Elenne mag

Het gaat me hopelijk geen tweede keer gebeuren dan ik een doorbrekende artiest zo over het hoofd zie als bij Florence + The Machine. Om het goed te maken introduceer ik je graag aan Elenne May. Zeker als de stijl van eerdergenoemde Florence je kan bekoren, dan raad ik je zeker aan om hier eens verder te lezen en luisteren over Misleadingly Soft, het debuutalbum van Elenne.

De titel Misleadingly Soft waarschuwt je terecht om je niet te laten misleiden. En het openingsnummer Oceans in Motion is hier meteen de eerste proef in. Het nummer begint zweverig en lokt een snel oordeel uit… Maar stel deze uit, want 2:59 later ziet de wereld er al heel anders uit en weet je: Elenne verleid je, pakt je op, smijt je neer… Om je vervolgens weer op te pakken en aan haar hand mee te nemen naar het volgende avontuur.

Na het weidse Possessive Playing, het dramatische Choice in Foeman waarin Elenne laat zien dat zich kan meten met drama queens als Florence, Regina en Sinead. Dan kiest ze voor het eenvoudige naar Country neigende Pretty Rose. Question on Pleasure begint als Agnes Obél, maar eindigt met podium rock. Waarna White Moth dan ineens acapella heel kaal en puur klinkt, maar dan dartel en licht als Kate Nash blijkt te zijn.

De single Mother Bird, met heerlijk eenvoudige en passende clip is ijzersterk als single en je hoort hem zo al voor je in DWDD of als leading muziek onder de een of andere tv commercial. Piratical Chain is recht toe recht aan, vult het album aan zonder dat het vervalt tot een opvullen en slaat de brug naar power ballad Sexual Beauty. Daarna kun je weer even uitrusten met Alimony Girl, een eenvoudig klein & lief liedje, om vervolgens het album af te sluiten met Necessary Change, een mooie en pure ballade die je mee neemt en uit laat waaien aan zee.

Ondanks al die korte reisjes naar verschillende landen voelt het album toch als één geheel. Door de intieme sfeer, door individueel sterke nummers die toch ook een eigen eenheid vormen. En om de vaak onderbelichte maar cruciale zaken maar eens te benoemen: de band en productie staan als een huis, waardoor Elenne May alles behalve een one-woman show is.

Misleadingly Soft is zo’n album dat je meerdere keren moet horen voordat je echt een beeld hebt van wie Elenne eigenlijk is – en wat je er écht van vindt. Elenne is geen dertien in een dozijn. Niet zomaar in een hokje te drukken. Tenzij je van Florence + The Machine een hokje zou willen maken, maar zelfs in dat hokje is Elenne vooral zichzelf. Ze vertelt je verhalen, zoals bijvoorbeeld ook Tori Amos en Regina Spektor dat als geen ander kunnen: oprecht, eigenwijs zonder onnodige en gemaakte opsmuk en alle liedjes komen daardoor echt binnen.

Elenne mag er zijn. En ik hoop dat ze ook nog even zal blijven.

That’s all Folk!

Nee, ik ga er geen einde aan maken. En nee, ook al klink ik de laatste tijd als Daffy Duck (dat is een heel ander verhaal), dit is geen ode aan de Looney Toons (al verdienen zie die ode natuurlijk wel).

Nee, deze Duurt Lang gaat over de heftige confrontatie die ik had toen ik door mijn Recently Added playlist van iTunes scrollde… Ik ben namelijk, blijkt daaruit, officieel Folk fan geworden! En dat is toch wel een culture shock voor een verstokt Rock, Heavy Metal en House-liefhebber als ik dacht te zijn.

Nou speelt het wel een rol dat ik het labeltje ‘Folk’ in iTunes wel tamelijk ruim aan het interpreteren ben, om mooie homogene smart-playlists te kunnen maken (u snapt het, hier spreekt een muzieknerd). Dit doe ik door zonder blikken of blozen mijn helden en heldinnen als Agnes Obél, Alela Diane, Amy MacDonald, Bon Iver, Cat Power, Clannad, Eefje de Visser, Emiliana Torrini, Jonathan Wilson, Laura Marling, Lisa Hannigan, Loreena McKennitt, Midlake, Ray LaMontagne, Seth Lakeman, Shelby Lynne, Sigur Rós, The Tallest Man on Earth, The Walkabouts en Xavier Rudd op één hoop te gooien… En ja, ik weet dat ik met die hokjesgeest nu een heleboel mensen beledig, maar vooral mijzelf. Of niet. Want de afgelopen tijd bemerk ik in muziekland toch wel een trotse revival van de, vooruit, Folk.

Eén specifieke muziektip wilde ik jullie niet onthouden, en dat is degene waarmee verhaal eigenlijk allemaal begon… Toen ik onderstaande briljante mini-docu op Facebook voorbij zag komen, met daarin (naast veel andere mooie muziek) het nummer Sweet Little Duck (beetje gekke titel bij die beelden) van Kathleen Edwards. Kathleen Edwards kende ik nog niet, maar blijkt  een in Amerika al tijdje veelbelovende Alternative Country, kuch, Folk artieste, die ook nog eens de vriendin blijkt te zijn van Justin Vernon. Wie? Justin Vernon! Oftewel, beter bekend als (ja hoor, daar is ´ie weer) Bon Iver! Ik heb sinds deze ontdekking veel meer muziek van deze dame geluisterd, en kan deze zeker aanbevelen. Haar nieuwe album komt 17 januari uit en ook die, kan ik je al verklappen, is een juweeltje, met onder andere de single “Change the Streets”. Kopen, kopen, kopen!

Baffin Island: A Skier’s Journey part 2


Kathleen Edwards – Sweet Little Duck

Kathleen Edwards – Change The Sheets

Wonderful Life

Ik hoor je denken… Wonderful Life… Was daar niet eerder item over geschreven op Duurt Lang? Ja, dat klopt. Maar in het kader van Zelfde Titel, Ander Nummer, wilde ik het heel even hebben over de -wellicht zelfs iets bekendere- Wonderful Life van de heren van Black.

Dat is namelijk een nummer dat sinds die regelmatige terugkerende jaren tachtig al in verschillende gedaantes de revue gepasseerd is. Het is, kortom, één van die nummers die zich graag laat coveren. En laten we eerlijk zijn. Het orgineel was natuurlijk al goed, en is natuurlijk nog steeds een classic, en mag dus ook wel weer eens een keer genoemd worden.

Sinds de versie van Black, werd het nummer al gecoverd door Mathilde Santing, Ace of Base, Tina Cousins en nu dus ook door Smith & Burrows. Wie? Ja, Smith & Burrows. Deze heren zijn als duo nog niet zo bekend, maar dat komt omdat het een gelegenheidsduo betreft bestaande uit respectievelijk zanger Tom Smith van de Editors, en drummer Andy Burrows van Razorlight. Die wilden graag samen een kerstplaat(!) maken en aangezien de Sint nu het land uit is, is dit dan ook meteen hét moment deze plaat even te pluggen.

Al is de plaat Funny Looking Angels bedoeld als kerstplaat, hij luistert ook gewoon érg lekker weg, dus verdient wel meer dan dat predikaat, vind ik. Door de bekende dromerige stem van Smith, maar ook gewoon door de muzikale chemie en warme sfeer. Agnes Obel zingt ook nog een nummertje mee en het nummer Wonderful Life is dus ook terug te vinden, en in een uitvoering die er ook weer mag wezen.

Black – Wonderful Life

Smith & Burrows – Wonderful Life

Close Watch

Walrus

Er zijn van die liedjes, die hebben ongemerkt een anker ergens in je herinneringen gegooid. Die doen verder niets met je, je herinnert je ze niet, je zou de titel en uitvoerende artiest niet kunnen noemen.

Maar als je het nummer hoort, komt alles weer terug. In geuren en kleuren. En alsof je voet aan het anker vast terwijl het wordt binnen gehaald, sta je in een flits met twee benen in de scene waar het nummer bij hoort.

Veel van die nummers zijn voor mij de nummers van mijn vader. Want daar zitten best mooie nummers tussen, maar die zou ik nooit zelf zou kopen (of anderzijds actief onrechtmatig verkrijgen) en die zakken dan op een gegeven moment weer weg. Maar als ze weer voorbij komen, word ik in één keer weer teruggetrokken naar die tijd.

Een van die nummers is Close Watch. Ik hoorde het voorbij komen op een compilatie CD die mijn vader gemaakt had voor Sinterklaas. In de uitvoering van de briljante Agnes Obél, waarvan het nieuwe album al net vers aan mijn iTunes collectie was toegevoegd na een rake tip van een collega. Agnes Obél is een aanwinst voor de muziek, en ook haar uitvoering van Close Watch is genieten. Maar het origineel is natuurlijk van John Cale, dateert alweer van 1975, en kende ik al uit de platenkast van mijn vader.

De heruitvoering van dit nummer was vast voor hem ook bewust een reden om het op de compilaties CD te zetten. Want muziekminnende vaders zijn zich maar al te bewust van de kracht van muzikale ankertjes.