One Day

oneday

Vorig jaar, tijdens de zomervakantie, had ik eindelijk weer eens de tijd om een boek te lezen. Op London Heathrow liep ik door een boekenwinkeltje, en mijn oog viel op One Day. De buitenkant zag er goed uit en uit de flaptekst kon ik opmaken dat het een conceptueel verhaal was: het volgde de relatie tussen twee mensen op een dag in het jaar, twintig jaar lang. Op dat moment wist ik: dit is echt een boek voor mij.

Het boek volgt de levens van Emma en Dexter. Zonder in spoilers te vervallen was het een boek dat me vastgreep en niet meer losliet. Ik herkende de personages, ze waren echt, eerlijk en persoonlijk en ik voelde echt met ze mee. [TOCH EEN SPOILER] Toen op een gegeven moment een van de twee om het leven kwam was ik echt geraakt. Hoe kan een schrijver dat nou doen? [EINDE SPOILER]

Weer thuis kwam ik erachter dat het prachtige boek ook al verfilmd was, met onder andere Anne Hathaway in de hoofdrol. Meestal zijn boekverfilmingen niet veel soeps, maar de film One Day pakte gelukkig goed uit. Een voorbeeld van hoe het zou moeten. Om een lang verhaal kort te maken: Lees dit boek.

Les Miserables

Anne-Hathaway

Een paar weken terug deed ik een interne klus op mijn werk. Ik was acteur voor wat voorbeeldfilms waarmee medewerkers getraind worden in het omgaan met klachten. Leuk werk, en nog onder werktijd ook. Als bedankje kreeg ik twee bioscoopbonnen, waarvan ik afgelopen zondag naar de film ging.

Mijn vriendin wilde heel graag naar Les Miserables. Ik ben zelf niet zo’n musical-liefhebber, maar zij houdt nou eenmaal van kostuumdrama’s en ik gaf voor een keer toe. Ik had Les Mis (zoals de liefhebbers zeggen) nog nooit gezien, ook niet in het theater, dus het werd weleens tijd. Onze verwachtingen waren hooggespannen met de sterrencast en de acht Oscarnominaties.

Toen we net de kaartjes kochten kwam de eerste tegenvaller: de film duurt bijna drie uur. Zonder pauze, best een hele zit. Maar vooruit, het zij zo. De film opent met een spectaculair beeld van een schip wat een haven ingetrokken wordt door ruim honderd slaven. En al zingend spelen Russel Crowe (de Badguy Javert) en Hugh Jackman (Good Guy Jean Valjean) de eerste scene. Ik verwachtte dat hierna een gewone scene zou komen en het verhaal op zou starten. Nee dus. Ook de tweede en de derde scene bleken gezongen en ik keek mijn vriendin aan. “Blijft dit de hele film zo?”, vroeg ik. “Geen idee”, zei ze terug en het bleek dus dat de hele film gezongen was. Halverwege wilde ze weg, maar ik dwong haar de film uit te kijken. Ze had tenslotte de keus gemaakt, en na het uitkijken had ik tenminste een reden om er nooit meer naartoe te hoeven.

Anne Hathaway – I Dreamed A Dream