Cee-Lo Green

Je kent hem misschien van de Goodie Mob en waarschijnlijk van Gnarls Barkley. Cee-Lo Green is het pseudoniem van de 36-jarige Thomas DeCarlo Callaway. Van Gnarls Barkley is hij de kleine kale zanger (Danger Mouse, bekend van The Grey Album is de lange bebaarde producer) met de uitzonderlijke stem, trouwens ook te horen op de achtergrond van TLC’s Waterfalls. Hij heeft een groot bereik en is thuis in hiphop, soul en gospel. Na twee succesvolle albums met Gnarls Barkley brengt hij in oktober een soloalbum uit.

De eerste track van het album Lady Killer is Fuck You. Vergezeld van een typografische clip is het een heel krachtig nummer waarin Cee-Lo een vrouw en haar nieuwe vriend toezingt. De vrouw is een golddigger een heeft de arme Cee-Lo verlaten voor een rijkere kerel. Vandaar de verwensingen. Het nummer is lekker opgebouwd, heeft een gospelrandje en een heerlijke groove. In andere woorden, hier staat met grote letters HIT op geschreven.

TLC – Waterfalls

Gnarls Barkley – Crazy

Cee-Lo Green – Fuck You

Pop

Ik heb de moeite genomen om weer een mixtape samen te stellen. Deze keer vol met de meest commerciële popartiesten van eind jaren negentig. Van Backstreet Boys tot ‘N Sync, Westlife tot Boyzone, Britney tot Christina, allemaal staan ze erop. Lekker voor die trip down memory lane. Of voor op de foute vrijdag, zoals ik ze bij mijn vorige werk kende.

Britney Spears – Crazy (Pop-stop Remix) / Solid Harmonie – I’ll Be There For You / ‘N Sync – Tearin’ Up My Heart / Backstreet  Boys – Everybody / Blue – Bubblin’ / S Club 7 – S Club Party / Billie Crawford – Trackin’ / Jennifer Lopez – Love Don’t Cost A Thing / Enrique Iglesias – Bailamos / Christina Aguilera – Come On Over / Boyzone – Picture Of You / Westlife – Uptown Girl

I’m Not A Band

imnotaband

Gisterochtend kreeg ik een mailtje. Nu gebeurt dat wel vaker, maar dit was een bijzonder mailtje. Voor het eerst in mijn bijna 3 maanden durende carriere als muziekblogger ben ik benaderd door een artiest die vraagt of ik over zijn muziek wil schrijven. Natuurlijk wil ik dat. Ik heb hem wel gezegd dat ik er ook over zou schrijven als ik het ruk zou vinden.

I’m Not A Band dus. Een Duits duo wat de eigen muziek omschrijft als een combinatie van ‘tunes, sounds en catchy melodies’, en in de categorie ‘alternative electro pop music, unconventionally combined with violin’. Ik stel het mezelf voor als een combinatie van Final Fantasy & Daft Punk en dat klinkt veelbelovend. De nummers die hij meestuurde zijn Crazy en This Is It, niet echt de beste titelkeuzes. Crazy, daar heb ik er al 13 van en This Is It associeert meteen met Michael Jackson. Maar toch maar eens de tijd nemen om ze te beluisteren.

Crazy klinkt als regelrechte troep. De zangmelodie (of misschien zelfs de zangeres) is ronduit vervelend. De beats en het arrangement is niet vals, maar het komt er niet ver vandaan. Nee, dit is niet echt muziek die ik graag aan vrienden laat horen of een feestje mee naar een hoogtepunt wil trekken. Ik hoop dat het andere nummer beter is.

This Is It begint al beter. Een simpel soundscape zoals we dat van Trentemøller gewend zijn, langzaam opbouwende beats en een melodie die beter is dan bij Crazy. Nog steeds geen briljante smashing hit, maar wel een nummer wat je zo in een setlist op een downtempo clubavondje neer kan zetten. Prima muziek om snachts mee over de snelweg te scheuren. Sferisch en met fijne overgangen. De viool voegt hier zeker wat toe, maar had wat mij betreft alleen voor de achtergrondmelodie gebruikt hoeven worden. Uiteindelijk zeker wel de moeite waard en iets wat ik nog wel op zou zetten.

Wat vinden jullie?

I’m Not A Band – Crazy

I’m Not A Band – This Is It

Crazy

crazy

Een van de meest gecoverde nummers van de afgelopen jaren is wel Gnarls Barkley’s Crazy. Een instant hit, klassieker, of hoe je het ook wilt noemen. Pompende beat, sterke tekst, mooie clip (gebaseerd op de inkblots van Rorschach) en een belachelijke hoeveelheid airplay maakt het tot de hit van 2006. Sindsdien zijn Cee-Lo (de zanger) en Danger Mouse (die overig bekend werd door de Grey album – een mashup van Jay-Z’s Black album en The White Album van de Beatles) eigenlijk alleen nog in de spotlights geweest door de clip van Run, die nogal epileptisch aandoet.

The Kooks is een Engelse band met een zanger (Luke Pritchard) die een uniek stemgeluid heeft. Je herkent hem direct aan zijn zaaiige en ongeinteresseerde stem. Toch blijft hij zo herkenbaar dat je er uren naar kunt luisteren. In hetzelfde 2006 waren ze op hun hoogtepunt met het debuutalbum Inside In/Inside Out, en de hitsingle “She Moves In Her Own Way”. Mede dankzij dit succes werden ze gevraagd voor BBC’s Live Lounge, een programma waar bekende artiesten elkaar coveren. Ze toverden Crazy om van floorfiller naar een heerlijk laidback zonsondergang-nummer. Een groter verschil bestaat er nauwelijks.