Renee van Bavel – Opgaan in Jou

Renee van Bavel in Bitterzoet
Renee van Bavel in Bitterzoet

Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik,  de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.

Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.

En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau.  Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.

Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.

Renee van Bavel – Opgaan in jou

Oneindige Orkaan

Neil Young
Neil Young

Langzaam buldert de storm binnen. En dan, als een bui die de door de wolken breekt na een broeierige dag, opent het nummer Like a Hurricane (voor het eerst uitgebracht in 1977!) meteen met de melodie die haar tot een van de bekendste nummers van Neil Young maakte. Ga er maar even goed voor zitten, want deze live versie van het steengoede live album Weld, is met recht een ‘duurt lang’ nummer. Je moet wél van rauwe en stug doorakkerende gitaarsolo’s houden, want daar bestaat deze versie voornamelijk uit. Ik vind het heerlijk.

Over duurt lang gesproken, een band die ook al weer meer dan 20 jaar muzikaal actief is, Pearl Jam, is onverbloemd fan van deze oude rocker, en dat kun je vaak terughoren in hun muziek. Zo herinnert de gitaarsolo aan het einde van Black op het Live on Two Legs album mij erg aan die van Like a Hurricane op Weld. Al is die van Pearl Jam wel wat korter natuurlijk. Twee legendes in de rock geschiedenis. Alleen zal Pearl Jam nog wel even door moeten gaan willen ze al spelend de 65 jaren halen die opa Neil jong is.

Neil Young – Like a Hurricane (Live Weld version)

Pearl Jam – Black (Live on Two Legs version)