Magic

Light and Magic: Water by Xanthic

Als kind hebben we door de sprookjes die ons voorgelezen werden door papa en mama aan de rand van ons bed leren geloven in twee dingen: magie en de liefde. Misschien wel de twee belangrijkste dingen die het leven écht de moeite waard maken. Alleen hebben we in de loop der jaren door het leven zelf geleerd dat je vaak, dat wat op het eerste gezicht magie lijkt, maar beter niet teveel kunt geloven en dat liefde die je leert kennen niet altijd even magisch blijkt te zijn als hij leek te worden.

Zoals breed uitgemeten in de pers, bleek zélfs het sprookjeshuwelijk tussen Chris Martin (van Coldplay) en Gwyneth Paltrow (van Iron Man) vatbaar voor de greep van de grote boze mensenwerkelijkheid – en in het liedje Magic bezingt Chris met een benijdbare hoop de nog immer zegevierende magie in hun daardoor juist schrijnend zichtbare sleets geworden liefde, met de aandoenlijkheid vasthoudendheid van de oude indiaan die een regendans doet in tijden van droogte.

Tina Dico (of Dickow, zo u wilt), die ik wonderbaarlijk pas sinds kort heb leren kennen, is een briljante singer-songwriter uit Denemarken. Ze bezingt in Magic met rake zinnen de romantische eenzaamheid van een vluchtige one-night stand – en je hebt het gevoel alsof je erbij staat en voelt wat zij voelt. Want we kennen allemaal het bleekgewassen sprookje van de liefde. Van alles wat kon zijn en het niet werd en van alles wat eens was maar nooit echt helemaal hetzelfde bleef.

Maar gelukkig voor ons allemaal blijft de liefde toch ondanks dat alles in ons sluimeren als het naïeve kind dat we allemaal eens waren. Omdat we ook allemaal diep van binnen weten, dat je voor echte magie juist af en toe tegen beter weten in moet blijven durven geloven.

Ik kijk erg uit naar het concert van Tina Dico, 1 december 2014 in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam (kaarten). Hopelijk duurt het niet al te lang voordat de heren van Coldplay ook weer data van een nieuwe tour bekend maken…

Atlas

The-Hunger-Games-Catching-Fire

Coldplay is weer terug. Speciaal voor de tweede film van The Hunger Games, Catching Fire, hebben ze een nieuw nummer geschreven. Het is wat je van ze zou verwachten, maar daardoor wel weer met kwaliteit.

Het begin klinkt als een nummer van A Rush Of Blood To The Head. Een rustig pianointro met de stem van Chris Martin die het eerste couplet zingt en in de tekst verwijst naar de film. tegen het eerste refrein komen er al meer instrumenten en bouwt het nummer op naar de bombastische kant waar we Coldplay van kennen op Viva La Vida en Mylo Xyloto. Tegen de tijd dat het refrein terugkomt is het nummer op zijn hoogtepunt en zodra de eerste gitaarsolo zich aandient is het alweer bijna afgelopen.

De boodschap van de ballad vind ik wel heel mooi: I’ll Carry Your World. De opofferingsgezindheid die in de films een rode draad is, kan natuurlijk ook worden toegepast op relaties, en zo universeel gemaakt worden. En dat het nummer Atlas heet heeft daar natuurlijk weer alles mee te maken. De Griekse God Atlas werd door Zeus gestraft voor zijn rol in de Titanenoorlog en moest de hemel dragen, hoewel hij tegenwoordig ook vaak gezien wordt als God die de wereld moest dragen.

Daughter

Daugher

Vorig jaar was ik op Pinkpop. Dat was mijn eerste meerdaagse festival -ever-. Met in de line-up persoonlijke favorieten Coldplay, Foo Fighters, Kings of Leon, Deadmau5, Elbow, White Lies, Laura Jansen, Justin Nozuka en Band of Horses, was het gewoon geen optie om niet te gaan. En ik moet zeggen, het was het meer dan waard! Ook al blijf ik zelf denk ik toch meer een concerten-man, ik vond 3 dagen met een tentje op een festival geen onprettige ervaring. En ook al was ik blij dat ik weer naar huis kon, dit was met recht mijn beste Pinkpop ooit. Veel optredens waren indrukwekkend, sommige zelfs legendarisch. Hurts, Elbow, White Lies en Band of Horses kregen het publiek in een trance. De optredens van Coldplay, Foo Fighters en Deadmau5 waren zoals verwacht van epische proporties en Two Door Cinema Club en Go Back to the Zoo bleken de verrassingen te zijn met energieke en festivalwaardige optredens op het grote podium.

Dit jaar vond ik de line-up toch veel minder sterk dan gemiddeld. Weinig echte festivalacts, weinig bands die voor een verrassing konden zorgen, of iets konden laten broeien op het veld, ook al was het weer er wel naar. En van Bruce “The Boss” Springsteen word ik zelf ook niet erg warm, dus heb ik heb dit jaar Pinkpop weer heerlijk vertrouwd vanaf de bank bekeken. En kwam toen inderdaad ook tot de conclusie dat ik eigenlijk alleen de optredens van Mumford & Sons en Keane de moeite waard had gevonden om echt bij te zijn.

In 1992 traden Pearl Jam op Pinkpop op. Voor veel mensen het beste Pinkpop optreden allertijden. Ikzelf heb Pearl Jam nog nooit live zien spelen. Dat gaat er dit jaar eindelijk van komen, als de kaarten goed aankomen vanuit Engeland, dan spelen ze in het nieuwe Ziggodome en ben ik er bij. Ik hoop dat ze het nog een beetje kunnen, die oude mannen, en dat ze nog een beetje rocken. Naast rock zullen ze vooral veel mooie rustige liedjes spelen, denk ik, want daar hebben ze er inmiddels ook veel van. Daughter is een nummer van hun tweede album, Vs., en is voor mij toch wel een van hun klinkende klassiekers.

Daughter is óók een nieuw alternatief pop bandje uit Londen bestaande uit Elena Tonra, Igor Haefeli & Remi Aguilella. Ik heb laatst op Bandcamp hun EP The Wild Youth aangeschaft, omdat ik ergens een nummertje opgepakt had dat ik wel erg lekker vond klinken. Nu kwamen ze weer voorbij op MySpace en vroeg ik me af of ze eigenlijk al een beetje aan het doorbreken waren, want hun liedjes zijn erg fijn en verdienen wel succes. Maar tot mijn verbazing staat Daughter in Nederland nog niet zo op de radar, ook al traden ze vorig jaar op in het voorprogramma van Ben Howard, inmiddels zelf ook geen kleintje meer. Jammer, want ik denk dat ze een blijvertje zijn en net zoals Ben ook een ideale kandidaat om bijvoorbeeld volgend jaar in de tent op Pinkpop het publiek te verrassen, te betoveren en eindelijk weer eens iets fris op het Pinkpoppodium neer te zetten. Hun debuut album wordt verwacht in begin 2013, dus dat biedt mooie kansen. Ideetje, Jan?

Mylo Xyloto

Het nieuwste album van Coldplay, Mylo Xyloto is net uit. Het verschilt nogal van het vorige album Viva La Vida. Waar Viva wat meer bombastisch was opgezet is Mylo Xyloto wat meer gericht op het exprimenteren met nieuwe instrumenten en manieren van het maken van een nummer. Wat meer hip-hop, wat meer elektronica. En ze kunnen het goed gebruiken.

Er zijn een paar korte instrumentale stukjes (zoals M.M.I.X. wat voorafgaand aan Every Teardrop Is A Waterfall komt) die samen met de rest van de nummers een verhaal vertellen. Het verhaal van Mylo Xyloto, die zich bevind in een grijze wereld en daar kleur aan wil geven. Dat is ook weer mooi te zien in de albumhoes die grijs is en de felgekleurde graffiti die de titel vormt.

Een van de hoogtepunten van het album is wat mij betreft Hurts Like Heaven (voorafgegaan door het instrumentale titelnummer Mylo Xyloto). Een krachtige opener van het album, goed meezingbaar door massa’s, lekker uptempo en gewoon erg pakkend. Ook het nummer met Rihanna is gewaagder dan je van Coldplay zou verwachten. Veel meer leunend op de electronica slaan ze een nieuwe weg in hun carrière in. Een weeg waar ze hopelijk voorlopig nog wel even zullen blijven.

Coldplay – Mylo Xyloto/Hurts Like Heaven

Coldplay – M.M.I.X./Every Teardrop Is A Waterfall

30DSC day 22: a song that you listen to when you’re sad

Een tijdje geleden zag ik via de stream van 3voor12 Coldplay op Pinkpop spelen. Ze speelden strak, natuurlijk kwamen bijna alle hits voorbij en het was gewoon een heel goed optreden. Mag ook wel, voor ruim een miljoen.

Ze sloten de set af met Fix You. Het is een van hun singles geweest, maar een die me minder deed dan de anderen. The Scientist vond ik altijd al mooi, net als Yellow. Maar na Pinkpop is Fix You een van mijn lievelingsnummers van ze geworden. Enerzijds om de titel, het album waar het van komt heet X & Y en de derde en vierde letter van de titel zijn ook X & Y. Anderzijds om de muziek. Het is een geweldig opgebouwd nummer met de nodige bombastische orkesten, wordt vol overgave gezongen en gespeeld.

Ook tekstueel raakt het me. Het is een nummer over afscheid nemen. “Tears stream down your face / when you lose something you can’t replace”. Zo simpel en cliché, maar toch zo waar. Ook al hoort het erbij, het blijft altijd moeilijk. En als ik me verdrietig voel dan kan zo’n nummer me echt doen zwelgen. Heerlijk.

Coldplay – Fix You