[concert] The Presidents of the United States of America

pusa-kudos

Over een paar maanden gaan de deuren van Tivoli op de Oudegracht in Utrecht dicht, om te verhuizen naar het complex op het Vredenburgplein. Vanuit nostalgisch oogpunt vind ik dat heel erg jammer. Het tunneltje naar de zaal, de net te krappe ruimte voor de garderobe, de ietwat aflopende vloer. Het draagt allemaal bij aan een memorabel concert avondje. Toch ben ik ook de persoon die met Feijenoordsupporters in discussie gaat over een eventuele nieuwe Kuip. Ze vinden de sfeer en historie te waardevol om te vervangen. En daar ga ik dan graag tegenin: soms moet je afscheid nemen van iets moois om verder te kunnen. Zo zal het ook bij Tivoli zijn. De nieuwe locatie gaat nieuwe herinneringen en routines brengen, dus ook ik ga het een kans geven.

Wellicht heb ik dus vorige week mijn laatste concert in Tivoli meegepakt. The Presidents of the United States of America (kortweg PUSA) haalden alles uit de kast, maar dat was niet eens nodig want het publiek had er zin in. Alle klassiekers werden afgewerkt: Peaches, Kitty, Dune Buggy, hun versie van “Video Killed The Radio Star”, al gauw stond de hele vloer te springen en ik heb ook weer wat stagedivers gezien.

PUSA maakte van de gelegenheid gebruik om het nieuwe album “Kudos to You!” te promoten. Het is weliswaar niet echt vernieuwend, maar voor wie geen genoeg kan krijgen van de 90’s happy-grunge-rock (zoals ik) is het een prima toevoeging. Hierbij een track die ze in Tivoli live speelden.

I Remember… 9/11

Patriotic 9/11 gesture by troops. Aerial photo of soldiers spelling out "9/11 we remember"

Voor veel mensen is 11 september een belangrijke dag, die in het geheugen gegrift staat. Omdat op een zekere 11 september, er iets wereldschokkends gebeurde, en daardoor weet iedereen wat hij of zij die dag deed, waar hij of zij was, en wat hij of zij op dat moment dacht of voelde. En bij hoeveel dagen in je leven heb je dat nou echt?

Op de welbewuste nine-eleven zoals die dag bij de Amerikanen bekend staat, met enig gevoel voor ironie fonetisch dezelfde code als die gebruikt wordt voor hun nationale alarmnummer, werd ongevraagd een mijlpaal in het collectieve geheugen van een generatie geslagen.  Mijn generatie.

Daar werd ik eerder dit jaar weer aan herinnerd toen ik in New York was, bij het Ground Zero Memorial. Ongeveer 14 jaar daarvoor stond ik ongeveer op dezelfde plek en keek ik op naar de twee hoogste torens ter wereld, nu keek ik tegen het meest veelzeggende stuk lege lucht tussen gebouwen in aan die je je kunt voorstellen. Voor mij zorgde 9/11 niet zo zeer voor een schok in mijn geloof in de mensheid en de beschaving, maar een schok in mijn wereldbeeld. Dat er zulke grootse dingen zijn die zo ‘groots’ stuk kunnen, en dat ze zo’n grote schokgolf los kunnen maken, in zo’n grote groep mensen, verspreid over deze hele planeet heen.

Los van het treurige van wat er op die dag gebeurde, is het eigenlijk ook een beetje treurig dat we het daar in onze generatie mee moeten doen. Als kinderen van de generatie van de jaren 60, op hun buurt kinderen van de oorlogsgeneratie, was er weinig eer meer voor ons te behalen, en mogen we de Grunge, Hardcore House en totalitaire opkomst van de computer als enige uitwassen van onze populaire jeugdcultuur rekenen. Hoe erg we er ook mee geconfronteerd worden, de breezersletjes, pornografische Urban muziek en dito garagebox in Zuid-Oost cultuur behoort eigenlijk al weer toe aan de generatie die op dit moment loopt af te troeven.

Opgroeiend op de rand van generatie X en Y zijn we met recht een verloren generatie, misschien ook wel muzikaal gezien, want zo top waren die jaren 80 en 90 creatief gezien niet, met enige uitzonderingen uit Seattle, Ierland en Engeland daargelaten. Gelukkig kunnen we nog teren op wat er ruwweg tussen de jaren 50 en 80 gemaakt is (bewijzen ook de oneindige muzikale verwijzingen naar die tijd die we nog steeds in de hedendaagse top 40 terug horen) en lijkt het er op dat we sinds de tweede helft van de ‘Noughties’ alsnog aan onze trekken komen. Goede en eerlijke muziek is terug. Fijn ook voor de nieuwe generatie die daar weer mee opgroeit.

Waar 11 september die 9 jaar geleden een mijlpaal sloeg midden in een heerlijke studenten tijd voor mij, was het precies een jaar geleden de geboorte van Duurt Lang. En dat moet gevierd worden. Daarom hierbij mijn Top 9 meest gedraaide nummers van het afgelopen jaar. Dit zijn trouwens niet noodzakelijkerwijs mijn favoriete platen van het afgelopen jaar, maar dat is altijd een leuke voor de jaarwisseling. Als klappie toe, omdat hier verder helemaal geen beatjes tussen zitten, I Remember van Deadmau5 en Kaskade, omdat dat al twee jaar mijn meest favoriete houseplaat is, en het afgelopen jaar de definitieve doorbraak was van deze dooie muis. Opdat er nog veel (mooie) dingen mogen komen die we ons later herinneren zullen.

Mijn Duurt Lang Top 9

  1. Greg Laswell – Comes and Goes (In Waves)
  2. Beyoncé – Halo (Hope for Haiti Now)
  3. Jewel – Who Will Save Your Soul
  4. Anneke van Giersbergen – Come Wander With Me
  5. The xx – Crystalised
  6. Christina Aguilera – Lift Me Up (Hope for Haiti Now)
  7. Freeform Five – Eeeeaaooww (Stanton Warriors remix)
  8. Christina Aguilera – Save Me From Myself
  9. Duffy – Warwick Avenue

Duurt Lang 1 Jaar Dansplaat

Deadmau5 ft. Kaskade – I Remember (original mix)