Love Is All

Terug van 80 dagen reizen door Zuid-Amerika. Dat is een ervaring die mijn leven verrijkt heeft. Maar het was een verarming van mijn portemonnee (causaal verband) en van mijn spullen (onbedoeld, je wordt daar snel slachtoffer van criminaliteit). Het laatste had tot gevolg dat ik ongeveer 60 dagen mocht reizen zonder iPod en dus mijn eigen muziek.

Los van de Zuid-Amerikaanse muziek (die aan mij niet zo besteed is) en wat je per ongeluk hoort in hostels (John Mayer – erg lekker; en… Anouk!) betekende dat vooral: geheelonthouding. Nu is dat prima te doen, als je zoveel afleiding hebt van bergen, meren en gletsjers. Sterker nog… Je merkt pas wat de kracht van muziek is, als het je niet overal meer omringt. Ik had de hele dag liedjes in mijn hoofd die ik jaren niet meer gehoord had. Spontaan kwamen ze boven borrelen door grappige associaties, of gewoon omdat ze eindelijk weer eens de ruimte hadden om voorbij te komen. Dit deed me voornemen om bepaalde artiesten en tracks weer eens actief op te zoeken als ik weer thuis was.

Bij het vertrek vanuit Nederland had ik op ook nog het OOR Jaaroverzicht van 2010 meegenomen, en ik heb lekker veel tijd gehad om dat te lezen, en te ontdekken welke muziek ik allemaal gemist had door alle drukte in het afgelopen jaar.

Dit alles maakte dat toen ik thuis kwam, een flinke muzikale to-do-lijst had… Ruim 20 artiesten/cd’s die ik weer eens wilde luisteren, of waar ik eens rustig voor wil gaan zitten. Daar ben ik voorlopig nog wel even mee bezig… Maar er was één nummer dat in het voorbij gaan in de eerste dagen me kippenvel bezorgde, en dat was Love is All van The Tallest Man on Earth. Dit is de artiestennaam van een Zweedse singer-songwriter, en het nummer staat op zijn laatste album The Wild Hunt.

Love is All kennen we natuurlijk ook van Roger Glover, de basist van Deep Purple, die het op één van zijn solo albums zette. Maar het nummer is natuurlijk vooral bekend door de clip met de kikker en de verleidelijke zangmelodie van de vorig jaar overleden Ronnie James Dio. Deze werd door het tijdschrift vlak voor zijn overlijden in uitgeroepen tot ‘Best Metal Singer’. En dat was hij – met een nipte voorsprong op Jørn Lande (Masterplan) en Bruce Dickinson (Iron Maiden). De rockgod is dood, we zullen hem missen.

Dio was de ultieme rocklegende van Jack Black, de acteur/Kung Fu Panda/front-man van Tenacious D. En ook ík ben opgegroeid met de klassiekers die hij maakte in zijn carrière van ruim 50 jaar, en vooral tijdens zijn tijd bij Rainbow, Black Sabbath, en onder zijn eigen naam bij Dio.

What A Year It Has Been

Eind december, het laatste bericht van het jaar; even terugblikken. Vorig jaar schreef ik dit:

In 2010 vind ik een nieuwe baan, ga ik eindelijk Noorwegen bezoeken, schrijf ik een boek, koop ik een kano, speel ik nog meer improvisatietheater, verhuis ik naar een nieuw huis en blijf ik met plezier voor Duurt Lang schrijven.

De baan heb ik gevonden, ik heb meer improvisatietheater gemaakt en ik schrijf nog steeds voor Duurt Lang. De rest is er nog niet van gekomen om verschillende redenen (overwegend financieel) en is op de lange baan geschoven. Het schrijven van een boek, dat zal volgend jaar ook niet gebeuren; Noorwegen staat nu op de rol voor 2012 en alleen het kopen van een kano, dat zou nog wel eens kunnen gaan lukken.

Overigens heb ik wel weer wat nieuwe plannen gemaakt, natuurlijk. Zo ben ik volgend jaar nog steeds aan het werk bij dezelfde werkgever, ga ik naar Australië om mijn zus op te zoeken en organiseren we het eerste Duurt Lang-feest. Ook zal er misschien een beetje geld verdiend gaan worden met Duurt Lang door het plaatsen van wat relevante advertenties, met bv. links naar iTunes of concertkaartjes. En hopelijk krijgen we minstens net zoveel bezoek als afgelopen jaar.

Want bezoek, dat is er geweest. Sinds we in maart zijn aangesloten bij The Hype Machine zijn de bezoekersaantallen gestegen van 15 per dag naar minstens 300. Het meeste komt uit de VS (voornamelijk voor de MP3’s dus) maar ook een groot deel uit Nederland. Nederlanders vinden ons dan weer beter via zoekmachines. Interessante statistieken, en leuk om de groei van zo’n medium te kunnen volgen. Het is toch een beetje ons kind.

Namens alle bloggers van Duurt Lang een prachtig uiteinde en tot volgend jaar!

Alex Lloyd – What A Year

Albums van 2010

Het einde van het jaar nadert. De DJ’s van 3FM zitten weer in het glazen huis, daarna volgt de top 2000 en dan begint het nieuwe jaar alweer. Het einde van het jaar betekent ook een terugblik. Vandaag alvast mijn tien meest gedraaide albums van het afgelopen jaar, volgende week mijn lievelingsnummers.

1. Robyn – Body Talk (12 – 3)
2010 was het jaar van Robyn. In drie delen bracht ze Body Talk uit, het ene deel nog beter dan de andere. Met popnummers van een andere planeet deed ze me steeds weer uitkijken naar het volgende deel om me weer te verbazen met nóg mooiere en betere nummers.

Robyn – Dancing On My Own

2. RöyksoppSenior
Röyksopp bracht dit jaar hun vierde album uit. Een volledig instrumentaal album met bijzondere composities, van duister naar toegankelijk en van vreemd naar dansbaar. Ook de tussendoor uitgebrachte ‘tracks of the month’ mogen niet vergeten worden, wat zaten daar een paar mooien tussen. Uitschieters zijn toch wel This Space en I Wanna Know geweest.

Röyksopp – This Space

3. HurtsHappiness
Ik leerde ze kennen via mijn werk bij Fortress, en kon zo naar het concert wat ze in oktober gaven. Übergestyleerd, op en top 80’s met een 2010-randje. Het album hangt aan elkaar van hits. Prachtige ballads, clubhits, ze hebben het allemaal. Deze gasten gaan we de komende tien jaar nog heel veel horen.

Hurts – Better Than Love

4. Ellie GouldingLights
Ellie Goulding is ook al zo’n debutante. Met haar eerste album sloeg ze iedereen omver. Haar breekbare stem kwam goed uit in zoete ballads, maar ze kon net zo goed knallen met hits als Starry Eyed en Under The Sheets. Ook een dame om te onthouden.

Elly Goulding – Starry Eyed

5. Daft PunkTron Legacy OST
Het album waar ik lang naar uitkeek. De film moet ik nog zien, maar het album is prachtig. Instrumentaal, vol met soundscapes (het is tenslotte de filmmuziek) waar veel componisten nog door geïnspireerd zullen worden. Minder pompende beats dan we van ze gewend zijn, maar daarom zeker niet minder goed.

Daft Punk – C.L.U.

6. Chromeo – Business Casual
7. Manic Street Preachers – Postcards of a Young Man
8. Jamiroquai – Rock Dust Light Star
9. Chilly Gonzales – Ivory Tower
10. Caro Emerald – Deleted Scenes From The Cutting Room Floor