Duurt Lang Muziekblog

08.08.2012 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, live recensie, persoonlijke plaat
, , , , ,

[live] Twee keer Shearwater

08.08.2012 | Bart-Jan | Bart-Jan

Animal Joy‘ is de titel van het nieuwste album van de indie rockband Shearwater. In februari van dit jaar kwam het uit en een maand later tourt de band uit Austin door Europa, met Amsterdam als eerste én laatste halte. Een uitgelezen mogelijkheid om nou eens te zien hoe een band zich ontwikkelt tijdens zo’n tour.

Eerst even terug naar eind maart, naar een volgepakt en warm Bitterzoet, op een veel te klein podium. Frontman Jonathan Meiburg zegt ‘jetlagged’ te zijn, maar daarvan is vanaf het openingsnummer The Snow Leopard niets te merken. Nou ja, een fout piano-aanslagje misschien. Maar met het plezier waarnaar ze met de titel van hun achtste album verwijzen, stormt Shearwater vooruit.

De sterke eerste track Animal Life, gevolgd door het eenzame zeemanslied Castaways van The Golden Archipelago, leidt naar nog drie nummers van Animal Joy: Dread Sovereign, You As You Were en Insolence, niet toevallig in dezelfde volgorde als op het album. De nummers vormen een dynamische eenheid die golft van subtiel en klein naar keihard en overvol, en weer terug.

Dan naar 6 juli van dit jaar, in een goed gevulde Sugar Factory. Na het prachtige Rooks volgt weer een drietal nieuwe nummers: Immaculate, stevig, Pushing the River, dreigend, Run The Banner Down, kalm.

Wacht eens. We kijken even naar de setlist en zien -inderdaad- dat de eerste zes tracks exact dezelfde zijn! Sterker nog, pas bij het elfde nummer is er een verandering doorgevoerd: Open Your Houses. Maar daarna volgt de band weer gewoon de set van Bitterzoet.

Opzwepende drums en percussie op Breaking The Yearlings en waterige synthesizerklanken op Star Of The Age, beide van Animal Joy. Daarna twee vergelijkbare encores. Tweemaal wordt afgesloten met een rocknummer van R.E.M.: These Days. Twee keer zegt Meiburg dat ze dat zo’n goede band vinden. Althans hij.

Twee keer bedanken de Texanen ons voor het komen. Twee keer een goed concert.

Voegt het dan nog wel wat toe om weer naar dezelfde band te gaan? Jazeker. In de Sugar Factory speelt Shearwater veel en veel hechter. Het geluid lijkt volledig in balans te zijn, waar het in Bitterzoet soms nog onaf en een beetje hoekig klonk. Gitaarrifjes komen beter door, de tweede stem van pianist Lucas Oswald is helderder en gedurfder. Drum en percussie op Breaking The Yearlings zijn perfect synchroon, bijna eng.

Shearwater durft aan het einde van zijn tour de nummers tot in het extreme uit te spinnen, in improvisaties die volledig onder controle zijn. Goed voorbeeld is Hail, Mary, van Palo Alto, een nummer dat alle dynamiek bundelt die Shearwater heeft te bieden. In Bitterzoet was de band nog wat voorzichtig met de keuze voor Nobody, maar de Sugar Factory kreeg van dat nummer een geweldige, lange versie te horen die iemand hopelijk nog op Youtube gaat zetten.

Twee keer in korte tijd naar dezelfde band. Als het kan, moet je het eens doen. En anders zeker één keer naar Shearwater.

Shearwater – Animal Life