Het Meisje met de Prei

In mijn pogingen om mijn dochter muzikaal op te voeden ga ik vrij ver. Van klassiek tot klassiekers, ik probeer het haar allemaal mee te geven. Het liedje waar ze echter het meest op reageert is Levan Polka, ook wel bekend als Het Meisje met de Prei. Ik zong het een keer voor haar toen ik echt niets anders meer wist en ze moest er heel hard van lachen. Waarschijnlijk omdat mijn mond er veel door beweegt en het vrij betekenisloze klanken lijken die elkaar snel opvolgen.

Toen ik het op Spotify op wilde zoeken moest ik er dus eerst achter komen hoe het liedje heette. Gelukkig is daar wikipedia en zo kwam ik erachter dat Het Meisje met de Prei van oorsprong een Fins volksliedje genaamd Levan Polka is. Het wordt gezongen door een jongen die in het lied zijn buurmeisje verleidt en ondertussen haar moeder bedreigt.

De beelden bij Het Meisje met de Prei komen uit een Japanse mangafilm genaamd Bleach en het meisje zwaait helemaal geen prei rond maar een Negi. Een Negi is in het Nederlands een stengelui, en wordt helemaal niet in het oorspronkelijke liedje genoemd. Zo leer je nog eens wat!

Gesponsord: Red Bull Studios

In Amsterdam, niet ver van Muiderpoort, zit muziekgebouw MuzyQ. Een creatieve verzamelplaats waar bandjes kunnen repeteren, maar waar ook kleine studio’s in zitten. Ik ben er een keer geweest, jaren geleden, maar toen liep het nog niet echt. Ik weet niet of dat inmiddels wel het geval is.

In MuzyQ zit sinds een tijdje ook de Amsterdamse vestiging van Red Bull Studios. Zoals op meerdere plekken op de wereld heeft Red Bull ook hier een kleine studio neergezet ze waar beginnende talentvolle artiesten de kans geven om in een professionele studio muziek op te nemen. Zo kunnen ze werken aan hun eigen geluid en krijgen ze de kans zich te ontwikkelen, zonder het proces steeds te hoeven onderbreken omdat er gewerkt moet worden.

Deze manier van werken heeft inmiddels voor Red Bull al een aantal vruchten afgeworpen: Beesmunt Soundsystem, Jungle By Night, Mayer Hawthorne, Mr Probz en Tom Trago zijn allemaal artiesten de een of meerdere sessies in de Amsterdamse Red Bull Studios hebben gedaan. Niet de minste namen dus, en voor de beginnende artiesten vaak een inspiratie om er alles uit te willen halen.

CUT_ is zo’n beginnende artiest. Een tijdje geleden scoorden ze een dikke youtube-hit met hun cover van Stromae’s Papaoutai. Sebastiaan en Belle, zoals ze in het echt heten, kennen elkaar uit een eerder bandje waar ze samen in speelden. Na wat omzwervingen kwamen ze elkaar weer tegen, en gingen ze als duo verder onder de naam CUT_. Ze krijgen nu studiotijd om zichzelf verder te ontwikkelen en een eigen stijl te vormen. Zodat het niet bij die ene hit blijft. Ik ben benieuwd!

– Post gesponsord door Red Bull –

Thomas Berge

thomas-berge

Ik had een verkeerd beeld van hem. Dacht altijd dat het een kindster was, een schnabbelaar, die het in Duitsland goed deed. De muziek die hij maakt was volks, bijna schlager, en niet iets waar ik ook maar over zou twijfelen of ik het zou luisteren.

Tot twee weken geleden. Tijdens de opnames van televisieshow Surprise Surprise gaf hij een optreden. Hij zong het nummer Hero van Family Of The Year, wat je ongetwijfeld kent van de radio, want het was een van de grotere hits deze zomer. Het was prachtig.

Terwijl hij het nummer zong kwamen één voor één hartpatiënten op. Ze waren gereanimeerd door mensen in het publiek en tijdens de show bedankten ze hun helden, ondersteund door Thomas Berge. Prachtige beelden die in de studio al voor tranen zorgden, en toen het werd uitgezonden weer.

En Thomas gaat zelfs een stukje verder. De reacties op zijn versie waren zo goed dat hij heeft besloten het nummer uit te brengen en een deel van de opbrengst te doneren aan de Hartstichting. Je snapt dat mijn vooroordelen voor hem nu helemaal overboord zijn.

Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

De Man In Het Midden

demaninhetmidden-bartjankazemier

We hebben een heuse auteur in ons midden. Eerder dit jaar hoorde ik bij toeval dat gastblogger Bart-Jan, die me af en toe voorziet van uitstekende concertrecensies, een boek had geschreven. Vorige maand kwam dan eindelijk zijn debuut De Man In Het Midden uit. En ik was natuurlijk bij de boekpresentatie.

De boekpresentatie is niet zo glamoureus als het klinkt. De schrijver in kwestie wordt temidden van zijn vrienden en familie toegesproken door mensen van de uitgeverij, en in Bart-Jans geval ook door zijn mentor, Willem Hoogendoorn. Een vrij onbekende naam, dacht ik eerst, maar wat had ik het mis.

Bart-Jan heeft het manuscript van de allereerste versie van zijn boek naar een aantal uitgeverijen opgestuurd. Keer op keer krijg hij een afwijzing, soms zelfs niet eens een reactie. Tot op een moment hij een mailtje kreeg van Willem. Hij zag er wel wat in, maar er moest nog een boel aan gebeuren. Bart-Jan googelde zijn naam en kwam erachter dat hij onder een pseudoniem schrijft. Willem Hoogendoorn is in de literaire wereld niemand minder dan Thrillerkoning Tomas Ross.

Samen hebben ze geschaafd en gesneden, geschrapt en gewreven, tot De Man In Het Midden het boek werd waar ze allebei erg graag de wereld in mee wilden. En zo was het dus ineens eind mei, en werd het boek gepresenteerd in de Nieuwe Boekhandel in Bos En Lommer. Benieuwd als ik was heb ik het boek natuurlijk meteen aangeschaft en laten signeren. Niet veel later ging ik op vakantie en begon ik te lezen.

De Man In Het Midden gaat over Max, een falende advocaat, die door een mediamagnaat wordt ingelijfd om zijn zaakjes te regelen. Hij raakt steeds dieper verstrikt in de organisatie die draait om macht en geld. Verder zal ik niet spoileren. Ik vond het boek erg goed, met mooie motieven en symboliek (het schaakbord met name). Dat er een personage in zit die Victor heet maakt het natuurlijk extra speciaal, hoewel ik denk dat elke overeenkomst met de realiteit puur op toeval berust. Al met al ben ik toch een klein beetje trots dat we een echte thrillerauteur in ons midden hebben.