Duurt Lang Muziekblog

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.

03.03.2014 | 0 reacties
Victor | Pharrell Facebook
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, dansplaat, male singer/songwriter, perfect popsong
, , ,

Pharrell

03.03.2014 | Victor | Pharrell Facebook

Pharrell

Pharrell, het wonderkind. Begin jaren nul scoorde hij hit na hit met als hoogtepunt Justin Timberlake’s album Justified. Daarna werd het een tijdje stil, tot afgelopen zomer. Hij sloeg terug door mee te doen op twee van de grootste hits van het jaar: Blurred Lines en Get Lucky, en deed solo ook nog een duit in het zakje met Happy, van de soundtrack van Despicale Me 2.

Vorige week kwam zijn eigen tweede soloalbum uit. G I R L heet het (inclusief irritante spaties) en het gaat over de vrouwen in zijn leven. Er staan een paar interessante samenwerkingen op. Miley Cyrus, Justin Timberlake en Alicia Keys zingen een stukje mee, en Hans Zimmer (de score-specialist) verzorgt de arrangementen. Maar de samenwerking waar ik het meest van verwacht is de samenwerking met Daft Punk.

Gust Of Wind, het nummer van de samenwerking heeft de catchy gitaar-hook zoals we die ook van Get Lucky kennen, en in het refrein komen de vocoder-stemmen erin. Super-lekker (hoewel er enige discussie bestaat of het wel echt de stemmen van Thomas en Guy-Manuel zijn), en ik denk dat we ook komende zomer niet om Pharrell heen kunnen.

13.02.2014 | 0 reacties
Victor | Royksopp.com
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, persoonlijke plaat
, , ,

Something In My Heart

13.02.2014 | Victor | Royksopp.com

somethinginmyheart

Zo heel af en toe laten ze weer wat van zich horen, de mannen van Röyksopp. Vorig jaar brachten ze alleen Running To The Sea met Susanne Sundfør uit, en aan het einde van het jaar nog een liedje getiteld 2013.

Running To The Sea is prachtig, maar stiekem al ruim een jaar oud. Gelukkig had de single ook een B-kant, die minstens zo mooi was: Something In My Heart.

In Something In My Heart werken ze samen met Jamie van The Irrepressibles, voor wie ze eerder al In This Shirt remixten. Jamie heeft een geweldige falsetto-stem zoals ook Antony van the Johnsons er een heeft. De hoge stem met de duistere klanken van de muziek maakt van Something In My Heart een mysterieus nummer, soms zelfs onheilspellend. Onder de juiste omstandigheden kan dit nummer je kippenvel van kruin tot teen geven, geloof me.

Dat belooft nog wat voor het volgende album.

20.11.2013 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, dansplaat, male singer/songwriter, reeee-mix, tips van de chef
, , ,

Rule My World (Velferd Remix)

20.11.2013 | Victor

Kings of Convenience

Vorig jaar ging ik met mijn broer naar een concert van de Kings of Convenience. Topconcert waarbij ze alle hits speelden en waarbij iedereen volledig voldaan naar huis ging. Als toegift speelden ze Rule My World, maar in de remix van een andere Noor, Velferd.

Thuis aangekomen heb ik uren gezocht naar de remix, maar veel verder dan wat amateur live-opnamen op Youtube kwam ik niet. Ik heb het management gemaild, maar ook daar konden ze me niet helpen: de Remix bestond wel, maar was (nog) nooit uitgebracht en dus nergens te vinden.

En net zag ik Facebook dat ze hem eindelijk volledig, HQ op Soundcloud hebben gezet. Eindelijk! Dus download hem nu (gratis!).

12.09.2013 | 0 reacties
Mayke | Josef Salvat
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, gastblog, live recensie, male singer/songwriter, tips van de chef
, , ,

Collectieve euforie bij Josef Salvat #gwo13

12.09.2013 | Mayke | Josef Salvat

Josef Salvat

Eigenlijk gingen we alleen naar het optreden van Josef Salvat op Into The Great Wide Open, omdat we het Naar Buiten podium ‘s avonds zo bijzonder vonden en dan zou een ‘eigenzinnige singer-songwriter die bijzondere dingen doet’ (aldus het programmaboekje) best bijzonder kunnen zijn. Het Naar Buiten podium is een natuurlijk amfitheater in het bos waar iedereen zich knus met een dekentje had genesteld, klaar voor een uurtje rustig wegdromen.

Josef Salvat en zijn bassist vormden een opmerkelijke tegenstelling wat het al meteen interessant maakte om naar te kijken: een stoere rocker met baard (bassist) en een soort jonge dandy (Josef Salvat) die de helft zo groot is. Josef kwam relaxed met z’n hand in zijn zakken op en het publiek zat rustig met een wijntje klaar. Tot Josef drie maten had gezongen en plots het hele publiek binnen 30 seconden allemaal overeind stond en collectief uit zijn dak ging. Het bijzondere was dat het publiek zich zelf ook verwonderde over deze plotse collectieve euforie, maar het was zo aanstekelijk dat je ook niet kon blijven zitten. Mijn vrienden en ik vroegen onszelf stiekem af of we de hit van 2013 misschien volledig gemist hadden of dat we plots onderdeel waren van een flashmob stiekem georganiseerd door Josef.

Dit hele tafereel ging nog drie kwartier door op een vrolijke mix van bliepjes en vrij poppy zanglijntjes en Josef die het tafereel enigszins verbouwereerd aanschouwde. Op ITGWO worden geen toegiften gegeven, maar nu kon een toegift niet uitblijven. Hij heeft kennelijk nog niet eens een album uitgebracht en stamelde… ‘This is amazing, but…. we don’t have any more songs!’ Tot slot kreeg hij nog een dikke knuffel en kus van een blonde deerne uit het publiek en een staande ovatie met zelfs wat tranen in mijn ogen tot gevolg. Nu heeft dit hele verhaal misschien een groot ‘je had er bij moeten zijn’-gehalte, maar feit is dat deze Australische singer-songwriter het hele publiek platspeelde en eigenlijk best hele leuke liedjes heeft. En zijn eigen verbouwereerdheid over dit hele tafereel maakt dat ik hem dit optreden en vervolgens dit stukje over zijn optreden meer dan gun.