Gesponsord: Red Bull Studios

In Amsterdam, niet ver van Muiderpoort, zit muziekgebouw MuzyQ. Een creatieve verzamelplaats waar bandjes kunnen repeteren, maar waar ook kleine studio’s in zitten. Ik ben er een keer geweest, jaren geleden, maar toen liep het nog niet echt. Ik weet niet of dat inmiddels wel het geval is.

In MuzyQ zit sinds een tijdje ook de Amsterdamse vestiging van Red Bull Studios. Zoals op meerdere plekken op de wereld heeft Red Bull ook hier een kleine studio neergezet ze waar beginnende talentvolle artiesten de kans geven om in een professionele studio muziek op te nemen. Zo kunnen ze werken aan hun eigen geluid en krijgen ze de kans zich te ontwikkelen, zonder het proces steeds te hoeven onderbreken omdat er gewerkt moet worden.

Deze manier van werken heeft inmiddels voor Red Bull al een aantal vruchten afgeworpen: Beesmunt Soundsystem, Jungle By Night, Mayer Hawthorne, Mr Probz en Tom Trago zijn allemaal artiesten de een of meerdere sessies in de Amsterdamse Red Bull Studios hebben gedaan. Niet de minste namen dus, en voor de beginnende artiesten vaak een inspiratie om er alles uit te willen halen.

CUT_ is zo’n beginnende artiest. Een tijdje geleden scoorden ze een dikke youtube-hit met hun cover van Stromae’s Papaoutai. Sebastiaan en Belle, zoals ze in het echt heten, kennen elkaar uit een eerder bandje waar ze samen in speelden. Na wat omzwervingen kwamen ze elkaar weer tegen, en gingen ze als duo verder onder de naam CUT_. Ze krijgen nu studiotijd om zichzelf verder te ontwikkelen en een eigen stijl te vormen. Zodat het niet bij die ene hit blijft. Ik ben benieuwd!

– Post gesponsord door Red Bull –

Windmill Windup

Jaren geleden, toen ik nog student was, heb ik bij een frisbeevereniging gezeten. Ik was erbij toen de club NUTS opgericht werd. Ik heb een jaar of drie in- en outdoorcompetities gespeeld waarbij ik eindelijk weer eens kampioen werd. Binnen het team was ik meer een handler (spelverdeler) dan een cutter (sprintende quarterback) en ik had een prima techniek en schijfinzicht. Schijf, inderdaad, omdat de term frisbee een beschermde merknaam is.

Toen ik ging afstuderen stokte mijn carrière een beetje in verband met tijdgebrek en veranderende prioriteiten. Gelukkig hield ik contact met enkele teamgenoten en zo heb ik nog wat feestjes en een verdwaalde pubquiz meegespeeld met het team. Een week of wat geleden werd ik benaderd door F., een van de meer ervaren spelers. Windmill Windup, het jaarlijkse internationale grastoernooi in Amsterdam was inmiddels van 16 naar 64 team en ruim 1500 bezoekers gegroeid in een paar jaar, en social media stond hoog op de agenda. Hij vroeg of ik wat tips had, of beter nog, of ik ze kon helpen. En ik ben natuurlijk de kwaadste niet en heb mijzelf bij het grote leger vrijwilligers gevoegd dat het toernooi een succes maakt. Dus de komende maanden (het toernooi is het derde weekend van Juni) onderhou ik met liefde de facebookpagina en twitteraccount van Windmill Windup.

Gwen Stefani – Wind It Up

Gewoon een goed plaatje

DJ MIss Nine
DJ Miss Nine (Photo by Marc Deurlo for Pioneer Benelux)

Miss Nine is een progressive house DJ die ik al een jaar of 8 volg, sinds ik haar de eerste keer zag draaien op een obscuur lustrum feestje in de kelder van een schoolgebouw ergens bij station Amsterdam Amstel (de kenner weet dan waar ik het dan over heb).

Miss Nine, oorspronkelijk uit Duitsland maar al sinds haar 16de woonachtig in Amsterdam, was toen als DJ nog niet heel erg lang aan de slag. Wel had ze met haar 18/19  jaar toen ook al een serieuze carrière als model. Ze zal in die tijd dan ook zeker meer opgevallen zijn door haar prettige verschijning dan met haar naam, want die was toen nog niet zo gevestigd als hij nu is. Inmiddels heeft ze flink aan haar carrière en – letterlijk – track record gebouwd, want ze produceert inmiddels haar eigen platen en heeft haar eigen label, 925 Digital.

Donderdag zag ik eindelijk Miss Nine weer eens live draaien, want het is moeilijk haar in Amsterdam te treffen aangezien ze constant de hele wereld rond tourt. Dit was op de Pioneer Network Drink in Brug9 tijdens het Amsterdam Dance Event, waar later ook spontaan Carl Cox nog even langs zou komen. Het viel me toen op dat ze wat steviger draaide dan ik gewend was: wat minder diep, misschien iets commerciëler. Het kan aan deze gelegenheid gelegen hebben, maar ik vond het een goede ontwikkeling, want het was nog onmiskenbaar haar geluid, maar klonk veel volwassener en  toegankelijker. Het maakt de stap kleiner naar een doorbraak naar het grote publiek gemakkelijker, want die zit er nu wel aan te komen. Miss Nine is kennelijk ook al het gezicht van van Pioneer geworden, en dat zal haar zichtbaarheid vergroten. Zo ver dat nodig is, want de afgelopen jaren klimt haar naam sowieso al op de affiches van feesten en festivals.

Miss Nine is een DJ van wie op elk vlak het plaatje klopt. En niet alleen aan de oppervlakte, maar vooral ook daaronder. Het is heerlijk om een dame zo zelfverzekerd, subtiel en toch krachtig te horen draaien. En altijd met een smile en zichtbaar genietend van de muziek en het publiek. Het zal me dan ook niet verbazen als zij over een jaar of twee op hetzelfde niveau staat als een Fedde Le Grand of Afrojack nu. She deserves it.

Miss Nine draait tijdens het Amsterdam Dance Event 2011 op haar eigen avond vanavond in de Supperclub.

Basto – Gregory’s Theme (Miss Nine Remix) by MissNine

Miss Nine – Tsuyu by MissNine

Miss Nine – Natsumi by MissNine

Magnus

Soms heb je dat. Dat je begint in een boek en hem niet weg kan leggen. Dat heb ik dus deze week met Magnus van Arjen Lubach.

Het leuke aan het boek is, naast de schrijfstijl, het feit dat ik me goed in de hoofdpersoon kan verplaatsen. Niet om de avonturen die hij beleeft, maar meer de lokaties waar hij komt (Westerpark, Pacific Parc, Wildschut) en de muziek die belangrijk voor hem is. White Town, Mozart tijdens muziekles, Live, Grandaddy, allemaal muziek die ik ook luisterde tijdens mijn middelbareschooltijd.

Inmiddels ben ik aan het begin van de derde Akte. Elk moment dat ik maar kan, onderweg of thuis pak ik meteen het boek om door te lezen. Ik wil weten hoe het afloopt. Ik wil hem niet wegleggen. Ik wil het in een ruk uitlezen.

Een nummer wat erg belangrijk voor hoofpersoon Merlijn (die volgens mijn gevoel erg veel overeenkomsten met de schrijver heeft) is, is A Summer Wasting van Belle & Sebastian. Een band waarvan ik wel wist dat ze bestonden, maar waar ik nooit bewust naar luisterde. A Summer Wasting staat op The Boy With The Arab Strap, een prima indie-album uit eind jaren negentig. Het enige jammere is dat ik het album dertien jaar te laat ontdekte.

Rigby

Rigby is een Nederlandse band die het best aardig doet. Ze zijn een tijdje de huisband van De Wereld Draait Door geweest, en hebben recentelijk hun tweede album uitgebracht. Maar daar ga ik niet over hebben.

Vorige week dinsdag was ik in Amsterdam voor mijn werk. De Amsterdamse Rock & Run die op 29 mei plaatsvindt (de vroegere Grachtenloop) is een hardloopwedstrijd waar je 6, 12, of 18 KM kan lopen, door de Jordaan en met vier podia met bandjes langs de route. Ook Rigby zal er spelen. Om de wedstrijd aan te kondigen heeft Rigby een clip opgenomen voor hun nummer Parade (van het eerste album). Een 360-graden clip. Het is een bijzondere clip geworden, met een hele stoet aan mensen in rare pakken en de opnames waren leuk om bij te wonen.