Hij zal het niet snel zelf zeggen, maar Gregg Alexander van de New Radicals is geïnspireerd door Blur. En hoe ik dat weet? Ze hebben hetzelfde shirt aan.
In april 1997 kwam de britpopband Blur met hun grootste hit tot nu toe, Song 2. Gebaseerd op een simpele riff met een paar distorted refreins (een beetje zoals Radiohead’s Creep) en net twee minuten lang is het een liedje wat in het collectieve geheugen zit van menig dertiger. In de clip heeft zanger Damon Albarn een zwaar verwassen grijs Mickey Mouse shirt aan. Een statement? Ik zal het wel nooit weten.
Wat schetst mijn verbazing? Twee jaar later scoort Gregg Alexander zijn enige hit You Get What You Give waarin hij afgeeft op onder andere Beck, Hanson en Courtney Love omdat ze ‘fake’ zouden zijn. Terwijl hij zelf net zo hard kopieert van Blur. Want ook Gregg draagt een grijs verwassen Mickey Mouse shirt (binnenstebuiten?). Maar misschien is het gewoon toeval.
Ik ben dol op soundtracks. Of ben ik juist dol op scores? Wat is eigenlijk het verschil? Ik zoek het even voor je uit.
Volgens wikipedia is een ‘score’ onderdeel van het overkoepelende concept soundtrack. Onder soundtrack vallen volgens de definitie bestaande liedjes die (deels) voorkomen in een film, liedjes speciaal voor een film geschreven (bij bijvoorbeeld musicals) en achtergrondmuziek (scores).
Ter illustratie: Daft Punk en Air hebben scores gemaakt voor de films Tron en The Virgin Suicides. Ook mooie scores komen van Hans Zimmer (The Holiday) of Yann Tiersen (Amélie). Die scores zijn vaak helemaal instrumentaal en bestaan uit een thema met wat variaties erop die de emotie in de film ondersteunen.
Bij films als American Pie worden er vooral bestaande nummers gebruikt, die iedereen al kent. Tot slot films als Music and Lyrics (vanavond op TV!) met liedjes die speciaal voor de film zijn gemaakt. Al deze soorten kunnen dus worden uitgebracht onder de naam Soundtrack (of OST – Original SoundTrack). En om het lekker eenvoudig te houden hebben TV-series tegenwoordig ook een soundtrack, net als videogames.
Soms moet je keuzes maken. Twee weken geleden ging ik na weken van blaffend hoesten, slecht slapen en heel veel niezen naar de huisarts. Longontsteking was zijn conclusie. En dat betekende een antibioticakuur en veel rust. Even wennen, aangezien ik bijna nooit ziek ben en van afspraak naar afspraak hol.
Ik heb een week thuis gezeten, geheel tegen mijn gevoel in. Ik miste een training, en miste het uitje van de afdeling naar de schouwburg van Amersfoort, de Flint. Maandag besloot ik dat het wel welletjes was en ging ik weer naar kantoor. Iets later van huis en iets eerder terug om niet midden in de spits te hoeven reizen. Mijn collega’s waren verbaasd dat ik er alweer was en hortend en stotend deed ik mijn werk. Dinsdag ging ik weer, sprak wat collega’s over lopende projecten en die avond vond ik dat het tijd was om te gaan trainen. Ik voelde me al de hele dag relatief goed, dus het kon wel dacht ik.
Tijdens de training merkte ik al een beetje dat het teveel was. Ik hoestte de longen uit mijn lijf tijdens mijn eigen scènes en die van anderen, en ging na de training direct naar huis. Thuis stortte ik in van vermoeidheid en besefte ik dat ik te ver was gegaan. Gelukkig is A. zo lief geweest om als reserve mijn plaats in te nemen van de voorstelling waar ik vanavond in mee zou spelen, en de DJ-set van morgenavond wordt nu door S. in zijn eentje afgewerkt (met misschien een vervanger). Woensdag ben ik tegen beter weten in toch naar kantoor gegaan omdat we bezig zijn geweest voor het afscheid van mijn manager, en daar wilde ik ècht bij zijn.
Maar ik merk dat ik nu zelf naar mijn lijf moet luisteren en rust moet nemen. Ik heb het vaak genoeg tegen anderen gezegd: ‘denk aan jezelf, je hoeft echt niet overal bij te zijn’, maar als je het tegen jezelf moet zeggen is het toch anders. En dus duik ik nu mijn bed weer in.
Gisteren was het ineens dé hype op facebook. Het opzoeken van de nummer 1 hit op je geboortedag en daarvan dan een video plaatsen. Ik zag het bij J., en plaatste het daarna zelf. Een sneeuwbaleffect was het gevolg. 21 reacties op mijn eigen plaatsing en meerdere vervolgplaatsingen.
1 Zoek uit welk liedje op 1 stond toen je werd geboren (http://nl.wikipedia.org/wiki/Nummer_1-hits_in_de_Nederlandse_Top_40_in_1981) 2 Zoek het op YouTube 3 Post het zonder schaamte
Grappig hoe zo’n hype ineens kan ontstaan, en dat je het ook in no time zat kan zijn. Mooi was dat ik mijn eigen toevoeging (het wikipedialinkje met de hits uit mijn geboortejaar) ook regelmatig terugzag en wist dat die dus uit mijn deel van de sneeuwbal kwamen.
Het resultaat van de mijne was Stars on 45 van Stars on 45. Het nummer heette in de VS een tikje anders (Medley: Intro Venus/Sugar Sugar/No Reply/I’ll Be Back/Drive My Car/Do You Want to Know a Secret/We Can Work it Out/I Should Have Known Better/Nowhere Man/You’re Going to Lose That Girl/Stars on 45), gezien de titelrechten van de Beatles die daar iets anders zijn geregeld dan hier. Het nummer is namelijk een cover-medley door een Nederlandse discogroep, die na de Beatles ook Abba en Stones-medleys uitbrachten.
Ik vind het in dit geval wel jammer dat ik niet twee weken later was geboren: dan was het namelijk In The Air Tonight geweest.
Heineken heeft weer een nieuwe campagne, My Sunrise. Deze keer gaat het over bewust drinken, zodat je de zonsopgang bewust meemaakt. Ik vind het goed om te zien dat ze zich niet klakkeloos inzetten voor een zo hoog mogelijk verkoop, maar ook hun verantwoordelijkheid nemen. En bij een nieuwe campagne hoort ook een nieuwe video:
Een mooi staaltje werk waarin de hoofdpersoon zo nu en dan kiest voor water in plaats van bier, wat als gevolg heeft dat hij de leukste chicks scoort, mannen tegenhoudt die bijna vallen en uiteindelijk om kwart over zes met de DJ naar buiten loopt om de zon op te zien komen.
En die DJ, dat is Audrey Napoleon. Ze heeft ook het nummer dat achter de commercial loopt gemaakt, toepasselijk My Sunrise genaamd. Een prima nummer, en dankzij de hulp van Heineken hoeft ze zich in de nabije toekomst geen zorgen te maken over haar carrière. Goed geregeld!
-/commerciële boodschap-
(dit is een commerciële boodschap omdat ik met het plaatsen van dit blog in een keer de kosten voor de hosting van het blog voor minstens 5 jaar terugverdien.)
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
