Duurt Lang

26.03.2012 | 1 reactie
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, live recensie
, , , , , , , , , , , ,

[live] The Shins rocken nog!

26.03.2012 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Vijf jaar na hun laatste album ‘Wincing The Night Away’ zijn The Shins terug. Hun nieuwste productie getiteld ‘Port of Morrow‘ verscheen eerder deze maand op het label Columbia. Dit label bracht in 2010 het album van Broken Bells, de succesvolle samenwerking tussen Shins-frontman James Mercer en producent Danger Mouse. Bij Columbia zal een nog breder publiek in contact kunnen komen met muziek van The Shins.

De breuk met het Sub Pop-label twee jaar geleden bleek de aankondiging van meer veranderingen voor Mercer en zijn band, die in 2012 een voorlopig eindstadium hebben bereikt. Een nieuwe samenstelling, waarbij alleen de frontman aanbleef, een nieuw geluid zonder de hoekige rifjes, mét electro, hapklare refreinen en zelfs hier en daar een koortje.

Recensenten konden het opzichtige aanschuren tegen de popmuziek op Port of Morrow niet allemaal even goed waarderen. En voor de fans van het eerste uur moet het wel een beetje schrikken zijn geweest, de dreigende afslag naar de mainstream. Dat weerhield de volgers van de band er echter niet van om massaal naar de Melkweg te komen om het eerste Nederlandse Shins-concert in vijf jaar te bezoeken. Want het blijft natuurlijk een bijzonderheid, deze indie- rockpioniers te zien, ookal is voor de puristen de band niet meer hetzelfde.

Met Kissing The Lipless van het album Chutes Too Narrow (2003) als energieke opener, gevolgd door een andere klassieker, Caring Is Creepy van hun debuutalbum Oh Inverted World! (2001) zetten The Shins de toon voor de avond. Stevig, enthousiast, strak en luid, dat is hoe The Shins wilden klinken. Compact, no-nonsense en allesbehalve gladjes. Het leek alsof de band muzikaal iets recht te zetten had ten opzichte van de kritiek op Port of Morrow. Modest Mouse-drummer Joe Plummer nam hierin het voortouw, aangevuld door de bassist van Chrystal Skulls, Yuuki Matthews en toetsenist Richard Swift. Gitariste Jessica Dobson, in haar spel dienend en recht-toe-recht-aan, zocht nadrukkelijk contact met het publiek. Toen tijdens Bait And Switch, van het laatste album, een glimlach doorbrak op het gezicht van Mercer, werd ook het spelplezier van de band zichtbaar. Een hecht collectief, ookal zijn ze overal vandaan geplukt, dat is wat de zanger heeft gesmeed voor deze tour: een collectief dat kan rocken.

Probleemloos vermengde de band het oude werk met de nieuwe nummers, die veel krachtiger klonken zonder de zoete opsmuk van het album. ‘I’m feathering them in,’ zei de zanger over de nieuwe aanwinsten. Inderdaad, hij deed het met beleid. Na twee nummers van Wincing The Night Away en het weeskindje Sphagnum Esplanade, speelde de band het eerste en beste nummer van Port of Morrow, The Rifle’s Spiral, een instant Shinsklassieker. September, No Way Down en It’s Only Life zijn wat zoetige niemendalletjes, maar het publiek ontving het nieuwe werk welwillend. New Slang en een heerlijk uitgerekte versie van knaller Sleeping Lessons vormden een fijne afsluiter vóór de toegift. Die bestond uit een mooie akoestische versie van Young Pilgrims, Mercers persoonlijk favoriet titelsong Port Of Morrow en tot slot One By One All Day, wederom van het debuutalbum.

Al met al een zeer gevarieerde avond die volledig in balans was. De uitgekiende opbouw, de sound en het aanstekelijke enthousiasme zorgden ervoor dat De Melkweg het erg naar zijn zin had; iedereen kreeg waarvoor hij of zij was gekomen.
You’re not invisible now | You just don’t exist‘, het gaat nog niet helemaal op wat Mercer zingt op Rifle’s Spiral. Met dit optreden lieten The Shins zien dat ze er wel degelijk nog zijn en dat ze de rock nog lang niet vaarwel hebben gezegd.

The Shins – Young Pilgrims (live, Melkweg 25/03/2012)

One Comment

  1. De Shins rocken zeker nog, en Port of Morrow is een heurlijk album!!

Leave a Reply

Required fields are marked *.