[live] Counting Crows

Countingcrows

‘Dat die nog altijd bestaan’, kreeg ik als reactie op twitter toen ik meldde dat ik naar het concert van Counting Crows ging, afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall. Ja, ze bestaan nog. ‘Heeft die zanger nog steeds die dreadlocks’, vroeg mijn collega Govrien de volgende dag. Ja, die heeft hij nog steeds. En Adam Duritz, die zanger dus, zingt nog steeds geweldig. Ingeleefd, theatraal en continu variërend op de zanglijnen. En ja, hij draagt de helft van de teksten af en toe nog steeds meer voor dan dat hij ze zingt. En hij heeft de band, na meer dan twintig jaar optreden, volledig in de hand. Adam dicteert en dirigeert, de band volgt en zo is het goed. Counting Crows zijn een loeistrakke band die loopt als een ge-oliede machine. Tot zover niets nieuws. Was het dan alleen een avond vol oude glorie? Eigenlijk wel. Het concert begon met klassieker Round Here, het allereerste nummer op het allereerste album. Wat hebben de heren de afgelopen tijd uitgebracht? De laatste plaat met nieuw werk is alweer vijf jaar oud was niet al te sterk. De nummers daarop worden live grotendeels genegeerd, hoewel Washington Square veel indruk maakt.

De afgelopen jaren volgden twee live-albums en een plaat met covers. Juist die covers zijn af en toe een hinderlijke onderbreking in de show. De band speelt ze graag en goed, maar het publiek zit er niet altijd op te wachten om zo uit het zo vertrouwde Counting Crows-universum gehaald te worden. Zoals vaak willen de fans vooral de bekende klassiekers horen. Die speelt de band dan ook. Mr. Jones, Accidentally In Love en Murder Of One niet. Maar wel Colourblind, A Long December (waar ik ze eeuwig dankbaar voor ben) en Rain King. Dat nummer, afkomstig van hun debuutplaat, heeft een nieuw, dynamisch jasje gekregen. Traditiegetrouw vermengt Adam het halverwege met een ander nummer. In de Heineken Music Hall helaas niet Lippy Kids van Elbow, één van mijn andere favoriete bands, zoals op het onlangs verschenen live album Echoes Of The Outlaw Roadshow. Maar toch: Rain King laat alles horen wat Counting Crows zo goed maakt. En waarom ik ze – na jaren een beetje uit het oog te zijn verloren – weer in mijn armen heb gesloten.

Einer von Zweien

ich

Ik heb sinds een paar jaar een speciale voorliefde voor Duitse popmuziek. Via LastFM kwam ik op enkele artiesten. En zo is het balletje gaan rollen. Peter Foxx had vorig jaar een bescheiden hit met ‘Haus am See’. Daar hoorde je al dat deze taal als muziek in de oren kan klinken.

Gisteren hoorde ik een mooi lied van Ich + Ich. Einer von Zweien heeft een mooie tekst, een prachtige melodie in het refrein en een lekker groove. Bovenal heeft de zanger Adel Tawil een prachtig mooi timbre, dat in de verte iets wegheeft van Adam Duritz van the Counting Crows. De rest van het repertoire is mij iets te radiovriendelijk, maar dit nummer wil ik je niet onthouden.

Miezerige stad

3986385_6a19639344_m

In een stad kun je je in treurnis hullen. En niets draagt hier beter aan bij dan lange stralen regen waar je jezelf doorheen ploegt. Verkleumd, vechtend tegen de gure kou, en in volledige overgave ondergedompeld.

Zo vlak voor de woest bloeiende lente en zinderend hete zomer die er vast en zeker aan gaan komen, wilde ik even stil staan bij de schitterende juweeltjes die er vol weemoed, heimwee en stil verdriet geschreven zijn over eenzaamheid en het verlangen naar een thuis of een geliefde.

Amsterdam en Raining in Baltimore zijn twee klassiekers uit de oude doos, die elke melancholicus met een bouwjaar van zo tussen ’75 en ’85 wel op zijn iPod zal hebben staan. Adembenemende verdrietliedjes die al een tijdje mee gaan.

City Rain is een heel nieuw liedje van een veelbelovende nieuwe Nederlandse artieste: Jenny Lane. Al een beetje bekend door haar hit Say, Say, Say, een optreden in DWDD, en voor ondergetekende vooral door een verfrissend en sfeervol voorprogramma van Joss Stone in Paradiso. City Rain, met het stemmig strijkertje aan het einde, is haar waardige regenachtige bijdrage aan dit rijtje droevige klassiekers.

Welke song mag volgens jou niet aan deze miezerige stad-post ontbreken?

Elisabeth

elisabeth

Bij de meesten is het vast wel bekend dat Acda en de Munnik het liedje Slaap Zacht, Elisabeth hebben gecovered van de Counting Crows.

Het nummer is geschreven door Adam Duritz, die vrijwel alle liedjes van de Counting Crows voor zijn rekening neemt. Zoals velen van zijn nummer is het een melancholisch en treurig liedje, over het missen van iemand die er niet meer is. Er zijn verschillende verklaringen voor de tekst mogelijk, en daar ga ik me dan ook niet aan wagen.

Acda en de Munnik heb de tekst naar eigen inzicht vertaald en hier en daar koortjes toegevoegd om het wat minder donker te maken. Dat lukt ze wonderwel erg goed. Ik vind het zelf gek om een nummer wat je eigenlijk al goed kent in de originele versie terug te horen. Het voelt toch een beetje alsof je voor de gek gehouden bent. Dat je denkt ‘wow, dat heeft hij mooi geschreven, zeg’, terwijl het dus door iemand anders gemaakt is. En dat je daar dan dus jaren later pas achterkomt.

Counting Crows – Goodnight Elisabeth

Acda en de Munnik – Slaap Zacht, Elisabeth