Magic

Light and Magic: Water by Xanthic

Als kind hebben we door de sprookjes die ons voorgelezen werden door papa en mama aan de rand van ons bed leren geloven in twee dingen: magie en de liefde. Misschien wel de twee belangrijkste dingen die het leven écht de moeite waard maken. Alleen hebben we in de loop der jaren door het leven zelf geleerd dat je vaak, dat wat op het eerste gezicht magie lijkt, maar beter niet teveel kunt geloven en dat liefde die je leert kennen niet altijd even magisch blijkt te zijn als hij leek te worden.

Zoals breed uitgemeten in de pers, bleek zélfs het sprookjeshuwelijk tussen Chris Martin (van Coldplay) en Gwyneth Paltrow (van Iron Man) vatbaar voor de greep van de grote boze mensenwerkelijkheid – en in het liedje Magic bezingt Chris met een benijdbare hoop de nog immer zegevierende magie in hun daardoor juist schrijnend zichtbare sleets geworden liefde, met de aandoenlijkheid vasthoudendheid van de oude indiaan die een regendans doet in tijden van droogte.

Tina Dico (of Dickow, zo u wilt), die ik wonderbaarlijk pas sinds kort heb leren kennen, is een briljante singer-songwriter uit Denemarken. Ze bezingt in Magic met rake zinnen de romantische eenzaamheid van een vluchtige one-night stand – en je hebt het gevoel alsof je erbij staat en voelt wat zij voelt. Want we kennen allemaal het bleekgewassen sprookje van de liefde. Van alles wat kon zijn en het niet werd en van alles wat eens was maar nooit echt helemaal hetzelfde bleef.

Maar gelukkig voor ons allemaal blijft de liefde toch ondanks dat alles in ons sluimeren als het naïeve kind dat we allemaal eens waren. Omdat we ook allemaal diep van binnen weten, dat je voor echte magie juist af en toe tegen beter weten in moet blijven durven geloven.

Ik kijk erg uit naar het concert van Tina Dico, 1 december 2014 in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam (kaarten). Hopelijk duurt het niet al te lang voordat de heren van Coldplay ook weer data van een nieuwe tour bekend maken…

Black Dog

Lexi and the Kill

Achter de lieflijke naam Lexy and the Kill schuilt deze 20 jarige zangeres uit Engeland. Toen Lexy van Londen naar Glasgow (Schotland) verhuisde schreef ze, uit heimwee, het nummer Black Dog. Electro pop met een mooie ingetogen opbouw van dromerig naar krachtig. Met een mooie, warme stem met een hoorbare Londense tongval, waar ik nog steeds een zwak voor heb.

De titel Black Dog hebben we natuurlijk al eerder in de muziekhistorie gehoord. In 1971 bracht de legendarische rockgroep Led Zeppelin namelijk een nummer uit met dezelfde titel. Bijna elke rockliefhebber kent dit nummer dan ook wel, want het is één van hun grootste hits en het openingsnummer van hun meest bekende album: Led Zeppelin IV. Op dit album staat naast vele andere Led Zeppelin-classics hun aller-aller-bekendste nummer: Stairway to Heaven. Kortom, een plaat die je als echte muziekliefhebber gewoon in je (digitale) platenkast moet hebben staan.

Overigens maakte Jorn, een iets meer hedendaagse rockgod met zijn toenmalige band Masterplan een niet onverdienstelijke cover van Black Dog. Waarmee hij bewijst dat dit nummer prima de tand des tijds doorstaan heeft.

Dus na het stemmige werk van Lexy, even je stereo op tien zetten en lekker meeblèren met één van de meest lekker rollende openingszinnen uit de muziekgeschiedenis – met dito openings-riff:

Hey, hey, mama, said the way you move,
Gonna make you sweat, gonna make you groove.

Lexy and the Kill – Black Dog

Led Zeppelin – Black Dog

Masterplan – Black Dog

Wonderful Life

Ik hoor je denken… Wonderful Life… Was daar niet eerder item over geschreven op Duurt Lang? Ja, dat klopt. Maar in het kader van Zelfde Titel, Ander Nummer, wilde ik het heel even hebben over de -wellicht zelfs iets bekendere- Wonderful Life van de heren van Black.

Dat is namelijk een nummer dat sinds die regelmatige terugkerende jaren tachtig al in verschillende gedaantes de revue gepasseerd is. Het is, kortom, één van die nummers die zich graag laat coveren. En laten we eerlijk zijn. Het orgineel was natuurlijk al goed, en is natuurlijk nog steeds een classic, en mag dus ook wel weer eens een keer genoemd worden.

Sinds de versie van Black, werd het nummer al gecoverd door Mathilde Santing, Ace of Base, Tina Cousins en nu dus ook door Smith & Burrows. Wie? Ja, Smith & Burrows. Deze heren zijn als duo nog niet zo bekend, maar dat komt omdat het een gelegenheidsduo betreft bestaande uit respectievelijk zanger Tom Smith van de Editors, en drummer Andy Burrows van Razorlight. Die wilden graag samen een kerstplaat(!) maken en aangezien de Sint nu het land uit is, is dit dan ook meteen hét moment deze plaat even te pluggen.

Al is de plaat Funny Looking Angels bedoeld als kerstplaat, hij luistert ook gewoon érg lekker weg, dus verdient wel meer dan dat predikaat, vind ik. Door de bekende dromerige stem van Smith, maar ook gewoon door de muzikale chemie en warme sfeer. Agnes Obel zingt ook nog een nummertje mee en het nummer Wonderful Life is dus ook terug te vinden, en in een uitvoering die er ook weer mag wezen.

Black – Wonderful Life

Smith & Burrows – Wonderful Life

Drive

Afgelopen zaterdag mocht ik bij een exclusieve voorpremiere zijn van de nieuwe film “Drive” met Ryan Gosling. Behalve van twee bevriende filmsnobs had ik er nog niets over gehoord. En eigenlijk vind ik ook dat degenen die dit lezen er niets over moeten horen. Behalve dan misschien dat de film niet is zoals The Fast & The Furious zoals sommige mensen lijken te denken.

En eigenlijk valt de film ook moeilijk te omschrijven. Ik had voor en na de film even met Marc Smit gesproken, hij is de executive chairman en co-GM Benelux bij Cinéart. Hij vertelde me dat hij eigenlijk nog geen enkele recensie had gelezen die het goed samenvat zonder te veel weg te geven. En na de film snapte ik dat heel goed. Het is een prachtfilm, en zelden ook zo’n fijne, geïntegreerde score gehoord. Op een gegeven moment is er een feest en hoor je in de aangrenzende kamer de feestmuziek, maar wanneer de scene snijdt naar het volgende beeld is de feestmuziek ineens ondersteunende muziek geworden. Het klinkt raar, maar beter dan dat krijg ik het niet om schreven. Ook de muziek is iets om te beleven tijdens de film zelf.

Ook heb ik een soort halve weddenschap met de heer Marc Smit, het lijkt onmogelijk te zijn om in Twitter-lengte een recensie te schrijven die ook nog goed is…
Hierbij toch mijn poging in 10 woorden:
“Jaren 80 telenovella in 2011, broeierige sfeer en Ryan Gosling.”

Jaja, Ryan Gosling moet echt vermeld worden in de recensie!

En hier een nummer speciaal voor Victor, iets wat hij volgens mij wel leuk vind, en verder niets te maken heeft met de film Drive. Behalve de titel.

Incubus – Drive

Lost Another Chance

(Vervolg op Another Chance)

lostchild

Roger Sanchez’ hit Another Chance was zijn enige in Nederland. Sinds Vic’s eerdere post weet ik dat hier dus een ‘ken ik jou niet ergens van’ in zit. Van goede collega’s blijf je altijd leren, blijkt maar weer. Overigens wilde ik daar aan toevoegen dat een groot deel van het succes van die single het gevolg is van een werkelijk meesterlijke muziekvideo, die met dat hart. Zo simpel, maar zo ontroerend door het plot.

In deze mini-film vind je overigens zeer sterke en mooi ingetogen dialoog. Een hele romance en een universele liefdeswijzheid worden in slechts een handje vol woorden, als een paar impressionistische penselenstreken neergezet. Klein spel als in een toneelstuk, dat een passende ‘build-up’ is naar de even sterke en mooi ingetogen climax: het invallen van de beat na een stilte. Een voorbeeld van hoe een muziekvideo een nummer naar een hoger plan kan trekken.

Daar wil ik overigens niet mee zeggen dat dit nummer alleen maar leunt op zijn muziekvideo, het nummer Another Chance is gewoon goed, in al zijn eenvoud. Trouwens opmerkelijk dat Roger met een dergelijk ingetogen nummer zijn enige commerciële hit scoort. Dit omdat zijn live DJ sets zich kenmerken door de ene na de andere stomend opgebouwde climax. Ik heb Roger drie keer live mogen zien (Innercity, Panama en ADE2010, samen met Chuckie), en alle drie de keren beukte hij de zaal helemaal plat, met zijn oppompende latin/tribal/vocal house. Zijn podcasts, die hij trouwens niet altijd even frequent update, staan van het begin tot het einde vol met goede en stevige tracks, ideaal voor een pittige 60 minuten workout in de gym.

Een iets recenter nummer van Roger (2006), dat niet zo hoog scoorde, maar qua song en qua clip weer aansluiten bij Another Chance, is Lost. Lost is ook net zo een laidback nummer als Another Chance, ook weer leunend op een pianoloopje dat naar binnen kruipt en in je hoofd wil blijft hangen.

Binnenkort staat Roger Sanchez weer in Amsterdam achter de draaitafel, op de zondag avond van het Amsterdam Dance Event 2011. Onder andere met producer grootheid Kaskade. Belooft weer een mooie avond te worden!