotic 9/11 gesture by troops. Aerial photo of soldiers spelling out "9/11 we remember"

Voor veel mensen is 11 september een belangrijke dag, die in het geheugen gegrift staat. Omdat op een zekere 11 september, er iets wereldschokkends gebeurde, en daardoor weet iedereen wat hij of zij die dag deed, waar hij of zij was, en wat hij of zij op dat moment dacht of voelde. En bij hoeveel dagen in je leven heb je dat nou echt?

Op de welbewuste nine-eleven zoals die dag bij de Amerikanen bekend staat, met enig gevoel voor ironie fonetisch dezelfde code als die gebruikt wordt voor hun nationale alarmnummer, werd ongevraagd een mijlpaal in het collectieve geheugen van een generatie geslagen.  Mijn generatie.

Daar werd ik eerder dit jaar weer aan herinnerd toen ik in New York was, bij het Ground Zero Memorial. Ongeveer 14 jaar daarvoor stond ik ongeveer op dezelfde plek en keek ik op naar de twee hoogste torens ter wereld, nu keek ik tegen het meest veelzeggende stuk lege lucht tussen gebouwen in aan die je je kunt voorstellen. Voor mij zorgde 9/11 niet zo zeer voor een schok in mijn geloof in de mensheid en de beschaving, maar een schok in mijn wereldbeeld. Dat er zulke grootse dingen zijn die zo ‘groots’ stuk kunnen, en dat ze zo’n grote schokgolf los kunnen maken, in zo’n grote groep mensen, verspreid over deze hele planeet heen.

Los van het treurige van wat er op die dag gebeurde, is het eigenlijk ook een beetje treurig dat we het daar in onze generatie mee moeten doen. Als kinderen van de generatie van de jaren 60, op hun buurt kinderen van de oorlogsgeneratie, was er weinig eer meer voor ons te behalen, en mogen we de Grunge, Hardcore House en totalitaire opkomst van de computer als enige uitwassen van onze populaire jeugdcultuur rekenen. Hoe erg we er ook mee geconfronteerd worden, de breezersletjes, pornografische Urban muziek en dito garagebox in Zuid-Oost cultuur behoort eigenlijk al weer toe aan de generatie die op dit moment loopt af te troeven.

Opgroeiend op de rand van generatie X en Y zijn we met recht een verloren generatie, misschien ook wel muzikaal gezien, want zo top waren die jaren 80 en 90 creatief gezien niet, met enige uitzonderingen uit Seattle, Ierland en Engeland daargelaten. Gelukkig kunnen we nog teren op wat er ruwweg tussen de jaren 50 en 80 gemaakt is (bewijzen ook de oneindige muzikale verwijzingen naar die tijd die we nog steeds in de hedendaagse top 40 terug horen) en lijkt het er op dat we sinds de tweede helft van de ‘Noughties’ alsnog aan onze trekken komen. Goede en eerlijke muziek is terug. Fijn ook voor de nieuwe generatie die daar weer mee opgroeit.

Waar 11 september die 9 jaar geleden een mijlpaal sloeg midden in een heerlijke studenten tijd voor mij, was het precies een jaar geleden de geboorte van Duurt Lang. En dat moet gevierd worden. Daarom hierbij mijn Top 9 meest gedraaide nummers van het afgelopen jaar. Dit zijn trouwens niet noodzakelijkerwijs mijn favoriete platen van het afgelopen jaar, maar dat is altijd een leuke voor de jaarwisseling. Als klappie toe, omdat hier verder helemaal geen beatjes tussen zitten, I Remember van Deadmau5 en Kaskade, omdat dat al twee jaar mijn meest favoriete houseplaat is, en het afgelopen jaar de definitieve doorbraak was van deze dooie muis. Opdat er nog veel (mooie) dingen mogen komen die we ons later herinneren zullen.

Mijn Duurt Lang Top 9

  1. Greg Laswell – Comes and Goes (In Waves)
  2. Beyoncé – Halo (Hope for Haiti Now)
  3. Jewel – Who Will Save Your Soul
  4. Anneke van Giersbergen – Come Wander With Me
  5. The xx – Crystalised
  6. Christina Aguilera – Lift Me Up (Hope for Haiti Now)
  7. Freeform Five – Eeeeaaooww (Stanton Warriors remix)
  8. Christina Aguilera – Save Me From Myself
  9. Duffy – Warwick Avenue

Duurt Lang 1 Jaar Dansplaat

Deadmau5 ft. Kaskade – I Remember (original mix)