Een maand geleden was SyFy de zender van de maand op UPC. Dan is de desbetreffende zender een maand lang te zien op kanaal 13 in plaats van kanaal 111, waardoor je sneller ziet wat er op zo’n zender te zien is. SyFy heeft veel Sci-Fi natuurlijk, van Stargate Atlantis tot Ghost Hunters.
En Ghost Hunters, daar zijn we nu helemaal weg van. Een team sceptici gaat naar de meest wilde uithoeken van de wereld om meldingen van behekste kastelen en oude ruïnes te onderzoeken. Daarbij nemen ze allemaal supergeavanceerde apparatuur mee, die onhoorbare geluiden en onzichtbare beelden opnemen. Super interessant, heel spannend en bijna altijd maken ze wel iets onverklaarbaars mee. En soms is het eigenlijk heel verklaarbaar, zoals die ene keer dat een glas met water geluid maakte. Dat kwam achteraf natuurlijk doordat de ijsklontjes smolten en daardoor het water in beweging zette.
Helaas is het niet echt lekker primetime te zien en moet je geluk hebben (zoals vanmiddag) dat je het toevallig een keertje ziet. En ‘s middags is misschien maar beter ook, want veel beter slaap je er niet door
De afgelopen maanden ben ik op het werk bezig geweest met het ontwikkelen van een app. Een wandelapp. Het uiteindelijke product is de Blokje Om wandelapp geworden.
Om het ultieme uit de mogelijkheden van een smartphone-wandel-app te halen, hebben we besloten om uit te gaan van de plek waar iemand op dat moment is. Een app waarbij je eerst 20 kilometer moet reizen voor je kunt gaan wandelen gaat niemand gebruiken, dachten we. En vanaf de plek waar je bent kun je random ‘blokjes om’ laten maken. Praktisch gezien krijg je dus elke keer dat je de app start een andere route, ook al ben je op dezelfde plek. Zo kom je nog eens ergens.
Door het lopen op bepaalde momenten (tussen 12 en 2 ‘s middags) of door vier dagen achter elkaar te wandelen met de app kun je trofeeën halen. Dat houdt de uitdaging er in.
Al met al ben ik behoorlijk tevreden met het resultaat. We hebben goed de focus vast kunnen houden en de verleiding weerstaan om er talloze extra features in te doen, gewoon omdat het kon. En dat was echt niet altijd even makkelijk.
Tony Bennett heeft in navolging van Frank Sinatra twee albums opgenomen met duetten. Duets II is net uitgekomen en staat vol met bijzondere gastoptredens. John Mayer, Amy Winehouse en Lady Gaga springen het meest in het oog als de eerste drie van het album. En dan vooral Lady Gaga.
In The Lady Is A Tramp laat ze horen dat ze écht goed kan zingen. Ze heeft stijl, soul en zingt alsof ze al jaren in musicals op Broadway speelt. Met zelfspot zingt ze “I’m a Tramp”, en doet ze niet onder voor Tony’s prima timing. Ze haalt hoog, laag en wat mij betreft mag ze een heel album vullen met deze standards. Door deze samenwerking is ze in mijn achting toch weer een stukje gestegen.
Zo nu en dan komt er iets in de inbox dat de moeite waard is om over te schrijven. Het meeste eindigt op onze facebook page, maar af en toe zit er wat moois tussen. Zo werd ik deze week gemaild over een Nederlandse combinatie: UPSKRT en FML.
Upskirt is een vrouwelijke producer die electro, moombahton (whatever that may be) en dubstept mixt. Helemaal op de hoogte van de laatste trends dus. Volgens de legende was ze op reis in de Mekong Delta in Vietnam waar ze de twee Amsterdamse rappers van FML leerde kennen. In die omgeving met mooie natuur is de basis gevormd voor het nummer Verder.
Het is een lekker geproduceerd nummer geworden, met goede beats en een prachtige clip. De muziek is soms onheilspellend en zet heel goed de sfeer neer. De raps moet ik even aan wennen. Nederlands is heeft gewoon echt andere klanken dan het Engels waardoor het in rapvorm toch altijd anders klinkt. Desalniettemin een zeer geslaagde combinatie. Vooral van UPSKRT verwacht ik nog veel!
Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik, de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.
Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.
En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau. Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.
Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
