Keane is terug. Na een briljant eerste album, een goed tweede album en een okay derde album, gevolgd door een EP, zijn ze nu terug met hun vierde/vijfde album Strangeland. Ze zijn versterkt door een bassist (die overigens al jaren mee op tour was), zanger Tom is weer helemaal clean en op het rechte pad en ze zijn teruggegaan naar de vertrouwde piano/bas/drums combinatie.

Het album is uitstekend in balans. Er staan een paar sterke uptempo nummers op, en de band heeft in Strangeland de juiste details en lessen uit de andere albums gehaald. Hier en daar toch wat elektronische invloeden, een gitaartje maar vooral nummers die je in no time mee kunt zingen, en die in een stampvol stadion of een heel drukbevolkte stadionweide prima overeind blijven. Of er ook klassiekers tussen zitten zoals op Hopes and Fears, dat is natuurlijk afwachten. Hoe dan ook zijn ze weer vol met zelfvertrouwen en doen ze waar ze goed in zijn: mooie liedjes maken.

Keane – Disconnected

De spullen zijn gepakt, de playlists gemaakt. Het jaarlijkse Theatersportweekend staat weer voor de deur. Na jaren in Elst is het nu voor het eerst in St. Michielsgestel. Het weekend bestaat uit zo’n 250 theatersporters uit het hele land die elkaar workshops geven en bijpraten (want zo vaak zie je elkaar nou ook weer niet). Elk jaar zit er ook een thema aan vast, en dit jaar is het The American Dream. Op zaterdagavond komen alle teams bijeen, allemaal (per team) verkleed als iets binnen het thema. En nee, ik verklap niet hoe mijn team gaat.

Jaren geleden bood ik me samen met Sytse aan om te draaien tijdens een van de twee avonden. We kregen twee uurtjes, maar hadden zoveel plezier (en een uitstekende smaak natuurlijk) dat we het jaar erop weer gingen. En het jaar erna weer. Vorig jaar werden we zelfs al tijdens het weekend gevraagd of we dit jaar wilden komen draaien. Tuurlijk! Inmiddels hebben we een stagename: “DJ Vic en Ik”, en zijn we te boeken voor al uw feesten en partijen. We hebben al menig bruiloft opgeleukt!

Jakatta – American Dream

Vorig jaar, ergens eind zomer kwam het Amsterdamse bureau Tam Tam bij ons op kantoor voor een workshop online marketing. In groepjes gingen we uiteen om een leuk concept te bedenken en daarna een de rest van de groep te presenteren. Het groepje waar ik in zat begon met een facebookapplicatie die automatisch kinderfoto’s blokt, maar dat vonden we al gauw te negatief en niet bij Agis passen. Het volgende idee was een iPhone-applicatie, gebaseerd op een vraag die ik eerder op Facebook stelde: ben je liever gezond of rijk? Het antwoord wat ik het meeste kreeg: Maakt me niet uit, als ik maar gelukkig ben.

Als je al wat langer bij elkaar bent, dan is het soms moeilijk om wat leuks te bedenken om samen te doen. Helemaal als je net kinderen hebt, dan gaat de tijd voornamelijk op aan werken en het zorgen voor de kinderen. Wie kent er niet de verhalen van het stel dat pas 3 jaar na de geboorte van het eerste kind voor het eerst weer samen uit eten gaat. Speciaal voor deze doelgroep bedachten we de app Kjoet.

De app stuurt tussen de een keer per maand en twee keer per week een pushbericht met een romantische tip. Die kan variëren van ‘neem haar mee uit lunchen en bel haar werk af’ tot ‘huur dit weekend een sportwagen en ga op roadtrip’.

Ik begrijp dat er reacties zullen zijn die het raar vinden dat een zorgverzekeraar als Agis dit doet, en hier geld aan besteed. Maar aan de andere kant: ik geloof erin dat mensen die gelukkig zijn, ook gezonder zijn. Ze zitten beter in hun vel en hebben meer natuurlijke afweerstoffen. Harde bewijzen heb ik hier niet voor (hoewel er ongetwijfeld onderzoek naar is gedaan).

En nu staat hij dus in de App store. Voor Gratis. Downloaden die happ!

Stephen Jerzak – Cute

Een van de vele britpopbandjes die weer bij elkaar komen (om het geld) is Reef. Eind jarne negentig hadden ze een paar kleine hitjes, veel meer deden ze niet. Place Your Hands was de grootste hit, en het vervolgalbum Rides was reden genoeg om Lowlands aan te doen. Toevallig was ik daar op dat moment ook en heb ik ze dus ook live gezien.

Het album Rides was eigenlijk een prima album. De kritieken waren goed, alleen werden er niet zoveel van verkocht. Het is opgenomen in dezelfde studio als Pet Sounds van de Beach Boys en Thriller van Michael Jackson, dus daar zal het niet aan gelegen hebben. Zelf vind ik de vrij akoestische sound die Reef op hun derde album heeft goed te verteren. Helder, lekker in het gehoor liggende liedjes als Sweety, Love Feeder en I’ve Got Something To Say maken het een fijn album voor een roadtrip. Deze nummers zijn voor mij echt de hoogtepunten van het album en nemen me mee terug naar de tijd dat ik 18 was en examen deed.

Reef – Place Your Hands

Reef – Sweety

Een jaar of twee geleden werd ik geboekt voor een workshopje Filmvechten op een basisschool in Noord-Brabant. Leuk werk, hoewel pubers echt een lastige groep zijn om les te geven. Ik was onderdeel van een groter project waarbij de klassen bezig waren rondom het thema film. Een van de andere workshopgevers was June, een vrouwelijke DJ die ook af en toe films maakt. Ze gaf de regieworkshop.

In de auto terug naar Amsterdam raakten we aan de praat. We kletsen wat over muziek en internet, en ik zei dat ik wel een website voor haar kon regelen. Zo gezegd, zo gedaan en niet veel later was www.madinejune.nl een feit. Een van mijn betere werken, als ik het zelf mag zeggen.

We hielden contact, ik kwam af en toe bij haar langs en ben ook weleens naar een feest geweest dat ze organiseerde. Want naast filmproducent is ze dus ook DJ. En niet zonder succes. Met het collectief Meisjes Zonder Smaak gaat ze menig festival af en zo stond ze ook afgelopen Konginginnedag op het Spui in Amsterdam te draaien. Speciaal voor de gelegenheid heeft ze Baby Got Back van Sir Mix-a-Lot door de mangel gehaald en er een zwaar pompende remix van gemaakt. Het zal geen verrassing zijn dat het een van de knallers van de middag was!

Sir Mix-a-Lot – Baby Got Back (Made In June Bootleg)

Sir Mix-a-Lot – Baby Got Back

Ik kom tijd tekort. Ik wil veel te veel, kan als ik wil elke avond wel iets leuk doen, maar moet ook gewoon af en toe thuis zijn. Voor mezelf, en voor mijn relatie. We wonen nu twee maanden in Haarlem, en ook al is het maar een kwartiertje verder, het reizen elke dag begint zwaarder te worden. Elke ochtend om kwart over zes gaat de wekker, en ik ga om kwart over zeven de deur uit om krap twaalf uur later weer thuis te komen.

Ik ging net naar een sportschool om me in te schrijven, en wist serieus niet waar ik de tijd vandaan moet gaan halen om drie keer per week een uurtje te knallen. De oplossing gloort gelukkig al aan de horizon: meer thuiswerken, en binnenkort structureel een dag in de week in Leiden werken. Wat dat betreft is het wel handig dat ik voor een bedrijf werk met meerdere vestigingen.

Het bloggen schiet er ook af en toe bij in. Mijn doel blijft om om de dag een blog te plaatsen, maar ik merk dat de laatste tijd het al vaker om de drie dagen werd. Gelukkig heb ik veel gastbloggende vrienden, waardoor ik af en toe een momentje rust kan pakken. Ook komt de grote vakantie er al aan en zal ik wat vooruit moeten gaan werken om ook in Augustus genoeg content te hebben. Maar maak je geen zorgen, dat gaat wel lukken. De essentie zit hem in het op de manier waarop je met je tijd omgaat.

Cold Mailman – Time Is Of Essence

Op de valreep, vlak voor het sluiten van de maand, heeft vaste producer Justus weer een maandmix afgeleverd. Deze keer heeft hij naar aanleiding van het concertbezoek aan de Kings Of Convenience inspiratie gekregen om deze groep eens door de remix-machine te halen.

Het van oorsprong vrij trage Parallel Lines van het album Quiet Is The New Loud is onder handen genomen. De vrij simpele ingreep van het opschroeven van het tempo en het toevoegen van een drumbeat maakt het nummer een stuk toegankelijker. De afwerking is ietwat slordig (de drums staan iets te hard en het origineel heeft een te lage kwaliteit waardoor de geluidskwaliteit wat is afgenomen), maar desalniettemin is het een verfrissende versie. Helemaal als je daarna het origineel terugluistert. Dat klinkt dan volgens Justus “langzaam als stroop“, iets wat ik alleen maar kan beamen.

Kings Of Convenience – Parallel Lines (Duurt Lang Uptempo Edit)

Kings Of Convenience – Parallel Lines

In mijn tienerjaren was ik verzot op hitlijsten. We woonden naast de plaatselijke Rabobank, en in die tijd was de Rabobank ook sponsor van de top 40 (destijds dus Rabo Top 40 geheten). Elke woensdag kwam er een nieuwe lijst uit, die je op papier op kon halen in het filiaal en dat was dan ook precies wat ik deed. Ik keek of er nieuwe binnenkomers, stippen of superstippen waren en of de nummers die ik goed vond het goed deden.

Op een gegeven moment, begin ’96, was er de 500ste nummer 1. De eer viel helaas ten deel aan het zoetsappige nummer When I Die van No Mercy, van wie we na een paar hitjes en 1 album nooit iets meer hebben gehoord. De band die daarvoor de meestverkochte plaat van het land had, was No Doubt, die ik een stuk beter vond. Ik kende ze natuurlijk al van de Amerikaanse lijsten, die maanden voorliepen op Nederland. Ze kregen een beetje bekendheid met Just A Girl, maar de grote klapper was Don’t Speak. Het nummer over de stukgelopen liefde tussen zangeres Gwen en bassist Tony heeft zes weken op 1 gestaan. Ook heeft het een paar jaar in de top 2000 gestaan, maar twee jaar geleden is het nummer helaas ook uit die lijst verdwenen.

No Doubt – Don’t Speak

B.o.B heeft weer een nieuw album uitgebracht. Zijn vorige was een groot succes en ik verwacht dat zijn nieuwe, Strange Clouds, dat ook weer wordt. Het album opent al met een memorabele samenwerking. Op Bombs Away krijgt hij hulp van Morgan Freeman.

Morgan Freeman kennen we van zijn acteercarrière, maar met zijn voice-over van The March of the Penguins wisten we al dat hij zijn stem goed kan gebruiken. Hij heeft een fijne doordringende stem die ritmisch is. Zijn aandeel in het nummer is beperkt tot stukken spoken word, een gedicht, in het begin en het einde, maar dat geeft niet. Want wat hij ook zegt, het klinkt overtuigend en ik geloof het. In Bombs Away gaat het over een oorlog tegen oorlog en wapens, en dat vrede beter is. B.o.B laat zich van zijn maatschappelijke kant zien en wie kan je beter erbij hebben dan Morgan om je boodschap nog beter over te brengen. Helemaal als weet dat Morgan al eens gecast is als God.

B.o.B ft. Morgan Freeman – Bombs Away

Na mijn enthousiasme over Big Sleep, die later als The Slowdown door het leven gingen en inmiddels The 1975 heten, werd ik gewezen op nog zo’n Brits poprockbandje in de categorie Arctic Monkeys: General Fiasco.

Ze komen uit Noord-Ierland en bestaan inmiddels al zes jaar. In korte tijd hebben ze een goede live-reputatie opgebouwd en hebben ze op SXSW en Glastonbury en Pinkpop gestaan. Ik kende ze in elk geval nog niet, maar ben behoorlijk enthousiast geworden. Ze brengen veel muziek uit (bijna elk jaar wel een EP of album) en de energie die in hun muziek doorklinkt is aanstekelijk. Ever So Shy is hun grootste succes tot nu toe, een bescheiden indie-hitje in Engeland. Ze verdienen meer.

Mochten ze dus de komende tijd Nederland weer eens aandoen (misschien in het kader van hun komende tweede album Unfaithfully Yours), ga deze band zien!

General Fiasco – Ever So Shy