Duurt Lang

07.08.2014 | 0 reacties
il Frodo | Natalie McCool
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, ingezonden stukken, pop, tips van de chef, weer eens wat anders
, , , , , , , , , ,

Natalie McCool

07.08.2014 | il Frodo | Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

26.06.2014 | 0 reacties
Victor | Kazemier.tv
Tweet this | Share this | Pin It

ken ik jou niet ergens van?, persoonlijke plaat, tips van de chef, weer eens wat anders
, , , , ,

De Man In Het Midden

26.06.2014 | Victor | Kazemier.tv

demaninhetmidden-bartjankazemier

We hebben een heuse auteur in ons midden. Eerder dit jaar hoorde ik bij toeval dat gastblogger Bart-Jan, die me af en toe voorziet van uitstekende concertrecensies, een boek had geschreven. Vorige maand kwam dan eindelijk zijn debuut De Man In Het Midden uit. En ik was natuurlijk bij de boekpresentatie.

De boekpresentatie is niet zo glamoureus als het klinkt. De schrijver in kwestie wordt temidden van zijn vrienden en familie toegesproken door mensen van de uitgeverij, en in Bart-Jans geval ook door zijn mentor, Willem Hoogendoorn. Een vrij onbekende naam, dacht ik eerst, maar wat had ik het mis.

Bart-Jan heeft het manuscript van de allereerste versie van zijn boek naar een aantal uitgeverijen opgestuurd. Keer op keer krijg hij een afwijzing, soms zelfs niet eens een reactie. Tot op een moment hij een mailtje kreeg van Willem. Hij zag er wel wat in, maar er moest nog een boel aan gebeuren. Bart-Jan googelde zijn naam en kwam erachter dat hij onder een pseudoniem schrijft. Willem Hoogendoorn is in de literaire wereld niemand minder dan Thrillerkoning Tomas Ross.

Samen hebben ze geschaafd en gesneden, geschrapt en gewreven, tot De Man In Het Midden het boek werd waar ze allebei erg graag de wereld in mee wilden. En zo was het dus ineens eind mei, en werd het boek gepresenteerd in de Nieuwe Boekhandel in Bos En Lommer. Benieuwd als ik was heb ik het boek natuurlijk meteen aangeschaft en laten signeren. Niet veel later ging ik op vakantie en begon ik te lezen.

De Man In Het Midden gaat over Max, een falende advocaat, die door een mediamagnaat wordt ingelijfd om zijn zaakjes te regelen. Hij raakt steeds dieper verstrikt in de organisatie die draait om macht en geld. Verder zal ik niet spoileren. Ik vond het boek erg goed, met mooie motieven en symboliek (het schaakbord met name). Dat er een personage in zit die Victor heet maakt het natuurlijk extra speciaal, hoewel ik denk dat elke overeenkomst met de realiteit puur op toeval berust. Al met al ben ik toch een klein beetje trots dat we een echte thrillerauteur in ons midden hebben.

26.05.2014 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

hip-hop, weer eens wat anders
, , ,

Make It Rain

26.05.2014 | Victor

makeitrain

Ik heb weer een nieuwe app ontdekt: Make It Rain. Een supersimpel spelletje, gebaseerd op een hit van Fat Joe en Lil’ Wayne. In de app moet je het geld laten regenen.

Je hebt een stack met geld, wat je weg moet swipen. Hoe meer geld je wegswipet, hoe beter. Zodra je het genoeg hebt laten regenen, kun je updates kopen (wat raar is, omdat je juist geld weggooit). De updates zijn er in drie categorieën: biljetten met meer waarde, een emmer met geld die vult als de app uit staat, en auto-swiping. Zo ga je van vijf-euro biljetten naar tientjes, twintigjes, vijftigjes en nog hoger. En dat is waar de app verslavend wordt: je wil steeds meer en grotere getallen. Zo ben ik in twee dagen van tientjes naar biljoenen gegaan en is de limiet nog niet bereikt. Pas maar op voor je eraan begint!

18.01.2014 | 0 reacties
Mayke | Mayke Zandstra
Tweet this | Share this | Pin It

ESNS14, gastblog, weer eens wat anders
,

#ESNS14 dag 3: verrassing Manu Delago

18.01.2014 | Mayke | Mayke Zandstra

 

foto (11)

Het leuke van Eurosonic is dat het een showcase festival is. Je gaat er heen om nieuwe muziek te ontdekken. En dan kom je soms heel bijzondere dingen tegen (en soms ook heel vreselijke dingen, zoals Jenny Wilson gisteravond). De eerste avond zag ik Alice Boman die misschien iets te verstillend was, maar ook wel betoverend op een bepaalde manier. Donderdagavond waren het Benjamin Clementine en Der Sorte Skole, ieder op hun eigen manier uniek. Gisteravond sloot ik de avond af met Manu Delago Handmade.

Manu Delago speelt de hang, een percussie instrument geïnspireerd op de Steel Pan die je veel in Caribische muziek hoort. Hij heeft gewerkt met artiesten as Björk en the Cinematic Orchestra. De hang heeft een soort meditatief, ambient geluid. Manu Delago combineert het met een band met piano, viool, contrabas en drums. Het werd een fijn, sferisch optreden waarin jazzy tunes werden afgewisseld met meer hardere beats en experimentele nummers. Precies waar we aan toe waren na wat tegenvallende optredens. En een goede les om je te durven laten verrassen en dus niet een volgetimmerd blokkenschema af te rennen.

En geheel tegen de boodschap in deze blog in ga ik vanavond op Noorderslag lekker niet het avontuur zoeken, maar me juist even onderdompelen in lievelingsmuziek als Eefje de Visser. Ook fijn!

03.12.2013 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, weer eens wat anders
, , , , ,

Beatles of Stones

03.12.2013 | Victor

beatlesfostones

Meestal krijg ik CD’s, MP3’s, of bij uitzondering concertkaartjes toegestuurd. Maar dit keer was het iets anders: een boek. Gelukkig een boek over muziek, dus mijn aandacht was getriggerd. Stuur maar door, was mijn reactie!

Het gaat om het boek Beatles of Stones van John McMillian. Ik kreeg hem geprint (op A4’tjes!) en begon met lezen. Het begin lag me niet zo: er wordt volop met namen gestrooid en ik voelde me als een buitenstaander: bij alle anekdotes dacht ik ‘je moet er bij zijn geweest’. Desondanks las het wel lekker door, er is weinig droge kost en er zijn veel smeuïge en sappige details te lezen. Zo kom je te weten dat de Beatles begonnen in leren broeken in Duitsland, voordat ze doorbraken, en dat de Rolling Stones eerst een andere voorman hadden. En nog leuker: de Beatles schreven een nummer (I Wanna Be Your Man) wat door de Stones een hit is geworden. En door datzelfde nummer zijn de Stones ook hun eigen nummers gaan schrijven.

Het boek staat vol met dit soort anekdotes. Enerzijds erg leuk, vooral voor liefhebbers die uit de tijd van de Beatles en Stones komen, maar anderzijds voelt het alsof de schrijver niet echt een lijn heeft aangehouden in het boek en wil laten zien hoeveel hij weet. En dat is ook meteen het jammere. De anekdotes zijn niet echt chronologisch en daardoor is het soms lastig te volgen. Ook was het misschien beter geweest om af en toe wat namen weg te laten of anekdotes te schrappen.

Al met al geeft het boek een prima weergave van hoe de muziekscène zich begin jaren zestig in rap tempo ontwikkelde en denk ik dat het een goed Kerstkado is voor de zestigers van nu.