Troost

Consolation © 2009 Nazif Topcuoglu

Ik denk dat ik elke week meer dan 100 liedjes luister. Op mijn iPod dan, want daarnaast komt er nog muziek voorbij vanuit mijn stereo, desktop computer, laptop en televisie. Om nog maar te zwijgen over alle achtergrondmuziek die een mens hoort op een dag. Met zo veel muziek om je heen, is het natuurlijk de vraag in welke mate je deze muziek nog écht luistert.

Elke dag zit ik op de fiets met mijn iPod op shuffle stand en dan komen er geregeld liedjes voorbij waarvan ik denk, hé dat is een lekker liedje! Logisch, want ik heb alles er zelf opgezet. Maar hoe groter je muziekcollectie wordt, hoe lastiger ook om al je muziek echt te (her)kennen, laat staan te benoemen – zelfs je lievelingsliedjes. Ook al heb je een redelijk autistisch muziek geheugen zoals ik (het liedje I Kiss Your Lips van Tokyo Ghetto Pussy herkennen aan de eerste drie bass kicks van het nummer), hoe groter je muziek collectie wordt, hoe lastiger het wordt om top-of-mind een artiest of titel te kunnen benoemen van alle liedjes die voorbij komen.

En zo komt het vaak voor dat ik op de fiets zit en denk: ‘o ja, dat is een lekker liedje!’ – zonder te weten welk liedje het ook al weer is, en omdat ik fiets, haast heb, en mijn handschoenen aan, lukt het dan ook niet om te kijken (tip: je kunt je iPod classic met je neus bedienen!), laat staan een sterretje bij te draaien (sorry voor de iTunes nerd talk). Ik fiets dan ongeduldig verder in de hoop dat ik er later nog aan denk om op mijn iPod terug te bladeren om te kijken welk liedje dat ook al weer was.

Waar je ook achter komt met zoveel muziek die langs en door je oren stroomt, hoe weinig momenten je echt luistert. En vaak kom je daar achter als zomaar onverwacht de tekst van een nummer, dat misschien al 30 keer op je oortjes voorbij gekomen is, écht binnen komt. Zo zat ik laatst in de trein toen het nummer That I Would Be Good van Alanis Morissette voorbij kwam, in de live akoestische uitvoering. Een oudje, zeg maar gerust: classic, maar ik geloof dat ik voor het eerst écht luisterde naar de tekst, en dat het liedje voor het eerst écht bij me binnen kwam.

Wow… Wat een mooie troost volle plaat is dat !

My Humps

De Black Eyed Peas scoorden in 2005 een grote hit met My Humps, een nummer over de heupen van zangeres Fergie. Hoewel het onderwerp een makkelijk doelwit van kritiek is, is het nummer muzikaal goed te pruimen. De synthesizergeluiden zijn wellicht wat minder goed gekozen, maar de ritmische kant van het nummer maakt veel goed. Na 4 minuten komt er op de albumversie de hidden track ‘So Real & My Bosses’ achteraan, wat nogal een stijlbreuk is.

Aan de andere kant, het is een goede overgang naar de versie van Alanis Morrissette. Ze maakte een pianoballad van dit nummer die ze op 1 april 2007 uitbracht, inclusief clip. Het nummer maakt nogmaals duidelijk dat Alanis een zeer begaafd zangeres is, met veel emotie in haar toch zeer zuivere stem. Hoewel het een parodie is, zou je het nummer ook op deze manier serieus kunnen nemen. Een erg geslaagde cover, wat mij betreft.

Black Eyed Peas – My Humps

Alanis Morissette – My Humps