30DSC day 29: a song from your childhood

Vroeger speelde mijn vader altijd piano. Hij had een songbook met allemaal oude evergreens zoals Your Song van Elton John. Maar welke ik me vooral goed herinner is Billy Joel’s For The Longest Time.

Zo’n heerlijke meezinger, met mooie stijgende en dalende melodie├źn, koortjes op de achtergrond en een heerlijk tempo. We zongen hem mee voor zover we konden, en zelf dacht ik altijd dat het een liedje was over ene Father Longenstein. Wat dan wel weer zou kloppen, want mijn vader is heel erg lang.

Billy Joel – For The Longest Time

Piano Man

piano man

Er woont een man achter ons. Een Italiaan. Niet zomaar een, het is een concertpianist.

De man oefent graag en veel. Hele dagen hoor je zijn klanken over de binnentuin, en hij speelt echt niet onverdienstelijk. Sommige mensen zouden een moord doen om dagelijks een live optreden van een concertpianist te krijgen. Mijn vriendin is op zijn zachtst gezegd niet een van hen.

Hoewel ik zelf overal en altijd kan slapen (een van mijn kernkwaliteiten), en ook door vrijwel alles heen slaap, slaapt mijn vriendin een stuk lichter. Met oordoppen komt ze een heel end, maar als de Piano Man het op zijn heupen heeft, dan helpen zelfs die niet meer. Zo toog ik afgelopen week naar zijn deur om te vragen of het iets zachter kon. Helaas heeft hij er alles aan gedaan om de overlast zoveel mogelijk te beperken, maar Amsterdamse huizen zijn nou eenmaal gehorig, en helemaal als de ramen openstaan kan je er niet echt onderuit.

Er zit niks anders op dan het spel gewoon maar te ondergaan, totdat hij zijn Italiaanse concert heeft gehad en het weer een tijdje rustig is. En ik weet bijna zeker dat als we ergens anders wonen stiekem gaan terugverlangen naar het romantische wakkerworden en inslapen onder begeleiding van een concertpianist.