Zij gelooft in Hem

hadewych

Een première in musicalland is als een kantine op een middelbare school. Van alle kanten volgen (af)keurende blikken als je je vanuit de ingang naar je stoel begeeft. Het is dan ook alleen de populairste jongen van de klas, in dit geval Joop, toegestaan om als laatste de zaal te betreden bij de musical Hij gelooft in mij in het DeLaMar, Amsterdam. Aan zijn arm de vrouw waar het in dit verhaal om gaat: Rachel Hazes. Vanaf vandaag wordt haar rol vertolkt door Hadewych Minis. Een mooie aanleiding om bekend Nederland en mij op te trommelen.

Door Rachels ogen zien we hoe het leven van André Hazes achter de schermen was. We volgen het stel vanaf het moment dat de twaalfjarige fan Rachel André voor het eerst ontmoet, tot het moment dat zij bij zijn met rozen bedekte kist staat in de Arena. De weg hiernaartoe bestaat uit vele dieptepunten, waarin we een eerlijk beeld te zien krijgen van een man die door zijn opvoeding en de spanning van het optreden niet van zijn bier af kon blijven. Maar het belangrijkste thema van deze musical is toch het huwelijk zelf, waarin een man en een vrouw ondanks alles in elkaar blijven geloven.

Het in jezelf / elkaar / een ander geloven is een zeer uitgekauwd musicalthema. Mogelijkheid genoeg om dit zo suf mogelijk uit te werken. Zeker als je wat eenvoudige smartlappen tot je beschikking hebt. De regie van Ruut Weissman zorgt er echter voor dat het een prachtige, zeer geloofwaardige musical is geworden. Het spel en de soulvolle zang van Hadewych Minis en Martijn Fischer zijn fantastisch. Het decor met bewegende beelden en de stijlvolle kleding maken het podiumbeeld af. De grappen van de bijfiguren zijn in prettig tegenwicht met de pijn die we zien tussen Rachel en André. En van tevoren had ik nooit kunnen bedenken dat de met het rijmwoordenboek gemaakte liederen van Hazes mij tot tranen konden roeren!

Wat mij betreft zijn er slechts twee valkuilen waarin de regisseur is gevallen. Ten eerste het achterhaalde idee dat alle bijfiguren ook een solo ‘moeten’ zingen. In het geval van Cees Geel als solist bij het vals gezongen Geef Mij nu Je Angst was het een ronduit slecht idee. De tweede valkuil is het inzetten van het koor om gekke dansjes te doen op het podium. Bij het verdrietige Bloed, Zweet en Tranen was het juist zeer afleidend dat er rondom Rachel en André nog vijf zwaar geëmotioneerde stellen in een soort dansgevecht rondliepen.

Al met al een heerlijke middag in het theater. Ga vooral kijken hoe Hadewych en Martijn de sterren van de hemel spelen en zingen. En word net als ik een beetje (meer) fan van onze Dré. En geloof in jezelf. En in elkaar. En in een ander.

Hij gelooft in mij speelt tot en met 31 augustus in het DeLaMar, Amsterdam.

André Hazes

hazes

Afgelopen weekend had ik ineens zin in Hazes. Ik ben normaal niet zo’n liefhebber van het levenslied, maar de liveversie van Geef Mij Nu Je Angst wakkerde wat in me aan.

We kennen natuurlijk de cover die Guus Meeuwis tijdens het afscheid van André Hazes in de Arena zong, en da’s ook een mooie versie. Alleen: zo braaf en perfect gezongen. Precies goed getimed, de woorden precies op de juiste momenten en de goede noten. Als je de versie van André ernaast legt hoor je een groot verschil.

André, in de nadagen van zijn carrière, laat in de bomvolle Arena horen wat een fenomenaal gevoel voor timing hij heeft. Nu eens te vroeg ingezet, en dan weer te laat, maar altijd vol gevoel. En hij speelt ermee alsof het niks is. Hij frommelt hele volzinnen in een korte regel en laat lange stiltes vallen en woorden weg als hij daar zin in heeft. Het gevoel dat hij je er mee geeft is dat hij het meent en dat het recht uit zijn hart komt. En het komt recht mijn hart in en het raakt me. Daarom had ik zaterdag zin in André.