Space

Space is de naam van een legendarische discotheek op Ibiza (en hij bestaat nog steeds). Legendarisch vanwege de afterparty’s en vanwege Carl Cox. Ik heb wel eens voor de deur gestaan op een zonnige ochtend om een uurtje of elf, om te kijken of ze er werk hadden. Het enige wat ik aantrof was een onneembare vesting. Achter hoge muren en gesloten poorten klonk het geluid van een feest dat los aan het gaan was.

Carl Cox kennen we natuurlijk als een van de grootste Techno DJs van de afgelopen jaren. Ik heb hem inmiddels twee keer live mogen aanschouwen. Eén keer als headliner op de roemruchte grootste Dance Valley ooit (die na een zonnige dag eindigde in een ijskoude, natte en chaotische nacht voor velen). Eén keer samen met Duurt Lang collega Victor en ongeveer 20 andere mensen in een voor ons ook legendarisch optreden tijdens de Pioneer Benelux netwerk borrel tijdens Amsterdam Dance Event 2011.

Space is ook de titel van een productie van Letthemusicplay. Een nieuwe ster aan de hemel die zichzelf vooralsnog nog even in nevelen hult. Space is een fijne en goed gecomponeerde track. Ik hoor zelf aardig wat house voorbij komen – zowel van gevestigde namen, als promo’s van nieuwe artiesten – en ik kan zeggen dat ik zelden iets hoor wat zo spannend in elkaar steekt, en wat ook gewoon lekker in je hoofd blijft hangen. En dat met zulke minimale middelen, want alles wordt heerlijk ‘klein’ gehouden. En ook zonder saai te worden, wat ik zelf met echte minimal muziek altijd eigenlijk wel heb.

Letthemusicplay was zo aardig om niet alleen Space te delen, maar deed er ook nog eens twee net zo fijne remixen bij. Hier gaan we zeker nog van horen!

Best of 2011

Schermafbeelding 2015-10-28 om 19.46.11

Albums
Het einde nadert, tijd voor een terugblik. De beste albums zie je hierboven. Elbow was voor mij echt een ontdekking dit jaar (ondanks dat Sytse ze al tijden bij me naar binnen probeerde te duwen), en dat is hem met het concert in de HMH definitief gelukt. Bedankt nog daarvoor. Verder in de top 10 ontdekking Ed Sheeran, Justice en Chilly Gonzales. Uiteenlopend maar toch allemaal artiesten die hun eigen stijl hebben en weinig afkijken van anderen. Opinieleiders, beïnvloeders.

Doorbraak
Verder wil ik ook nog maar een keer aandacht vragen voor Big Sleep/The Slowdown/Talkhouse (ze veranderen zo ongeveer elke paar maanden van naam). Ondanks dat er slechts twee tracks van ze te vinden zijn op het web, ze nauwelijks live optreden en ze geen website hebben vind ik ze zo veelbelovend dat ik ze echt tot dè doorbraak van 2011 wil bestempelen.

Verlies
R.E.M. ging uit Elkaar, maar nog erger was de dood van Amy. Ze was talentvol, had een eigen geluid en leefde voor haar muziek. Als ze langer had geleefd en was afgekickt hadden we nog lang van haar kunnen genieten. Eeuwig zonde.

Evenement
Hoogtepunt voor mij was dit jaar het ADE. Vier dagen lang rondlopen tussen alles wat muziek ademt, alle speeches en rondetafelsessies als een spons opzuigend. Als ik eerder had geweten dat ik ook ‘s avonds naar alle feestjes mocht, had ik daar zeker mijn programma op aangepast. En als het even kan, ga ik volgend jaar weer!

Victoria Aitken

Nog voor ADE goed en wel begonnen was, had ik mijn eerste interviewafspraak al staan. In de afgelopen twee jaar heb ik eerlijk gezegd nog niemand namens Duurt Lang geinterviewd, maar het moest er maar eens van komen, dacht ik.

Via haar management kwam ik in contact met Victoria Aitken. We spraken af om op zondagochtend koffie te drinken. Ter voorbereiding had ik me een beetje ingelezen (niet te veel, omdat dat een spontaan leuk gesprek alleen maar blokkeert) en had ik wat clips van haar bekeken.

Aangekomen bij het café maakten we kennis, bestelden, en begon het gesprek. We hadden het over het festival, producers en DJ’s. Ze had Armin van Buuren ontmoet en was ‘starstruck’ geraakt omdat het zo’n leuke slimme jongen was.

Victoria vertelde dat ze het prettig vond dat ik niet op haar verleden in ging. Ze heeft nogal wat bekende familieleden, waardoor mensen snel bevooroordeeld raken. Gelukkig was dat bij mij dus niet het geval en kon ze vrijuit praten. Ze heeft een achtergrond in de schrijfwereld en is afgestudeerd op Engels. Al jaren schrijft ze gedichten en songteksten. Bevriende DJ’s wilden daar wel wat mee, en vroegen of ze voor hen wilde schrijven. Zo gezegd zo gedaan, en de teksten die ze schreef zong ze provisorisch in, met het idee dat ze later door een ‘echte zangeres’ opnieuw ingezongen zouden worden. Het beviel de producers echter zo goed dat ze besloten haar take te houden.

Inmiddels heeft ze al een paar kleine commerciële hitjes op haar naam staan. Ze vertelt er wel bij dat ze die puur heeft gemaakt om haar naam breder bekend te krijgen en dat ze houdt van goed geproduceerde popmuziek. Zelf haalt ze veel meer voldoening uit nummers waar meer emotie in zit. Die kan ze beter uit haar gevoel zingen en zouden bijvoorbeeld ook akoestisch nog goed overeind blijven.

Zo tegen het eind van het gesprek (we hebben het ook nog over piraterij en creatieve invloeden gehad) vertelt ze dat ze dicht bij een deal met een Nederlands label is. Een heuse Scoop dus! Ik weet zeker dat we binnenkort meer van haar gaan horen!

ADE: de laatste twee dagen

Vrijdagochtend begon dag drie van ADE. In de Balie begonnen we met een presentatie over Pitchfork, een van de belangrijkste muzieksites, dankzij hun ratings en jarenlange relevantie. Chris Kaskie vertelde over de achtergrond, dat Pitchfork vernoemd is naar een tattoo van Tony Montana uit Scarface, en hoe ze werken. Pitchfork heeft zo’n 30 medewerkers, werkt veel met freelancers en staat geen commentaar toe. Ze faciliteren het gesprek dat ergens anders plaatsvindt. Een bijzondere gedachte in deze tijd. Daarnaast vertelt hij dat ze langzaam willen groeien (“I don’t want to sit on a rocket but on a boat”) en dat ze heel zorgvuldig omgaan met hun verantwoordelijkheid. Met een groot bereik heb je vrij veel macht, en ze kijken goed uit bij doorbrekende bandjes zodat die niet meteen helemaal overspoeld worden. Hij sluit af met het idee dat alles wat je uitprint het waard moet zijn om op je boekenplank te eindigen.

Hierna snel naar Felix Meritis gefietst om de discussie Push The Sync Button bij te wonen. Wederom onder leiding van Dave Clarke was er een panel belanghebbenden die allemaal iets te zeggen hadden over de vooruitgang van de techniek. De conclusie van het gesprek was dat er altijd romantici zullen zijn die vast blijven houden aan het ambacht van plaatjes aan elkaar draaien, maar dat er ook een generatie opgroeit die met een druk op de knop naadloze overgangen kan maken. Uiteindelijk is de kracht van een DJ dus vooral dat hij de juiste plaat op het juiste moment weet te vinden. Een mooie one-liner kwam van Rik Parkinson van Pioneer: “Everybody uses speelcheck these days, so why not use the sync button?”.

Na deze discussie gingen we weer terug naar de Balie voor de State Of The Blogs. Hier verwachtte ik vrij veel van, er werden vier Nederlandse muziekbloggers (wij niet) geïnterviewd door Job de Wit van DJBroadcast over hun blogs. Weinig nieuwe dingen gehoord. Gijs van Crazybirds koos ervoor om in het Engels te schrijven om zijn bereik te vergroten. Iets waar ik ook wel over heb nagedacht, maar waar ik bewust nee tegen zeg. In het Nederlands kan ik me beter uiten en ik schrijf voornamelijk voor mijn vrienden, die op een paar uitzonderingen na allemaal Nederlands zijn. Het bracht ons wel op het idee om weer wat verder na te denken over een redesign. Maar daar zullen we je voorlopig nog even niks over vertellen.

Zaterdagochtend begon goed uitgeslapen om een uur bij Vodafone Firestarters. Een onderhoudende sessie over muziek in games en op TV. Een opvallende conclusie is dat muziek in games in Noord-Amerika meer rock-georiënteerd is en in Europa juist meer dance-georiënteerd. Logisch eigenlijk, maar nooit echt over nagedacht. Ook is het maken van muziek voor games een andere manier van muziek maken. Martin Hewett van Sony vertelde dat ze artiesten benaderen om te vragen of ze het nummer mogen gebruiken, óf om te vragen of ze speciaal een nummer voor een bepaalde game te maken. Daarbij speelt natuurlijk ook het soort game mee. Voor een kindergame heb je natuurlijk andere muziek dan voor een Fifa of een Wipeout.

Na deze sessie ging ik naar de ‘hotelkamer’. In een ontspannen setting met 20 man publiek vertelde Mental Theo zijn verhaal. Hoe het vroeger ging, van de maak van Wonderfull Days (via een sample van Tony Ronald) tot het wereldwijd toeren, en dat hij nu ouder en wijzer is geworden. Hij vertelde over Mental Theo on the Road, dat het vooral was gemaakt voor de thuisblijvers en dat hij toch zijn zo graag gewilde nummer 1 hit heeft gescoord met de Engelse versie van Boten Anna. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met ‘echte muziek’, zoals hij dat noemt. Hij is er achter gekomen hoe studiomuzikanten werken en dat akoestische nummers veel meer emotie hebben. Daarnaast is hij zich heel bewust van de kracht van internet en Youtube als marketinginstrument. Tot slot vertelt hij dat je tegenwoordig met geld een hit kan kopen en dat hij als DJ niet meer zelf zijn platen uit mag kiezen.

Als laatste en twaalfde sessie in vier dagen ging ik naar Off The Record: Music in the digital Age. Dit ging over hoe labels tegenwoordig werken. Het uitbrengen van platen gaat anders dan vroeger, met de keuze voor digitale downloads wat scheelt in de verspreiding. Hierbij scheelt het wel per genre of uitbrengen op vinyl de moeite loont. Marsel van Delsin Records vertelt tussen neus en lippen door dat hij piraterij en filesharing tolereert omdat het ook een vorm van promotie van zijn materiaal is. Zelfs de advocaat Bjorn Schipper ging erin mee, en vertelde dat je vooral genoeg legale alternatieven moet bieden. Vooral de oudere generatie is zeker nog wel bereid om te betalen voor hun muziek. Zorg dus dat je je muziek in iTunes of Beatport krijgt. Ook gaat het panel nog even in op promo’s en hoe je als beginnende producer jezelf het beste kan pitchen. Wederom een interessante sessie dus en een waardige afsluiting van vier dagen conferentie. Het was het geld helemaal waard en ik heb heel veel geleerd over de muziekbranche en hoe verschillende partijen tegen elkaar aankijken.

Charlie Lownoise & Mental Theo – Wonderfull Days

Tony Ronald – Help, Get Me Some Help

ADE: de eerste twee dagen

Dit weekend is het jaarlijkse Amsterdam Dance Event. Het is een ‘international conference and festival for electronic music’ en daar moet ik natuurlijk bij zijn. De meesten kennen het festival vanwege de feestjes. Daarmee is niets teveel gezegd, want die zijn er. En veel! Zo’n 200 feesten door de hele stad met vrijwel alle belangrijke DJ’s en producers uit de dancewereld. Als Delegate (want dat ben ik, ik heb een kaartje gekocht) kan ik naar het hele festival en naar alle feestjes. En dat levert veel op.

Zo ben ik woensdag begonnen met een keynote van Topspin over marketing, daarna volgde een sessie met twee jongens die verantwoordelijk zijn voor de muziek in o.a. CSI en Entourage en hoe dat nou werkt, en tot slot ging ik bij Dave Clarke langs die het met wat mensen had over hoe je als beginnende producer je muziek bij een label of DJ krijgt. Er zijn zelfs mensen die voor 10 pro-DJ’s al het ingezonden spul luisteren en dan de beste muziek doorspelen aan de DJ. Een soort poortwachters. De beste tip die ik er hoorde was: zorg dat je mp3’s goed gelabeld zijn en in de hoogst mogelijke kwaliteit. En zet je contactgegevens in de metatags.

Gisteren startte ik met Scott Snibbe, die de Björk-app heeft gebouwd. Hij liet een paar gave voorbeelden zien van apps, zoals OscilloScoop en Bubble Harp, maar het leukste was natuurlijk de Björk App. Erg tof allemaal.

Daarna volgde de state of the Dutch music startups, met 22tracks, shuffler en red light radio. Weinig nieuws gehoord, maar wel een leuke quote: “first hack and deal with the constraints later”, van Tim Heikene (shuffler). Daarna nog even aangeschoven bij Simon Dunmore van Defected, die uit de doeken deed hoe hij zover is gekomen en dat ze heel veel tracks die ze uitbrengen recyclen op verzamelalbums voor de massa, en dat de promotie tegenwoordig heel anders gaat omdat er veel sneller dingen uit lekken. Wel mooi om te horen dat dat uitlekken voor- en nadelen heeft. Okay, het kost verkopen maar het levert uiteindelijk wel weer bookings en aanvragen op, uit landen zoals Rusland en Venezuela, waar ze anders nooit zouden komen.

Na al deze informatie, besloot ik om samen met medeblogger Fedde naar de Pioneer borrel te gaan. In Brug9 (onder het beeld van Multatuli vlak bij de Dam genoten we van een drankje en miss Nine, en luisterden we naar uitleg over draaitafels. Heel interessant. Maar toen kwam er ineens een verrassing: niemand minder dan Carl Cox (de eerste nummer 1 DJ van de wereld volgens DJMag) kwam langs om even te draaien. Hij bleek het zelf aangeboden te hebben, omdat hij zo’n goede band met Pioneer heeft. En zo sta je dus ineens met 40 man te luisteren naar een DJ die gewend is om voor duizenden te draaien en vorig jaar nog A Day In The Park afsloot. Een kadootje waardoor het weekend nu al geslaagd is.

Carl Cox – Hardcore Massif!