Duurt Lang

20.11.2014 | 0 reacties
Victor | James Mooney
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, briljante baslijntjes, dansplaat, Disco, male singer/songwriter, perfect popsong, tips van de chef, vakwerk
, , , ,

Bruno Mars

20.11.2014 | Victor | James Mooney

Bruno Mars

Als er iemand de nieuwe King of Pop is, dan is Bruno Mars het wel.

Ook al heeft hij pas twee albums uitgebracht, alles wat hij doet verandert steevast in goud. Vrijwel elk nummer wat hij uitbrengt wordt honderden miljoenen keren gedraaid op Spotify, tijdens de Superbowl verbaasde hij vriend en vijand. En nu werkt hij samen met nog zo’n hitmachine: Mark Ronson (die we kennen van o.a. Valerie van Amy Winehouse).

Het nummer wat ze maakten heet Uptown Funk, en funky, dat is precies wat het is. Gitaar-riffs zoals disco-man Nile Rodgers ze alleen zou kunnen, funky baslijnen zoals Jamiroquai ze heeft en trompetjes zoals Michael Jackson ze in zijn beste jaren uit zijn mouw schudde. Het nummer ademt jaren-zeventig en -tachtig disco, en dat terwijl Bruno Mars toen nog niet eens geboren was. Met zijn 29 heeft hij zijn beste jaren nog voor zich en ik hoop dat hij net als Pharrell nog veel gaat samenwerken en catchy liedjes blijft maken.

06.10.2014 | 1 reactie
Victor | Fanart.TV
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, tips van de chef, vakwerk
, , ,

Mr. Guder

06.10.2014 | Victor | Fanart.TV

carpenters

Een paar weken geleden, ik had mandag en was alleen thuis met Boris. Lekker spelen, keten en stoeien. En daarna even uitrusten met limonade en een koekje. Het juiste moment om fijne rustige muziek op te zetten. The Carpenters pasten perfect bij het moment.

Close To You, We’ve Only Just Begun en Ticket To Ride. Prachtige liedjes, met de geweldige arrangementen van Richard Carpenter en de engelachtige stem van Karen Carpenter. Maar toen kwam een liedje wat ik nog niet kende: Mr. Guder. Het staat op Close To You, en is de B-kant van Jambalaya, maar heeft het nooit op eigen kracht gehaald. Terwijl het juist een van de beste voorbeelden is van de prachtige harmonieën die ze hebben voortgebracht.

Mr. Guder gaat over een oude baas van Richard, uit de tijd dat hij nog in Disneyland werkte. Vic Guder had nogal conservatieve denkbeelden en was alleen bezig met zijn eigen werk en zijn eigen plek. Hij vond zichzelf de perfecte werknemer terwijl hij juist het tegenovergestelde was. In Mr. Guder nemen Richard en Karen muzikaal wraak op hem, hoewel Richard later zegt dat hij hem juist dankbaar is.

Het lied zelf is geweldig. Easy-listening zoals je het kent van de Carpenters. Goede tempowisselingen, fantastische harmonieën. Het trekt je mee om je dan weer even los te laten, te laten zweven en je daarna weer mee te nemen. En na krap twee minuten is het afgelopen.. denk je. Maar dan begint het pas echt. Bijna minimal scatten Richard en Karen a capella om het daarna tweestemmig zingend af te maken. En wederom op het verkeerde been komt de dwarsfluit van het begin om het lied helemaal af te ronden. Zo hoor je ze niet vaak meer.

25.09.2014 | 0 reacties
Victor | Sandberg&Timonen
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, muziekhistorie, persoonlijke plaat, puik geproduceerd
, , , , ,

The Inevitable End

25.09.2014 | Victor | Sandberg&Timonen

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

09.07.2014 | 1 reactie
Victor | Souffle Bombay
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, dansplaat, perfect popsong, tips van de chef
, ,

Salsa Tequila

09.07.2014 | Victor | Souffle Bombay

Tequila Avocado Salsa

Vorige week deelde Rianne een video’tje op facebook. Het was Salsa Tequila van Anders Nilsen en volgens haar werd dit dè zomerhit van 2014. Als zelfbenoemd kenner kon ik dus niet anders dan even kijken.

Het begint met een sketch. Drie vrienden zitten te chillen als er een blonde Zweed de kamer binnenkomt met een CD’tje in zijn hand. Hij vertelt dat hij een zomerhit heeft gemaakt. Hij voldoet aan alle eisen: saxofoon-hook, lyric video en natuurlijk Spaanse teksten. En de twist in deze is dat de Spaanse teksten grammaticaal volledig onlogisch zijn. Het is meer een opsomming van Spaanse woorden die je vaak hoort. Salsa en Tequila zijn natuurlijk de belangrijkste, en ook Cerveza en Corazon komen in het refrein voor. Daarnaast draaft er een legertje Spaanstalige celebrities op, van Salma Hayek en Ricky Martin tot Eva Mendez en Antonio Banderas.

Ik vind het een heerlijk catchy liedje, en stoor me er helemaal niet aan dat het nergens op slaat. Dat maakt het denk ik juist tot een goede zomerhit en super makkelijk om mee te zingen. Een zeer geslaagde poging, als je het mij vraagt.

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.