Bon Jovi

pannekoeken

Ik heb iets met Bon Jovi. Deze rockband met zijn roots midden in de jaren 80 (lange haren en strakke leggings) is inmiddels zo mainstream dat het bijna niet cool meer is. De band is gelukkig nog steeds bij elkaar in de originele bezetting, iets wat tegenwoordig helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

In mijn pubertijd was ik al een softie (nog steeds, trouwens) en vond ik ballads als Always heerlijk. Hij werd tijdens klassefeesten gedraaid als schuifelnummer waar ik helaas vaak aan de kant stond, gezien de m:v verhouding van 1:4. Ik weet nog dat mijn zussen de albums Crossroads (een verzamelalbum) en These Days hadden.

Tegenwoordig associeer ik Bon Jovi met pannenkoeken. Voordat we met mijn improgroep Placebo een voorstelling spelen, eten we altijd samen. Iedereen maakt iets, en ik heb me gespecialiseerd in pannekoeken. Tijdens het bakken van de koeken heb ik eigenlijk altijd Bon Jovi op, zodat je tijdens het wachten af en toe even lekker mee kan drummen of airguitaren op de meezingers of meeslepende ballads. (Tip van de chef: spekpannekoeken met stroop. Best. Combination. Ever.)