Contact

ufo-photographed-by-apollo-17

Een van de meest bijzondere nummers van Random Access Memories is het slotnummer Contact.

Het verhaal lijkt op een astronaut die contact heeft met de aarde, een UFO ziet en daarna het contact verliest. Je hoort een stem die vertelt:

Hey Bob I’m looking at what Jack was talking about and it’s definitely not a particle that’s nearby. It is a bright object and it’s obviously rotating because it’s flashing, it’s way out in the distance, certainly rotating in a very rhythmic fashion because the flashes come around almost on time. As we look back at the earth it’s up at about 11 o’clock, about maybe ten or twelve diameters. I don’t know whether that does you any good, but there’s something out there.

Dat het over een UFO gaat is heel plausibel. Sterker nog, het is de astronaut Eugene Cernan van de Apollo 17-missie die je hoort. Deze missie was de laatste bemande maanmissie, in 1972.

Maar nou kun je de tekst ook anders interpreteren. Het hele Daft Punk-album gaat natuurlijk over Disco, inclusief verschillende mensen die allemaal hun eigen invloed hebben gehad op de disco: van Giorgio Moroder tot Pharrell. Elk nummer verwijst wel op zijn eigen manier naar een tijdperk of een gerelateerd genre. En de quote slaat natuurlijk ook op Disco: het pulseert in een ritme, de flitsen van een helder draaiend object (discobol?) komen heel regelmatig voorbij. En het is 12 diameters: de meeste disco-hits werden uitgebracht op 12 inch platen.

En dan, de orgels. Het past zo briljant bij de sfeer die het nummer ademt. Jaren zeventig. Disco. Het kan ook niet anders of deze orgels zijn gesampeld. En ja hoor, dankzij een collega hoorde ik dat het van We Ride Tonight van de Australische band Sherbet is gehaald. Helaas is de sample uit 1981, en niet 1972. Dat zou te mooi geweest zijn.

Pharrell

Pharrell

Pharrell, het wonderkind. Begin jaren nul scoorde hij hit na hit met als hoogtepunt Justin Timberlake’s album Justified. Daarna werd het een tijdje stil, tot afgelopen zomer. Hij sloeg terug door mee te doen op twee van de grootste hits van het jaar: Blurred Lines en Get Lucky, en deed solo ook nog een duit in het zakje met Happy, van de soundtrack van Despicale Me 2.

Vorige week kwam zijn eigen tweede soloalbum uit. G I R L heet het (inclusief irritante spaties) en het gaat over de vrouwen in zijn leven. Er staan een paar interessante samenwerkingen op. Miley Cyrus, Justin Timberlake en Alicia Keys zingen een stukje mee, en Hans Zimmer (de score-specialist) verzorgt de arrangementen. Maar de samenwerking waar ik het meest van verwacht is de samenwerking met Daft Punk.

Gust Of Wind, het nummer van de samenwerking heeft de catchy gitaar-hook zoals we die ook van Get Lucky kennen, en in het refrein komen de vocoder-stemmen erin. Super-lekker (hoewel er enige discussie bestaat of het wel echt de stemmen van Thomas en Guy-Manuel zijn), en ik denk dat we ook komende zomer niet om Pharrell heen kunnen.

Random Access Memories

random-access-memories-album

Het album waar ik het meest naar uitkeek dit jaar is zonder enige twijfel de nieuwe van Daft Punk. Na de studioalbums Homework, Discovery, en Human After All, de soundtrack van Tron Legacy en twee livealbums is het inmiddels het zevende album dat (vanaf volgende week) te krijgen is. Eergisteren lekte het album uit en was het te beluisteren op itunes, grooveshark en op andere plekken. En dit vind ik er van.

Het album is Disco met een hoofdletter D. Niet zo vreemd, want koning Disco Nile Rodgers, de man die met Chic zo’n beetje de disco uitvond, heeft een stevige vinger in de pap op Random Access Memories. Zijn herkenbare gitaarriffs zijn veelvuldig te horen en je merkt ook dat het voor het eerst is dat Thomas en Guy in een fatsoenlijke studio hun muziek opnemen. Er wordt een stuk minder gesampled van andere artiesten, lijkt het. Desondanks voelt het bij veel liedjes alsof je het eerder hebt gehoord.

De titel is niet voor niets een verwijzing naar het verleden. De jongens grijpen terug op hun herinneringen en ook oude elektronische helden Giorgio Moroder en Paul Williams doen een bijdrage op het album. Verwijzingen naar de seventies en eighties zijn niet van de lucht, en af en toe lijken ze ook te verwijzen naar eigen ouder werk. The Game of Love klinkt heel erg als Something About Us van Discovery, terwijl Motherboard weer zo op de Tron-soundtrack had kunnen staan. Bij veel nummers krijg ik het gevoel dat ik ze al ken, zoals eerder gezegd.

Ook heb ik het idee dat ze bij het maken van de liedjes al in gedachten hebben gehad hoe ze ze live kunnen brengen. Tijdens de livetours van ’97 en ’07 maakten ze een soort medleys van hun werk, en bij sommige nummers van Random Access Memories heb ik al een idee met welke nummers ze gemengd gaan worden. Get Lucky past een op een met Harder Better Faster Stronger en Doin’ It Right past weer goed bij Television Rules The Nation (of bijna elk Human After All-nummer).

Ook visueel is Random Acces Momories een verwijzing naar het verleden. Zwarte hoes met één herkenbaar beeld, dat kennen we van Dark Side Of The Moon, en de geschreven letters doen weer denken aan Thriller. Maar of ze die verwijzing zo bewust hebben gemaakt, dat blijft natuurlijk gissen.

Overall kan ik zeggen: het album is lekker. Hoewel de verwachtingen extreem hoog waren, vind ik geen enkel nummer tegenvallen en heb ik het idee dat Daft Punk disco naar de 21e eeuw heeft gebracht. Het is een welkome afwisseling, de band die dicht bij zijn roots en eigen geluid blijft, tussen al het dubstepgeweld en de richting die de pop tegenwoordig opgaat. Ze laten horen dat robotstemmen ook gevoel kunnen hebben.

Daft Punk ft. Julian Casablancas – Instant Crush

Roman

Housse-de-Racket

Housse De Racket doet het lekker. Niet in Nederland, maar in Frankrijk gaan ze best goed. Na hun eerdere hitje Synthetiseur brachten ze in 2011 het tweede album Alesia uit. Een lekker album op een nieuw label (Kitsune) met weer wat catchy nummers.

Ook Victor en Pierre (de mannen achter Housse De Racket) komen namelijk uit de Franse disco-scene. Als studiomuzikanten voor Phoenix en Air besloten ze in 2005 zelf een bandje te vormen. Dankzij hun connecties zitten ze dus inmiddels op het label van Philippe Zdar en hebben ze korte lijntjes naar Daft Punk en Cassius. Het succes kan dus haast niet achterblijven.

In Nederland kan je ze wellicht herkennen van de Peugeot-reclames, waarin de eerste single van Alesia, Roman, wordt gebruikt. Roman is een popliedje met een supercatchy gitaartje waar ik dol op ben. Het is ook goed mee te zingen, en heeft dus alle ingrediënten om een anthem te worden. Vorig jaar stonden ze op SXSW als veelbelovende band, maar het mag nu wel tijd worden dat ze eindelijk internationaal gaan doorbreken.

Renoma Street

Afgelopen week deed een gerucht de ronde. De Franse grootheden Daft Punk zouden – uit het niets – een nieuwe single uitbrengen. Hun Tron-avontuur is alweer even geleden, dus op zich een goed verhaal. Nu word er vrij snel gehypet rondom het mysterieuze duo (zoals bij ‘The Third Twin’, de schuilnaam waaronder ze een alternatieve Tron-soundtrack gemaakt zouden hebben), dus ook hier was weer enige terughoudendheid geboden.

Renoma Street, zou zou de single gaan heten. Het is een bestaand café in Parijs, maar veel meer was er niet bekend. In no time doken alle fans erop, en al gauw bleek dat het weer om een hoax ging. Een blad had bij wijze van grap de naam van de single tussen de ‘aangekondigde tracks’ gezet, met dit als gevolg. De jongens van Tesla55 doken er ook meteen op in en maakten een nummer getiteld Renoma Street waarin ze de stijl van Daft Punk imiteerden en stukjes uit Never Gonna Give you Up sampleden.. een leuke verwijzing naar de 1-aprilgrap van Youtube uit 2008 waarbij alle filmpjes van de voorpagina verwezen naar de hit van Rick Astley. En en passant is het gewoon een van de betere remixen van Rick’s hit.