Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

Sound Remedy

Sound Remedy

Ik moest even denken, maar volgens mij ontdekte ik Sound Remedy op Soundcloud via een remix van het nummer Medicine van Daughter, die daar op die dag hoge oren aan het scoren was, en ben ik hem sindsdien redelijk grijs aan het draaien.

Nou was Medicine natuurlijk al gewoon een heel verschrikkelijk mooi nummer, maar wat deze redelijk anonieme producer uit Los Angeles met een voorliefde voor gekke maskers er vervolgens mee gedaan heeft is tamelijk briljant.

Sound Remedy is niet van het kleine gebaar en strooit in zijn remixes met flink wat stijlen en dramatiek zodat hij een unieke sound creëert die energiek is en veel herkenbare klankkleuren bij elkaar brengt (een beetje zoals Madeon dat ook doet), maar daardoor ook weer heel erg eigen is.

Wat in ieder geval zeker is is dat deze jongen het vak van het remixen verstaat (en een brede smaak heeft), luister bijvoorbeeld ook maar eens naar de fijne remixes van M83, Ellie Goulding (met een geniale drop op 1:22), en Band of Horses (wob-wob!). Nu nog een eigen hitje en dan zien we hem vast snel van de underground naar de mainstream komen.

Mijn 2012 in muziek

Felix Baumgartner standing in his capsule about to dive

Decembermaand lijstjesmaand. Dus kun je ook hier op Duurt Lang een overkill aan terugblikken en lijstjes verwachten. Omdat elk lijstje persoonlijk is en elk jáár ook, geef ik je graag mijn eigen top 10 lijstje (in willekeurige volgorde en met 1 bonusnummer) als een persoonlijke terugblik op 2012. Dit zijn de nummers en artiesten die ik het afgelopen jaar het meest heb gedraaid, het meeste heb gewaardeerd, die ik live heb gezien en die voor mij het jaar 2012 een extra kleur hebben gegeven. Helaas was de door mijzelf gestelde en beperkende voorwaarde dat ik maar 1 liedje per artiest mocht kiezen, en dat het een liedje uit 2012 moest zijn.

Walk off the Earth – Somebody that I used to know (Gotye cover)

We gingen 2012 van start met één van de muzikale hypes van het jaar ervoor: I Follow Rivers, van Lykke Li, in de versie van The Magician en later ook gecoverd door Triggerfinger. En met die andere hype: Somebody that I used to know van Gotye, dat uitgeroepen was tot liedje van 2011. Het bonte gezelschap van Wall of the Earth maakte hier een versie gespeeld door de 5 bandleden op 1 gitaar, die een ongelofelijke YouTube hit werd. Okee, niet zo groot als de hype-aller-hypes van dit jaar, Psy’s Gangnam Style, maar toch.

Kathleen Edwards – For the record

De twee stromingen die onlosmakelijk met 2012 waren verbonden zijn folk en dubstep. Op dat laatste raakte ik op een gegeven moment toch wel een beetje uitgekeken. Met uitzondering van Rudimental, kwam er voor mij op een gegeven moment niets meer echt boven het door de stroming zelf gecreëerde maaiveld uit. Maar aan de stroom goede folk leek maar geen einde te komen, met voor mij als hoogtepunten van dit jaar: Of Monsters and Men, Passenger en Kathleen Edwards. (En even for the record: het liedje van het jaar 2012 Keep your head up van Ben Howard was dus al uitgebracht in 2011, hè…)

Handsome Poets – Sky On Fire

Voor mij zijn de nummers Sky on Fire van de Handsome Poets en One Day van Asaf Avidan onlosmakelijk met de zomer van 2012 verbonden. Om dat ze zeer succesvul door de NOS als soundtrack voor de epische beelden van de Olympische Spelen gebruikt werden. Laten we het er  verder op houden dat de Nederlandse muziek dit jaar succesvoller was dan de Nederlandse sport.

Blaudzun – Elephants

Het album Heavy Flowers van Blaudzun staat voor mij in de top 3 van albums van het jaar. Zijn concert in Caprara Bloemdaal werd geteisterd door een bijna eindeloze wolkbreuk en bleef desondanks nog knap overeind. Deze week ga ik in de herkansing in Paradiso. Als voor die tijd de wereld niet vergaat, natuurlijk.

Daughter – Home

Een van de Duurt Lang ontdekkingen van dit jaar. Net zoals The Staves in Nederland groter doorgebroken door hun optreden op het Into The Great Wide Open festival, het festival dat het nieuwe Lowlands geworden lijkt te zijn.

Elenne May – Mother Bird

De andere Duurt Lang ontdekking van het jaar. Als het aan mij ligt dan, hè. De cd staat als een huis, het concert bij de album release party stond op een paar kleine tegenslagen na ook als een huis en – ook al moet je er van houden – de muziek van Elenne May is orgineel, geloofwaardig en ongelofelijk ingetogen en krachtig tegelijkertijd. Een aanwinst voor de muziek van Nederlandse bodem.

Tori Amos – Flavor (live met het Metropole Orkest)

Het lijkt er op dat het Metropole Orkest toch nog even kan blijven bestaan, waar het er even op leek dat zij slachtoffer zouden worden van de cultuurbezuinigingen. Zonde, want het Metropole Orkest is naast steengoed juist ook heel gedurfd, door vaak avonturen aan te gaan met de hedendaagse popmuziek. Zoals bijvoorbeeld met Tori Amos, de Grand Lady of Piano Rock, die een jeugdroom in vervulling zag gaan (en ik daarmee ook): een uitvoering van haar meest dierbare liedjes met een voltallig orkest. Live gezien in De Doelen in Rotterdam. Imposant en een cirkel die rond werd.

The Temper Trap – Trembling Hands

Die hoge noot die je aan begin hoort, die zong hij dus gewoon, hè,  Live in de Melkweg. Wat een goed optreden, maar veel te kort. Voor mij is het titelloze album van de Temper Trap één van de albums van dit jaar. Ik heb heel lang getwijfeld tussen dit nummer en Rabbit Hole. Beiden behoren tot mijn meest favoriete liedjes van het jaar.

Madeon – Finale

Dankzij Eindbaas Victor kon ik bij het doordeweekse concert van Madeon in Paradiso zijn. We waren overduidelijk de oude lullen, want zowel op het podium als in de zaal kwam de gemiddelde leeftijd niet ver boven de 20 jaar uit. Dat was wat onwennig – maar vanaf de eerste beat van deze jonge Fransman geen probleem meer… Het dak ging er drie keer af en de hele zaal werd anderhalf uur lang meegenomen in een show van louter climaxen. En bleken wij gewoon gelukkige getuigen geweest te zijn van het allereerste optreden van de allereerste live tour van deze opkomende ster. Dus nu al legen-wacht even-darisch!

M83 – Midnight City (Eric Prydz Private Remix)

Naast Madeon was er veel andere spanende electronische muziek dit jaar. Deadmau5, Eric Prydz, David Guetta, Jack Beats, Hervé, Sam Sparro, ga zo maar door. De electro pop, electro house en progressive house waren alomvertegenwoordigd dit jaar. Maar geen rif is zo bij me blijven hangen als die van Midnight Special van M83 en dan zeker in de remix van Eric Prydz en in combinatie met de visueel overdonderende commercial van Gucci waar deze voor gebruikt werd. Stunning.

Niet echt een top 10 notering maar wel een eervolle vermelding waard, vanwege vooral ook de indruk die het nummer in combinatie met het Google Zeitgeist filmpje maakt. Een mooie mix van alles wat van 2012 een bijzonder jaar maakte. Op naar 2013.

Mijn playlist van 2012

En verder draaide ik dit jaar: