[concert] Veel te weinig London Grammar

IMG_1533

IJzer moet je smeden als het heet is. De manager van London Grammar is zeker bekend met deze uitdrukking, althans met de Engelse tegenhanger. Want London Grammar is sinds het debuutalbum ‘If You Wait’ uitkwam hot en verschijnt overal ten tonele. Australië en thuisbasis Engeland waren al gevallen voor zangeres Hannah Reid, gitarist Daniel Rothman en toetsenist Dominic Major. Amerika is druk bezig, getuige het optreden van het trio bij Jimmy Fallon en nu dus Europa, met Nederland voorop.

Op London Calling 2013 veroorzaakte de band vooraf veel reuring – of hun manager, ook heel goed mogelijk – en naderhand werd het optreden door velen gezien als het hoogtepunt van het tweedaagse festival. Snel werd een clubtour door Europa aangekondigd en vier maanden later staat de band in een uitverkochte Melkweg. In de zomer wordt Lowlands aangedaan, evenals Rock Werchter en zo ben je van een in Nederland volslagen onbekend groepje al bijna een gevestigde naam geworden.

Hey Now is net als op London Calling de openingssong. Sfeervolle dronegeluiden, drumcomputer die onweer simuleert, gitaar met volle echo en daaroverheen de allesomvattende stem van Reid. Een fantastisch nummer dat oneindig kan en mag worden uitgereikt. Zes en een halve minuut met open mond luisteren, het belooft veel. En veel van die belofte wordt ingelost: op de titelsong na spelen de drie alle nummers van hun album, waaronder het prachtige Wasting My Young Years en single Strong.

Geluid en atmosfeer zijn subliem en het publiek luistert nog ademlozer dan tijdens London Calling. Terecht ook, London Grammar speelt intenser en beheerster dan in Paradiso. Maar als na minder dan een uur de laatste noten klinken van de eenzame toegift Metal And Dust, de bandleden daarna niet meer terugkeren en de lichten genadeloos aangaan, voelt het toch alsof ze hun belofte niet zijn nagekomen.

Even voor het einde stelt de band namelijk dat ze vijf minuten hebben tussen dit optreden en een optreden in RTL Late Night bij Humberto Tan. Reid vraagt het publiek of dat een goed programma is; de helft van de aanwezigen vindt van niet. ‘Waarom niet?’ vraagt ze voorzichtig. Het levert een komisch moment op, want een echt eenduidig antwoord komt er niet. ‘Commercieel,’ zegt toetsenist/drummer Major daarom maar.

Daar heeft het alleen niets mee te maken. Het heeft alles te maken met de haast die de band heeft. Veel meer hadden we willen horen van London Grammar: nieuw werk, spannende covers, uitgesponnen versies van ‘oud’ werk (2013), misschien een London Grammar-variant van Help Me Lose My Mind van Disclosure waarop Reid is te horen. Het maakt niet uit: meer. En meer dan alleen je album, graag.

Dat is niet het enige bezwaar. Er waren mensen in het publiek die via een tussenhandelaar meer dan vijftig euro betaalden voor een ticket. Op de avond zelf werden er nota bene nog tickets op sites aangeboden voor 79 euro. Uiteraard moet je zelf weten of je dat er voor wilt betalen – de originele prijs was veertien euro – toch is het een beetje sneu voor die mensen, als je het mij vraagt. Een uurtje is gewoon te kort.

London Grammar kan er vermoedelijk zelf niet zoveel aan doen. Ik ben er zeker van dat ze liever een half uur langer speelden voor hun nieuw vergaarde fans dan een nummertje afraffelen op tv. Laten we de manager er maar de schuld van geven dat Umberto live misplaatste opmerkingen maakt tegen de zangeres, dat RTL ook fijn kan delen in het hypeje en dat zijn drie pupillen van hot naar her worden gesleept omdat ze hot zijn.

Je wenst ijzersterke bands alle succes toe. Maar niet te veel.

Gezien: London Grammar in Melkweg The Max, 3 maart 2014

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.