Secret Garden

Een tijdje geleden hoorde ik de nieuwe van Guus Meeuwis; Jij Bent De Liefde. Een gevoelige ballad met een mooie liefdestekst zoals Guus ze zo mooi kan schrijven. Een prachtige song om je partner mee te verrassen, of om te gebruiken bij een aanzoek. Het blinde vertrouwen in je partner, wat je ook in andere nummers van Guus terughoort, lijkt zijn handelsmerk te worden.

In het nummer samplet hij Bruce Springsteen, maar dan een paar noten lager. Secret Garden, bekend geworden van de film Jerry Maguire. Ook een liefdesliedje, maar wel net even anders: bij Bruce heeft het meisje altijd wat te verbergen in haar geheime tuin. En daar zit hem de spanning: het wantrouwen van Bruce staat in schril contract met Guus.

Held van de Achterbank

Muziekherinneringen ontstaan op de achterbank. Je zit als kind maar een beetje achter in de auto, toen ik klein was nog spelcomputers, iPads of ingebouwde dvd-spelers. Alle tijd om je te vervelen, naar buiten te staren en naar de muziek te luisteren. En je vader had maar een beperkt aantal cassettebandjes in de auto liggen, dus je hoorde vaak hetzelfde. Mijn vader had, in mijn herinnering in ieder geval, een bandje van Bruce Springsteen. Born in the USA, met op de voorkant een man in een spijkerbroek die voor de Amerikaanse vlag staat. Een geweldig album, met klassiekers als I’m On Fire, Glory Days en Dancing In The Dark. En natuurlijk de titeltrack.

Jaren later ontwikkelde ik mijn eigen muzieksmaak. Ik werd fan van Nirvana en bands als Green Day. Wat Bruce Springsteen deed in de tussentijd, geen idee. In 2002 was mijn muzieksmaak al wat bedaard. Iets minder snoeiharde gitaren en geschreeuw, ik luisterde veel naar Counting Crows. En toen bracht Bruce Springsteen het album The Rising uit. Een verzameling prachtige songs, geïnspireerd op de aanslagen van 11 september. De nieuwe nummers brachten ook de herinneringen aan de achterbankklassiekers weer terug. Ook de albums die volgden, maakten indruk. Binnenkort brengt Springsteen een nieuw album uit: Wrecking Ball. En hij komt naar Nederland om Pinkpop 2012 af te sluiten. Ik zit dan zeker voor de tv. Een man van 31, die zich weer even voelt als een jongetje op de achterbank.

Bruce Springsteen – Born In The U.S.A.

Bruce Springsteen – The Rising

Bruce Springsteen – We Take Care Of Our Own

Francis

Francis Bacon

Twee keer Francis. Twee keer goed, maar wel twee keer anders. Duurt Lang heeft twee tips in de aanbieding waar Francis de hoofdrol in speelt: Benjamin Francis Leftwich en Francis International Airport.

Benjamin Francis Leftwich is een Engelse singer-songwriter uit York. Na al twee EPs uitgebracht te hebben, zal eind juni zijn eerste album verschijnen. Op 5 juni verschijnt zijn debut single Box of Stones, maar je kunt hem hieronder al beluisteren. Ook laten we je graag zijn mooie cover van Atlantic City horen. Het orgineel is natuurlijk van Bruce ‘The Boss’ Springsteen. Benjamin, nog maar 21 jaren jong, heeft een zeer bijzondere stem en ik denk dat hij wel eens serieus mee zou kunnen gaan doen in de Eredivisie van de singer-songwriter popmuziek. Maar dan hoop ik op zijn album nog wel wat meer diversiteit te gaan horen, want het risico van veel singer-songwriters, ook de goede, is toch dat het al te snel veel van hetzelfde wordt.

Voor Francis International Airport uit Wenen is het album In the Woods al de tweede langspeler. Deze band heeft een frisse new wave sound die me doet denken aan een hele vroege U2 en The Cure. In januari traden ze op op Eurosonic waar je op de 3 voor 12 site wat beelden van kunt zien. Het album in The Woods, dat al te verkrijgen is, krijgt goede maar geen lovende recenties. Zelf vind ik de muziek zeker wel lekker in het gehoor liggen, orgineel klinken en een uitgesproken sfeer hebben. Iets wat je van veel bands in dit momenteel dertien in een dozijn genre niet kunt zeggen. Alleen niet alle nummers halen inderdaad hetzelfde niveau en sommige nummers klinken dan ook wat onbeholpen en onvolwassen. Hun single Monsters is echter een van de nummers die wel goed overeind komen, blijven staan, en blijven hangen. Monsters kun je hieronder beluisteren en ook downloaden. (Overigens staat Francis International Airport op 6 oktober in de Melkweg.)

Benjamin Francis Leftwich – Box of Stones

Benjamin Francis Leftwich – Atlantic City

Francis International Airport – Monsters

Amy MacDonald – A Curious Thing (album review!)

I'm lovin' it

Even een korte introductie voor iedereen die na 1990 geboren is… In een niet zo ver verleden hadden muzikanten die het goed voor elkaar hadden een contract getekend bij een platenmaatschappij. Dat betekende dat ze dan in staat waren om muziek op te nemen in een echte studio, uit te brengen op een geluidsdrager, en te verkopen in wat ze toen nog platen- of cd-zaken noemden. Dan, als deze artiest het langer vol hield dan één hit, en niet teveel aan de drugs ging, en dan ook pas nadat de platenmaatschappij zelf helemaal binnen was gelopen, kon deze artiest eindelijk grof geld verdienen aan het verkopen van deze geluidsdragers.

In die tijd, en we spreken dan van voor de komst van iTunes, iPods, Shuffle en (onbetaald) downloaden, dan werden artiesten nog wel eens beoordeeld om de kwaliteit van een heel album. Een album, lieve beeldbuiskindertjes, dat was een reeks liedjes, die in een vaste volgorde stonden (heel heel vroeger moest je zelfs nog halverwege de liedjes de geluidsdrager uit het apparaat halen, en er omgekeerd instoppen – dolle boel! Dat kon toen nog gewoon, technologisch gezien!). En als je het dan heel goed getroffen had, dan vormde dat allemaal nog een harmonisch geheel, met een eigen sfeer en geluid.

Kortom, in die tijd had het nog nut om een album review te schrijven. Nu ga ik dat toch doen, en waarschijnlijk vooral uit nostalgie. Of misschien omdat er toch nog artiesten zijn die een aantal liedjes achter elkaar opnemen die het waard zijn om in zijn geheel te luisteren. Zoals Amy MacDonald bijvoorbeeld.

Het nieuwe album van Amy MacDonald, ‘A Curious Thing’ is alweer een tijdje uit, en eerlijk gezegd had ik de release een beetje gemist. Dat komt omdat ik een vrij drukke periode achter de rug heb met te veel bruiloften (zal de leeftijd zijn). Maar eerlijk gezegd ook omdat ik Amy een beetje uit het oor verloren was. Haar eerste CD was goed, met een paar vijf sterren nummers, zelfs één zes sterren nummer (‘Let’s Start a Band’), maar nadat ik erachter gekomen was dat ik haar live toch niet zo sterk vond, was mijn aandacht een beetje verslapt. Totdat ik dus laatst die overbekende nasale stem weer voorbij hoorde komen in een nieuw, toch wel weer lekker liedje, en mijn oren weer gespitst waren.

Om maar meteen in huis te vallen: ga niet op de hoes (oh, sorry: cover-art) af, want dat moet toch de meest lelijke foto ooit van Amy geschoten zijn (en dan reken ik de foto’s van net na de bevalling mee!) Daar gebeurt iets met botox of Photoshop in dat portret wat van haar een of ander zielloos en afschrikkend wezen maakt, dat is gewoon een beetje jammer. Want als er iets niet zielloos is, dan is het wel deze plaat. Deze plaat is in één woord: indrukwekkend.

Je moet van de stem van Amy houden, met het zwaar Schotse accent, sommige zeggen zelfs Iers, maar op haar tweede album bewijst ze iedereen, en vooral mij, dat ze een blijvertje is door met een heel dozijn prachtige liedjes achter elkaar je oren te smeren.

A Curious Thing opent met haar twee singles: ‘Don’t tell me it’s over’ en ‘Spark’, twee uptempo nummers waarvan het eerste me deed denken aan de Cranberries en het tweede aan de Killers. Het heerlijke ‘I got no roots’ begint als een ballad, en kiest dan halverwege een heel andere koers, via uptempo, naar bijna U2 achtig episch. ‘Love love’ is een treintje dat snel naar het volgende nummer dendert, het bombastische ‘An ordinary life’, gevolgd door het midtempo-middle-of-the-road ‘Give it all up’ (met ook al weer dat typisch U2-achtige gitaartje op de achtergrond). [Draai nu je plaat om]

Bij ‘My only one’ neemt Amy eindelijk even wat gas terug, en zingt een met strijkers doorspekt liefdesliedje, helemaal compleet, met vogeltjes aan het einde. In ‘This pretty face’ pakt ze het montere uptempo weer op. ‘Troubled soul’ een van mijn favoriete liedjes, kabbelend zoals Amy dat kan, maar met heerlijk stuwend drumwerk opbouwend naar een steeds breder geluid. ‘Next big thing’ is weer van het niet lullen-maar-lekker-akkoorden-op-je-gitaar-aansla-kaliber.

Met het prachtige ‘Your time will come’, dat zomaar ook door Coldplay bedacht had kunnen zijn, wordt er opgebouwd naar een waardig einde van de plaat. Bij een echt album is het laatste nummer net even wat specialer en persoonlijker dan de rest, en ook Amy maakt dat waar met ‘What hapiness means to me’, een nummer begint als een ballad, en eindigt als een muzikaal orgasme waar Snow Patrol jaloers op zou zijn.

Mocht je dan perongeluk de cd in de speler laten zitten, of niet geïrriteerd in shuffle-mode het nummer doorgedrukt hebben, wordt je ook nog getrakteerd op een akoestische versie van een oude bekende van The Boss.

Maar goed, om een lang verhaal niet al te lang te maken, je kunt het beste zelf even luisteren. Dit is een plaat die je blind op het internet kunt bestellen voor je vriendin, om hem dan thuis meteen naar je eigen iTunes rippen. Misschien wordt deze dame nog wat sterker op het podium, tot die tijd zal ze heerlijk op je kop knallen al roadtrippend in de trein, auto of op je fiets.