Batobe

Een tijdje geleden, in de zomer van vorig jaar, werd ik door Doris getipt over Batobe. Het vriendje van een van haar dochters had voor het eerst muziek uitgebracht onder zijn artiestennaam. Of ik het even wilde luisteren. Ik heb het op Spotify opgezocht, in m’n nummers gezet en er daarna eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

Maar Doris kent me. Ze kent me goed. Ze weet precies waar ik van hou en toen ik dus laatste een liedje in m’n geshufflede nummers langs hoorde komen en zag dat het van Batobe was kon ik een glimlach niet onderdrukken. Fijne beats, een goede productie en wat bliepjes. Hij heeft zelfs ook met Laura Tuk gewerkt.

En nu, ruim een jaar later is hij ook in het land opgepikt. Hij heeft op de popronde gestaan en vandaag is hij aangekondigd als een van de namen die volgend voorjaar op Grasnapolsky staan.

One Trick Ponies

Na tien jaar met veel plezier bij Placebo te hebben gespeeld, ben ik sinds de zomer clubloos. Ik ben inmiddels wel een groep in Haarlem gaan trainen, dus ben nog steeds elke dinsdagavond van huis, maar het is wel wat dichterbij en daardoor heb ik thuis nèt even wat meer tijd, om de kinderen op bed te leggen voordat ik weer de deur uit ga.

De afgelopen jaren heb ik gerechterd op het Nederlands Theatersport Toernooi (en 1x zelf meegedaan met Placebo, natuurlijk). Maar dit jaar is het toch weer gaan kriebelen. Om toch een keer te kunnen spelen dit jaar heb ik drie vrienden opgetrommeld, en vormen we nu samen de One Trick Ponies. Een gelegenheids-team, maar wel met allemaal mensen met wie ik al vaak heb gespeeld. Juist dat we elkaar al kennen en weten hoe we spelen verhoogt denk ik onze kansen. Ik heb niet de illusie dat we kampioen zullen worden, maar heb er wel veel zin in. Een paar weken voor het toernooi een dagje bootcampen om weer even op elkaar ingespeeld te raken, en dan in het tweede weekend van maart vlammen!

Around Town

Het is mijn zomerhit van het jaar; Around Town. Ook al is het nummer twee jaar oud en komt het van hun meest recente album Listen, pas deze zomer heb ik het pas echt ontdekt. Het gospelkoor is super-aanstekelijk, de gitaar-hooks zijn geweldig en het is heel lekker om mee te zingen, in de auto of op Den Haag Centraal. Voor mij hèt nummer van deze zomer.

Frankie Sinatra

The Avalanches zijn terug. 15 jaar geleden, in het najaar van 2000 brachten ze hun eerste album uit, Since I Left You. Het album is een samenraapsel van zo’n 3500 samples, en van de meeste samples konden ze niet achterhalen wie ze ook alweer gesampled hadden. Juist omdat het vooral een creatief project voor ze was en ze nooit de intentie hadden om het uit te brengen, laat staan dat ze verwachtten dat het zo’n succes zou worden.

Na zo’n megasucces, zijn de verwachtingen voor het tweede album natuurlijk groot. En nu, 15 jaar na Since I Left You is daar de opvolger: Wildflower. En ook bij deze opvolger hebben ze het helemaal bij elkaar gesampled. Een aantal vocalisten en muzikanten hebben op verzoek meegewerkt, maar ook zij hebben vooral samples aangeleverd waar The Avalanches dan zelf weer van alles mee konden doen.

De eerste single van het album is Frankie Sinatra. Waarop Frank overigens niet op te horen is, maar het refrein is gesampled uit het nummer Bobby Six Idol van Wilmoth Houdini, wat een lofzang is op de stem van Sinatra. Het refrein is zo catchy, dat ik het nummer al weken lang niet uit mijn hoofd krijg. Ik denk dat dit mijn soundtrack voor de zomer van 2016 gaat worden, of misschien stiekem al is.

Republica

Republica was een band met een klein succesje eind jaren negentig. Iedere dertiger kent Ready To Go wel, met de herkenbare zang van zangeres Saffron. In Nederland kwam het nummer niet verder dan plaats 25 en is het het enige nummer wat de hitlijsten heeft gehaald.

Na het eerste album Republica probeerde de band door te pakken met een opvolger: Speed Ballads. Via een toenmalige collega wist ik de hand te leggen op een gebrande illegale versie en heb ik hem een aantal keer geluisterd. Het album zelf is niet zo sterk. Een beetje wisselvallig, niet echt nummers die blijven hangen.

Behalve het tweede liedje: Fading Of The Man. Een instant-klassieker als je het mij vraagt. Goede opbouw, fijne instrumentatie (toen hield ik dus al van bliepjes), goede drums. En natuurlijk een goed mee te zingen refrein. Een liedje over wraak waar Adele ook prima mee weg zou komen (zij het anders gearrangeerd natuurlijk). Veel beter dan Ready To Go en zonde dat het nooit op single is uitgebracht.

Inmiddels is Republica na tien jaar pauze weer bij elkaar. Dat had wat mij betreft nou ook weer niet gehoeven. Geniet van het succes wat is geweest en kijk verder.