Amsterdam

amsterdam

Mijn thuis, mijn leven, mijn liefde. Ik heb gewoon iets met Amsterdam. En ik ben niet de enige, getuigende alle liedjes die er over Amsterdam geschreven zijn. Ik ga vandaag niet in op alle versies van ‘in de stad Amsterdam’, maar op twee andere Amsterdams.

Coldplay. Verguisd door de een, bejubeld door de ander. Doorgebroken met het album Parachutes en groot geworden met A Rush Of Blood To The Head. Dit tweede album heeft Grammy’s gewonnen en is voor mij toch een van de beste albums gemaakt. Een album waarin alles klopt en met parels van nummers. ‘The Scientist’ blijft een van de beste nummers ooit geschreven, ‘Clocks’ is simpel maar doeltreffend, ‘Green Eyes’ het perfecte liefdesliedje. Het laatste nummer is ‘Amsterdam’. Waarom het zo getiteld is weet ik niet, maar feit blijft dat het alles van een perfecte ballad heeft: meesleepende tekst (de climax met ‘stuck on you’ pakt me elke keer weer), piano-intro en een climax met veel herrie. Deze zouden ze zo op mijn begrafenis mogen draaien.

Peter, Björn & John belichten een hele andere kant van Amsterdam. Met zang die het midden houdt tussen vals en net niet vals, gekke beats en synthesizer gaat het over een ontspoord meisje. Op hun album Writer’s Block komt Amsterdam na ‘Young Folks’, wat weer gebruikt werd door Kanye West, voor  een mixtape. Ik vind het nummer laidback voor op de achtergrond, maar het heeft me helaas niet erg kunnen pakken. De valse zang en de rare beats (hoewel ik zeker niet vies ben van een bliepje hier of daar) hebben me teleurgesteld. Een gemiste kans voor dit Zweedse trio.

Fred Falke Friday #3: Doctor Doctor

doctormcdreamy

Just Jack, bekend van “Starz In Their Eyes”, heeft net zijn derde album All Night Cinema uitgebracht. De eerste twee singles deden het in Engeland prima, maar ik verwacht dat het met de Fred Falke remix van Doctor Doctor pas echt helemaal los zal gaan met dit album. Is het origineel al een nummer met een goed ritme en dito arrangement, Fred maakt er pas echt een waar kunstwerk van, zoals alleen hij dat kan. Een strakke break, climax halverwege het nummer, de synths, dit hele nummer ademt clubhit.

Signatune

picnic

De afgelopen twee dagen en morgen is het Picnic 09 evenement in de Westergas in Amsterdam. Een evenement dat draait om nieuwe media en alle ontwikkelingen die daar aan vast hangen. Zelf ben ik gisteren geweest (festival ticket – anders werd het me te duur), en ik had erg graag Philip Zimbardo die morgen spreekt willen zien. Vanavond is er een side-evenement: Picnic at Night. Hoewel zwaar gesponsord ook zeker de moeite om naartoe te gaan. Al is het al om het feit dat DJ Mehdi de boel gaat afsluiten vanaf half 2. DJ Mehdi komt uit de Franse stal van Ed Banger, ook wel bekend van Justice, SebastiAn en Mr. Oizo. Zelf ken ik hem niet erg goed, maar het feit dat hij bij Ed Banger zit is voor mij reden genoeg om te gaan. Daarnaast heeft hij twee jaar geleden een dijk van een single uitgebracht: Signatune. De versie die ik hier zet is ge-edit door Thomas Bangalter, die je weer kunt kennen als een van de twee jongens van Daft Punk. Een instrumentale plaat, maar gegarandeerd succes op elk feestje!

Crazy

crazy

Een van de meest gecoverde nummers van de afgelopen jaren is wel Gnarls Barkley’s Crazy. Een instant hit, klassieker, of hoe je het ook wilt noemen. Pompende beat, sterke tekst, mooie clip (gebaseerd op de inkblots van Rorschach) en een belachelijke hoeveelheid airplay maakt het tot de hit van 2006. Sindsdien zijn Cee-Lo (de zanger) en Danger Mouse (die overig bekend werd door de Grey album – een mashup van Jay-Z’s Black album en The White Album van de Beatles) eigenlijk alleen nog in de spotlights geweest door de clip van Run, die nogal epileptisch aandoet.

The Kooks is een Engelse band met een zanger (Luke Pritchard) die een uniek stemgeluid heeft. Je herkent hem direct aan zijn zaaiige en ongeinteresseerde stem. Toch blijft hij zo herkenbaar dat je er uren naar kunt luisteren. In hetzelfde 2006 waren ze op hun hoogtepunt met het debuutalbum Inside In/Inside Out, en de hitsingle “She Moves In Her Own Way”. Mede dankzij dit succes werden ze gevraagd voor BBC’s Live Lounge, een programma waar bekende artiesten elkaar coveren. Ze toverden Crazy om van floorfiller naar een heerlijk laidback zonsondergang-nummer. Een groter verschil bestaat er nauwelijks.

Sometimes

sometimes

Ik ben al jaren een liefhebber van Amerikaanse bandjes met een college-imago, die pop-rock muziek maken met het liefst veel oe’s en aa’s. Na mijn eerste liefde Third Eye Blind volgden al gauw Matchbox 20, de Goo Goo Dolls en ook Nine Days. Deze laatste had in 2000 een bescheiden hitje met Absolutely (Story of a girl), komend van het album ‘The Madding Crowd’, geïnspireerd op het negentiende eeuwse boek Far From The Madding Crowd door Thomas Hardy, welke drie keer verfilmd is. Op dit album staat ook de ballad ‘Sometimes’. Gewoon, een recht-toe-recht-aan ballad, met gitaarsolo, uithalen, stiltes, zoals het hoort.

Les Rhytmes Digitales is een van de alter ego’s van de Franse producer (met Engelse ouders) Stuart Price. Tegenwoordig is hij echter bekender onder de namen Jacques Lu Cont of Thin White Duke. Hij maakt furore als producer van Madonna, Seal, Keane en The Killers, remixte onder andere Röyksopp, Justice, Depeche Mode en won in 2004 een Grammy voor een remix van No Doubt. Les Rhythmes Digitales was echter een van de eerste projecten waar hij bekend mee werd. Zelf herinner ik Sometimes als de clip met de teddyberen en was het in 1999 onderdeel van de start voor mijn liefde voor elektronische muziek.