The Inevitable End

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

Connor Youngblood is op oorlogspad

7188960566_96bc7bb182_b

Met de formele aanstelling van Romney en Obama als de presidentskandidaten van respectievelijk de Republikeinse en Democratische partij is de tweestrijd in aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen in November dan echt losgebarsten. Er is geen stoeltje zo felbegeerd als die ene in het Oval Office vanwege de macht, de roem en – laten we eerlijk zijn – de garantie op bijzondere avontuurtjes. Obama wil zijn klus afmaken, Romney roept mensen op dat vooral niet toe te laten. En Obama op zijn beurt tracht de overgrote groep minder bedeelden in Amerika voor zich te winnen met de belofte dat hij ze zal helpen ten koste van de kleine groep puissant rijken (en speelt daarmee de eeuwenoude Robin Hood-kaart). Kortom, de Democraten en Republikeinen zijn nu echt op oorlogspad.

Iemand die ook op Warpath is, is Connor Youngblood. Deze artiest uit Amerika is namelijk bezig met een soort social media rally die een presidentscampagne niet zou misstaan. Conner strooit zijn tracks op het intranet rond als flyers van een bandwagon en is de afgelopen maanden meerdere keren in onze Inbox opgedoken met weer wat nieuws. En nu heeft hij zelfs zijn nieuwe album Sketches pt. 2 in zijn geheel voor de grijp op het interweb geplaatst, met daarbij de achteloze opmerking: ‘or buy it, I don’t care’.

Gelukkig is de campagne rond Connor geen loze verkiezingsretoriek, want deze meneer maakt echt hele lekkere plaatjes. Connor combineert Folk/Pop met de elektronische sound van het moment en sluit daarmee aan bij een trend waarvan ik zelf alleen nog wel eens denk: jongens, hebben jullie dat echt allemaal wel nodig? Zo opent Sketches pt. 2 met het nummer Automatic. Een zwakke opening, want dat nummer verdrinkt helemaal in de elektronische effecten en is daarmee een misleidende ouverture voor wat er verder gaat komen. Want direct daarna opent het nummer A Summer Song met een heerlijk akoestisch gitaartje en krijgen we de kant van Connor te zien die hem laat stijgen in de polls – en die de toon vormt van de rest van het album: heerlijke laidback gezongen popliedjes met een vleugje frisse hedendaagse over-de-top-postproductie. Het niveau van de nummers op Sketches is erg hoog, in die zin dat het merendeel van de nummers niet alleen lekker wegluistert door de prettige stem van Connor, maar de nummers zijn ook nog eens individueel allemaal sterk en goed geproduceerd. Maar een echte oorwurm is wat mij betreft het nummer Warpath, dat eenmaal in je kop, er niet meer uitgaat. Een factor waar een presidentskandidaat een moord voor zou doen.

30DSC day 19: a song from your favorite album

the-understanding

Het lijkt me geen verrassing dat mijn favoriete album er een van Röyksopp is. Menig superlatief heb ik al over ze geschreven, dus vandaag zal ik het kort houden.

Het tweede album The Understanding is er een waar ik in 2006 een verhaal in zag:

Girl and boy have steady relationship, nice and happy..[triumphant], but boy cheats on her with another girl [only this moment], and they decide to split up because the girl wants him 100% (less than half ain’t really much of nothing) [49%], and then they both feel kinda sad [sombre detune], and then the boy has a broken heart and is mad [follow my ruin], but he gets over it more or less and learns to enjoy life without her [beautiful day without you], and he even flirts again [what else is there], and falls in love again and gets all hyper [circuit breaker], and tries to impress the new girl [alpha male], and yes, he scores! and finds the love of his life [someone like me], makes babies [dead to the world], and they live happily ever after until they die [tristesse globale].

En nu ik erop terugkijk was dat idee helemaal zo gek nog niet..

Dzihan & Kamien

Dzihan & Kamien. Een bekende naam van een aantal jaar geleden. Op elke lounge-verzamelaar stond wel een instrumentaaltje van deze heren uit Wenen.

Wat minder bekend is, is dat zij later ook een prachtig liedjesalbum hebben gemaakt. ‘Music Matters’ staat vol goede popliedjes. De productie ligt in het verlengde van hun oude werk, maar dan met de essentie van het liedje als basis. Een heel afwisselend downtempo album met dansbare nummers en ballads. Van electrisch tot akoestisch, van modern tot traditioneel.

Hier twee voorproefjes. Maar het is aan te raden om het als heel album te luisteren. Want het is vooral de optelsom van alle nummers die het een pareltje maken. Luisteren kun je integraal op www.dzihankamien.com

Francis

Francis Bacon

Twee keer Francis. Twee keer goed, maar wel twee keer anders. Duurt Lang heeft twee tips in de aanbieding waar Francis de hoofdrol in speelt: Benjamin Francis Leftwich en Francis International Airport.

Benjamin Francis Leftwich is een Engelse singer-songwriter uit York. Na al twee EPs uitgebracht te hebben, zal eind juni zijn eerste album verschijnen. Op 5 juni verschijnt zijn debut single Box of Stones, maar je kunt hem hieronder al beluisteren. Ook laten we je graag zijn mooie cover van Atlantic City horen. Het orgineel is natuurlijk van Bruce ‘The Boss’ Springsteen. Benjamin, nog maar 21 jaren jong, heeft een zeer bijzondere stem en ik denk dat hij wel eens serieus mee zou kunnen gaan doen in de Eredivisie van de singer-songwriter popmuziek. Maar dan hoop ik op zijn album nog wel wat meer diversiteit te gaan horen, want het risico van veel singer-songwriters, ook de goede, is toch dat het al te snel veel van hetzelfde wordt.

Voor Francis International Airport uit Wenen is het album In the Woods al de tweede langspeler. Deze band heeft een frisse new wave sound die me doet denken aan een hele vroege U2 en The Cure. In januari traden ze op op Eurosonic waar je op de 3 voor 12 site wat beelden van kunt zien. Het album in The Woods, dat al te verkrijgen is, krijgt goede maar geen lovende recenties. Zelf vind ik de muziek zeker wel lekker in het gehoor liggen, orgineel klinken en een uitgesproken sfeer hebben. Iets wat je van veel bands in dit momenteel dertien in een dozijn genre niet kunt zeggen. Alleen niet alle nummers halen inderdaad hetzelfde niveau en sommige nummers klinken dan ook wat onbeholpen en onvolwassen. Hun single Monsters is echter een van de nummers die wel goed overeind komen, blijven staan, en blijven hangen. Monsters kun je hieronder beluisteren en ook downloaden. (Overigens staat Francis International Airport op 6 oktober in de Melkweg.)

Benjamin Francis Leftwich – Box of Stones

Benjamin Francis Leftwich – Atlantic City

Francis International Airport – Monsters