Het album waar ik het meest naar uitkeek dit jaar is zonder enige twijfel de nieuwe van Daft Punk. Na de studioalbums Homework, Discovery, en Human After All, de soundtrack van Tron Legacy en twee livealbums is het inmiddels het zevende album dat (vanaf volgende week) te krijgen is. Eergisteren lekte het album uit en was het te beluisteren op itunes, grooveshark en op andere plekken. En dit vind ik er van.

Het album is Disco met een hoofdletter D. Niet zo vreemd, want koning Disco Nile Rodgers, de man die met Chic zo’n beetje de disco uitvond, heeft een stevige vinger in de pap op Random Access Memories. Zijn herkenbare gitaarriffs zijn veelvuldig te horen en je merkt ook dat het voor het eerst is dat Thomas en Guy in een fatsoenlijke studio hun muziek opnemen. Er wordt een stuk minder gesampled van andere artiesten, lijkt het. Desondanks voelt het bij veel liedjes alsof je het eerder hebt gehoord.

De titel is niet voor niets een verwijzing naar het verleden. De jongens grijpen terug op hun herinneringen en ook oude elektronische helden Giorgio Moroder en Paul Williams doen een bijdrage op het album. Verwijzingen naar de seventies en eighties zijn niet van de lucht, en af en toe lijken ze ook te verwijzen naar eigen ouder werk. The Game of Love klinkt heel erg als Something About Us van Discovery, terwijl Motherboard weer zo op de Tron-soundtrack had kunnen staan. Bij veel nummers krijg ik het gevoel dat ik ze al ken, zoals eerder gezegd.

Ook heb ik het idee dat ze bij het maken van de liedjes al in gedachten hebben gehad hoe ze ze live kunnen brengen. Tijdens de livetours van ’97 en ’07 maakten ze een soort medleys van hun werk, en bij sommige nummers van Random Access Memories heb ik al een idee met welke nummers ze gemengd gaan worden. Get Lucky past een op een met Harder Better Faster Stronger en Doin’ It Right past weer goed bij Television Rules The Nation (of bijna elk Human After All-nummer).

Ook visueel is Random Acces Momories een verwijzing naar het verleden. Zwarte hoes met één herkenbaar beeld, dat kennen we van Dark Side Of The Moon, en de geschreven letters doen weer denken aan Thriller. Maar of ze die verwijzing zo bewust hebben gemaakt, dat blijft natuurlijk gissen.

Overall kan ik zeggen: het album is lekker. Hoewel de verwachtingen extreem hoog waren, vind ik geen enkel nummer tegenvallen en heb ik het idee dat Daft Punk disco naar de 21e eeuw heeft gebracht. Het is een welkome afwisseling, de band die dicht bij zijn roots en eigen geluid blijft, tussen al het dubstepgeweld en de richting die de pop tegenwoordig opgaat. Ze laten horen dat robotstemmen ook gevoel kunnen hebben.

Daft Punk ft. Julian Casablancas – Instant Crush

Deze blogpost Random Access Memories verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Lieve Mariecke,

Waarom moet ik in sommige verhalen over jou toch zo nadrukkelijk lezen dat je zo geworsteld hebt met een writersblock? Dat heeft een meisje met een stem als jij toch niet nodig? Alsof je je moet verontschuldigen. Alsof we iets gemist hebben. Alsof we voor niets ergens op hebben moeten wachten…

Met het sterke openingsnummer bewijs je het tegendeel en zeg je het eigenlijk zelf:

I say it’s not too late
for love
it took a while
for me to be myself

En zo is het. Voor echte liefde moet je soms geduld hebben, en is het allerbelangrijkste dat je eerst jezelf vindt.

Met All That I Need en Through Your Eyes vertel je ons dat je heel hard je best doet om het goed te doen, maar bewijs je ook meteen waarom je je nergens zorgen over hoeft te maken. Met net zo’n bijzondere en herkenbare stem als die van Joni Mitchell, en liedjes die net zo lui en lief zijn als die van bijvoorbeeld Norah Jones, Stevie Ann, en – wie kent haar eigenlijk behalve ik – Soraya, heb je zoiets dierbaars, dat je het ten rechte hebt gekoesterd en beschermd, totdat de tijd rijp genoeg was.

En hoe langer ik luister, hoe meer ik begrijp dat dit daarom ook een hele persoonlijke plaat geworden is, ook al luistert hij misschien orenschijnlijk wat erg makkelijk weg. Want je laat met nummers als This Way, Things I Say, en Rose horen dat je voldoende muzikale noten op je zang hebt – én een verschrikkelijk talentvol (en/of heel ervaren) team van muzikanten, arrangeurs en producers om je heen hebt weten te verzamelen.

Oké, het is misschien allemaal wat nieuw en onwennig. Zo vind ik het nummer Hope You Understand net iets té bleu en schuchter klinken, waarmee het voor mij het niveau van de rest van je plaat net niet evenaart…

Maar, Mariecke, meisje toch… Vanaf de schitterende cover-foto waarop je terecht berustend en hoopvol kijkt naar wat er verder nog gaat komen tot het laatste nootje, is dit een plaat waar je trots op mag zijn en waar je mensen mee gaat beroeren. Dus laat dat onzekere maar gaan… je hoeft niet bang te zijn… You DO mean something to us, welke gekke dingen je misschien soms ook zegt.

Je bewijst dat alles zijn tijd heeft en dat sommige dingen gewoon nu eenmaal wat langer duren. Dat wat van ver komt even nodig heeft, maar om daarom niet minder lekker is. Daarom is het misschien wel toepasselijk dat je mooie liedjes Duurt Lang hebt gevonden. Want hoe lang je ook moet wachten, iets wat goed en klaar is, blijft voor eeuwig en vervliegt daarna nooit meer… Dat is de Duurt Lang waard.

Gehoord op zondag 12 mei 2013 in Paradiso, Amsterdam. Mariecke’s cd Through My Eyes is nu verkrijgbaar.

Deze blogpost Mariecke Borger verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Het mag geen geheim zijn dat ik dol ben op Noorse muziek. Elke band die me mailt en vertelt dat ze uit Noorwegen komen hebben meteen een streepje voor op de rest. Zo ook Dråpe. Dit vijftal is inmiddels geboekt voor Roskilde, dus dat belooft wat.

Twee jaar geleden brachten ze hun eerste EP uit, en dit jaar komt het debuutalbum ‘Canicular Days‘. Ik heb hem al mogen beluisteren en het is een fijne zomerfestival-bandje. Het is dromerig, toegankelijk, en soms weer wat ruiger. Ze noemen het zelf Dreampop, en daar kan ik wel in komen. Je kunt ze wel een beetje vergelijken met Mew, nog zo’n leuk Scandinavisch bandje.

Eerste single van het album is Memories. Het is een nummer dat de sfeer van het album goed weergeeft. Soms vol herrie, maar wel met mooie melodielijnen en met potentie. Als ze de herrie er nog iets meer uit slopen dan zou ik ze zeker tippen voor een Eurosonic volgend jaar.

Deze blogpost Dråpe verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Het origineel kent iedereen. Het was dè doorbraak van No Doubt. Het liedje, geschreven door Gwen Stefani, die later een bloeiende solocarrière zou hebben maar ook met de band nog steeds optreed. Ze schreef het voor haar ex Tony, de bassist van de band waar ze jaren mee samen was geweest. Hoe moeilijk moet het zijn om dan op het podium zo’n nummer mee te moeten spelen. ‘It’s all ending, we’ve got to stop pretending who we are’. Nee, ik zou niet graag in zijn schoenen gestaan hebben. Maar een klassieker, dat vond ik het zeker.

15 jaar later. Ik sta met mijn vriendin in Zwolle in een winkel. Zij is gefocust op de kleren, ik meer op de muziek die er klinkt. Hmmm, een bekende melodie, maar in een heel ander jasje. Dankzij Shazam kom ik erachter dat het een cover is van Don’t Speak. Gezongen door de Poolse zangeres Anna Maria Jopek, die de kenners misschien nog herinneren van het Eurovisie songfestival van 1997. Ze heeft zich ontwikkeld tot een prima Bossa Nova zangeres, en deze versie van Don’t Speak is bíjna net zo goed als het origineel. Hij staat op haar eerste (en tot nu toe enige) Engelstalige album Secret (uit 2005).

Deze blogpost [shazam secrets] Don’t Speak verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Kodaline heeft weer een nieuwe single, zo wist hun promotor Lorraine me te melden. Ik zag ze eerder op Eurosonic, waarbij ze me eerlijk gezegd een beetje tegenvielen. Maar dat kan ook komen doordat ik toen ik ze zag heel moe was.

Om ze nog een kans te geven, besloot ik het nieuwe nummer maar eens te luisteren. Het begint goed met een mandoline, die de sfeer zet. Het tempo zit er lekker in en een orgel en een akoestische gitaar maken de sfeer compleet. Als er dan ook nog een mondharmonica bijkomt is het feestje al compleet voor er een noot is gezongen. Het zorgt allemaal bij elkaar voor een lekker zomers nummer, wat in je hoofd blijft hangen en waarschijnlijk wel weer op wat radio-airplay kan rekenen. Ik ben nog steeds geen onwijze fan van ze, maar ze hebben de valse start van Januari hiermee wel goedgemaakt.

Deze blogpost Love Like This verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Een van de miskopen die ik op albumgebied heb gedaan, was het album van Mishka. Deze broer van Heather Nova had in 1999 een hitje met onderstaande Give You All The Love, een super-laidback nummer wat nergens anders dan in de Caribbean ontstaan kan zijn.

De rest van het album Mishka viel dus enorm tegen en heb ik om eerlijk te zijn al jaren niet meer geluisterd. De stem van Mishka is een beetje zeurderig, en na een paar nummers was ik er wel klaar mee. Give You All The Love heeft nog wel een fijne relaxte vibe, maar om dat nou drie kwartier lang aan te horen, dat is toch een beetje te veel van het goede. Ik ben er dus blij om dat het bij één hitje is gebleven.

Inmiddels heeft hij op het label van acteur Matthew McConaughey gezeten en heeft recentelijk via een Kickstartercampagne geld bij elkaar geschraapt om in eigen beheer een album uit te brengen.

Deze blogpost Mishka verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Vorig jaar werd ik door collega Jim getipt over Susanne Sundfør. Omdat we een gezamenlijke interesse hebben in Noorse muzikanten, was dit een zangeres die ik echt móest gaan beluisteren, zei hij. Ze had net een klein hitje gehad met White Foxes, en ik vond het mooi. Wel een beetje engelachtig, wat me deed denken aan Fever Ray, waar ik niet heel erg weg van ben. Op het album stonden naast White Foxes niet echt uitschieters, waardoor ik het vrij snel vergat.

En toen, een maand of twee geleden nam ze een nummer op met Röyksopp. In twee dagen schreven ze Running To The Sea, een prachtige ballad die speciaal voor de tiende verjaardag van een radioshow. Het nummer bouwt geweldig op en is een voorbode van de mooie dingen die er in de toekomst nog gaan komen. Susanne gaat binnenkort echt doorbreken, denk ik.

Wat daar ook aan bijdraagt is dat ze door M83 (die we nog kennen van het briljante Midnight City) is gevraagd om de aftiteling van Oblivion in te zingen. M83 heeft de volledige soundtrack van deze film verzorgd, waar de regisseur voor zijn vorige film met Daft Punk werkte. Ook dit nummer is een pareltje, en de stap naar het grote publiek. Susanne Sundfør, onthoudt die naam!

M83 ft. Susanne Sundfør – Oblivion

Deze blogpost Susanne Sundfør verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Le Monde Dumas is een Belgisch collectief. Ze maken muziek door onhippe instrumenten te combineren met moderne techniek. Door de grenzen op te zoeken zijn ze anders dan je gewend bent. Ze gebruiken MIDI-input om xylofoons en orgels, maar ook visuele installaties aan te sturen. Behoorlijk advanced shit, maar gaaf om te zien.

En op 25 mei staan ze zowaar op het Spring Performing Arts Festival in Utrecht. Via een meisje uit Leuven, Isabel, die bezig is met een studieopdracht voor het vak internetmarketing, werd ik getipt dat je kaarten kunt winnen voor dit festival. En niet zomaar kaarten, nee, backstagekaarten. Het festival vindt plaats in de schouwburg van Utrecht, en de kaarten geven je gratis eten en drinken. Om klokslag twaalf uur begint het orgel wat ze hebben meegenomen te spelen en kan je dansen tot in de kleine uurtjes.

Om die superexclusieve backstagekaarten te scoren kan je tot a.s. vrijdag 26 april een mailtje sturen naar dit mailadres!

En om erin te komen: Ze hebben Levels van Avicii bewerkt. Goed te doen!

Deze blogpost Le Monde Dumas verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

Na het briljante Grammywinnende album Wolfgang Amadeus Phoenix waren mijn verwachtingen voor de opvolger hoog. Afgelopen vrijdag werd hij eindelijk beschikbaar in iTunes en ik heb hem meteen aangeschaft. In Deluxe versie nog wel.

Zelf hadden ze al aangekondigd dat het album experimenteler en minder poppy dan het vorige zou zijn. Vooruitlopende single Entertainment deed het goed, maar het is geen goede steekproef voor de rest van het album. Natuurlijk, er staan toegankelijke popliedjes op de plaat (S.O.S. in Bel Air, Drakkar Noir, Trying To Be Cool) die zeker niet onderdoen voor eerder werk. Maar het mooie aan Wolfgang Amadeus Phoenix was dat er een terugkerend thema was en er meer rust in de liedjes lag. De druk om weer iets goeds af te leveren, die hoor je in Bankrupt! zeker terug.

Op momenten dat het even vast dreigt te lopen kun je verschillende dingen doen. De producer aankijken, bij jezelf te rade gaan. Maar je kunt ook voor de Oblique Strategies kiezen. Dit is een pak kaarten met allemaal tips om een creatieve impasse te doorbreken, gemaakt door Brian Eno en Peter Schmidt. Coldplay gebruikt ze, MGMT schijnt ze te gebruiken en ook bij Phoenix komen ze goed van pas. De kaarten hebben verschillende kreten zoals ‘Wat zou je beste vriend doen?’, ‘werk op een andere snelheid’, en ‘luister naar je lichaam’. Op Bankrupt! verwijst Phoenix er zelfs naar in het nummer Oblique City. Ik heb geen idee of en welke kaarten ze hebben gebruikt.

Al met al heb ik het album met gemengde gevoelens ontvangen. Er staan geen mega-knallers op die je bij de eerste keer luisteren omver blazen, en het is inderdaad een iets experimenteler album dan Wolfgang Amadeus Phoenix. Ik vrees dat ze met Bankrupt! geen Grammy gaan winnen.

Deze blogpost [album] Phoenix – Bankrupt! verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.

‘Dat die nog altijd bestaan’, kreeg ik als reactie op twitter toen ik meldde dat ik naar het concert van Counting Crows ging, afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall. Ja, ze bestaan nog. ‘Heeft die zanger nog steeds die dreadlocks’, vroeg mijn collega Govrien de volgende dag. Ja, die heeft hij nog steeds. En Adam Duritz, die zanger dus, zingt nog steeds geweldig. Ingeleefd, theatraal en continu variërend op de zanglijnen. En ja, hij draagt de helft van de teksten af en toe nog steeds meer voor dan dat hij ze zingt. En hij heeft de band, na meer dan twintig jaar optreden, volledig in de hand. Adam dicteert en dirigeert, de band volgt en zo is het goed. Counting Crows zijn een loeistrakke band die loopt als een ge-oliede machine. Tot zover niets nieuws. Was het dan alleen een avond vol oude glorie? Eigenlijk wel. Het concert begon met klassieker Round Here, het allereerste nummer op het allereerste album. Wat hebben de heren de afgelopen tijd uitgebracht? De laatste plaat met nieuw werk is alweer vijf jaar oud was niet al te sterk. De nummers daarop worden live grotendeels genegeerd, hoewel Washington Square veel indruk maakt.

De afgelopen jaren volgden twee live-albums en een plaat met covers. Juist die covers zijn af en toe een hinderlijke onderbreking in de show. De band speelt ze graag en goed, maar het publiek zit er niet altijd op te wachten om zo uit het zo vertrouwde Counting Crows-universum gehaald te worden. Zoals vaak willen de fans vooral de bekende klassiekers horen. Die speelt de band dan ook. Mr. Jones, Accidentally In Love en Murder Of One niet. Maar wel Colourblind, A Long December (waar ik ze eeuwig dankbaar voor ben) en Rain King. Dat nummer, afkomstig van hun debuutplaat, heeft een nieuw, dynamisch jasje gekregen. Traditiegetrouw vermengt Adam het halverwege met een ander nummer. In de Heineken Music Hall helaas niet Lippy Kids van Elbow, één van mijn andere favoriete bands, zoals op het onlangs verschenen live album Echoes of the outlaw roadshow. Maar toch: Rain King laat alles horen wat Counting Crows zo goed maakt. En waarom ik ze – na jaren een beetje uit het oog te zijn verloren – weer in mijn armen heb gesloten.

Counting Crows – Rain King + Lippy Kids (live)

Deze blogpost [live] Counting Crows verscheen oorspronkelijk op Duurt Lang.