Ik had weleens van ze gehoord, maar schaarde ze in mijn hoofd in het hoekje van de serieuze rock. Geen idee waarom, waarschijnlijk door hun bandnaam. De naam deed me denken aan de Hives, de Vaccines en de Kaiser Chiefs. Gelukkig was hun promotor Jessica zo lief om me het laatste album, The Future Of The Gravity Boy, toe te sturen.
Het album is lekker. Rock met een diep elektronisch sausje. Geproduceerd door Alex Metric is het een album met lekker stampende nummers die van stevige rock naar indie-electro schieten. Soms ontzettend dansbaar, dan weer wat meer ingetogen. Het hele album is in elk geval goed in balans en heeft een wat donkere ondertoon. Het is een conceptueel album, wat je merkt aan de thematiek van de nummers die allemaal iets met ruimtereizen te maken hebben. Het gebruik van de bliepjes sluit goed aan bij het Science Fiction sfeertje wat daar altijd omheen hangt.
Al met al ben ik blij verrast met dit tweede album van de Infadels. Ook zij zijn weer een band om te gaan zien tijdens de festivals de komende zomer.
Een van de grootste hits van Dr. Dré, samen met zijn vriend Snoop Dogg. Deze remix van Shatterhors (een combinatie van producers Shatterhands en Hors) geeft het geheel een hele laid-back rustige vibe, en je hoort dat de teksten goed overeind blijven. Dit is het schoolvoorbeeld van een remix die een nummer ondersteboven keert en met een hele nieuwe instrumentatie volledig verandert. Vakwerk.
Ik denk dat ik elke week meer dan 100 liedjes luister. Op mijn iPod dan, want daarnaast komt er nog muziek voorbij vanuit mijn stereo, desktop computer, laptop en televisie. Om nog maar te zwijgen over alle achtergrondmuziek die een mens hoort op een dag. Met zo veel muziek om je heen, is het natuurlijk de vraag in welke mate je deze muziek nog écht luistert.
Elke dag zit ik op de fiets met mijn iPod op shuffle stand en dan komen er geregeld liedjes voorbij waarvan ik denk, hé dat is een lekker liedje! Logisch, want ik heb alles er zelf opgezet. Maar hoe groter je muziekcollectie wordt, hoe lastiger ook om al je muziek echt te (her)kennen, laat staan te benoemen – zelfs je lievelingsliedjes. Ook al heb je een redelijk autistisch muziek geheugen zoals ik (het liedje I Kiss Your Lips van Tokyo Ghetto Pussy herkennen aan de eerste drie bass kicks van het nummer), hoe groter je muziek collectie wordt, hoe lastiger het wordt om top-of-mind een artiest of titel te kunnen benoemen van alle liedjes die voorbij komen.
En zo komt het vaak voor dat ik op de fiets zit en denk: ‘o ja, dat is een lekker liedje!’ – zonder te weten welk liedje het ook al weer is, en omdat ik fiets, haast heb, en mijn handschoenen aan, lukt het dan ook niet om te kijken (tip: je kunt je iPod classic met je neus bedienen!), laat staan een sterretje bij te draaien (sorry voor de iTunes nerd talk). Ik fiets dan ongeduldig verder in de hoop dat ik er later nog aan denk om op mijn iPod terug te bladeren om te kijken welk liedje dat ook al weer was.
Waar je ook achter komt met zoveel muziek die langs en door je oren stroomt, hoe weinig momenten je echt luistert. En vaak kom je daar achter als zomaar onverwacht de tekst van een nummer, dat misschien al 30 keer op je oortjes voorbij gekomen is, écht binnen komt. Zo zat ik laatst in de trein toen het nummer That I Would Be Good van Alanis Morissette voorbij kwam, in de live akoestische uitvoering. Een oudje, zeg maar gerust: classic, maar ik geloof dat ik voor het eerst écht luisterde naar de tekst, en dat het liedje voor het eerst écht bij me binnen kwam.
Twee en een half jaar onderweg zijn we inmiddels aanbeland bij de 500ste blogpost op Duurt Lang. Dat is een gemiddelde van 200 per jaar, ruim een halve per dag. Best netjes, dacht ik zo.
Speciaal voor de gelegenheid heeft onze vaste huisproducent TSP Justice twee fijne mashups voor ons gemaakt.
De eerste is een combinatie van Stardust’s Music Sounds Better With You en Chromeo’s Night By Night. Chromeo heeft een aantal acapella’s beschikbaar gesteld aan iedereen die het maar wilde hebben, en Night By Night bleek opmerkelijk goed te passen bij de beat van Stardust (die overigens weer gesampled is van Chaka Kahn‘s Fate).
Als bonus heeft hij ook nog eens I Wish van Skee-Lo vermengd met Body Movin’ van de Beastie Boys. De beat lijkt vertraagd, maar dat is niet zo. Het klinkt langzaam omdat op de radio muziek vaak een tikje sneller af wordt gespeeld (om meer nummers te kunnen draaien). Ook deze mix klinkt alsof de raps gemaakt waren voor deze track.
Vanaf vandaag komt er elke maand een Duurt Lang Maandmix. Dat kan een mixtape zijn, een eigen productie, een remix, een mashup of iets anders. Dus verwacht eind april weer een nieuwe Maandmix!
De band Miike Snow heeft eindelijk weer een album uit. Na het succes van het eerste album waren ze een van de acts om dit jaar in de gaten te houden. Ruim op tijd voor het festivalseizoen komen ze met Happy To You.
Happy To You bevat zoals verwacht veel dansbare maar toch indie klinkende nummers. Hits als The Devil’s Work en Paddling Out staan er natuurlijk op, maar ook de niet-singles zijn van uitstekende kwaliteit. Soms wat donker (in Black Tin Box), soms juist vrolijk, en in Bavarian #1 ronduit bizar. Maar altijd op het hoge niveau dat we van de Zweden gewend zijn.
Het nummer wat er voor mij op positieve wijze echt tussenuit springt is Archipelago. Het is uptempo, vrolijk, zomers en heeft een super catchy refrein wat ik al dagen niet meer uit mijn hoofd krijg, hoe hard ik het ook probeer. Let op mijn woorden: over een half jaar heeft 3FM het nummer gepromoveerd tot “summer anthem”.
