Chanel

chanel-no-5

Gisteren ging ‘ie in première: de nieuwe commercial van Chanel. In de hoofdrollen Gisele Bundchen en Michiel Huisman, die een stel met problemen spelen. Want deze commercial is anders dan een gewone tv-reclame. In goede traditie is het meer een korte film geworden. De grens tussen clips, reclames en film is steeds vager aan het worden. Het gaat er tegenwoordig vooral om dat het mooie content is die mensen willen delen. En dat gebeurt veel.

Om deze korte film, want dat is het toch eigenlijk, te regisseren is niemand minder dan Baz Luhrmann aangetrokken. Hij is natuurlijk bekend van Moulin Rouge, Australia, The Great Gatsby en Romeo+Juliet. Als hij iets maakt, zie je zijn hand in alle details, en hij weet elke keer een hele speciale stijl neer te zetten. Ook zijn muziekkeuze is vaak erg anders dan anders. In Moulin Rouge liet hij Ewan McGregor en Nicole Kidman al bekende hits zingen, door Romeo+Juliet werd When Doves Cry van Prince weer een hit, en in The Great Gatsby liet hij Jay-Z horen tijdens feestjes in de tijd van de jaren 20.

Het is dan ook niet vreemd dat hij voor deze trailer ook een bijzondere cover gebruikt. You’re The One That I Want is bekend uit Grease, iedereen kent het origineel door en door, en daardoor is het nog moeilijker om er een goede cover van te maken. Maar het is de Amerikaan Lo Fang gelukt. You’re The One That I Want staat op zijn debuutalbum Blue Film, wat in februari is uitgekomen. Hij lijkt in muzikaal opzicht een beetje op James Blake. Hij maakt van het nummer een downtempo versie met minimale orkestratie. En dat is wat je bij covers vaak het beste kan doen: zo ver mogelijk weg blijven van het origineel. Ik vind het een heel geslaagde versie die uitstekend past bij de korte video van Chanel.

The Inevitable End

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

Wasted Love

Steve Angelo - Wasted Love

Stuur maar iets door als je iets van Steve Angello hebt, zei hij, ondergetekende tegen Eindbaas Victor, die hem net iets doorgestuurd had van Steve Aoki. Omdat Steve Aoki een beetje de vaandeldrager is van alles van wat tegenwoordig in Amerika EDM genoemd wordt en gekenmerkt wordt door het David Guetta meets Will.i.am meets elke-drie-minuten-een-massive-drop-geluid… En omdat Steve Angello, als één van de drie masterminds achter The Swedish House Maffia, gewoon wéét hoe je een reteslimme en commerciële extase-house-productie, zoals One in elkaar draait (hier the making of… Aanrader voor producofielen!). Voor veel mensen een dunne scheidslijn, voor mij het verschil tussen het uitmelken van een formule en gewoon perfect vakmanschap.

En dus deed Eindbaas Victor dat, een paar dagen later. Steve Angello sturen. En niet zomaar  Steve Angello. Maar de nieuwe en eerste officiële commerciële solo-single van Steve Angello: Wasted Love. Met als gastvocalist Dougy Mandagi. Je weet wel. De zanger van The Temper Trap. Die andere band waar ondergetekende zo gecharmeerd van is en al eerder één (nee, maar liefst twéé) keer over schreef op Duurt Lang Muziekblog. Weer zo’n lekker wegluisterend stadion-houseplaatje. En dito feelgood muziekvideo.

Want soms krijg je gewoon wat je vraagt. En duurt het dus niet zo lang.

Lekker plaatje. Zeker geen verspilde liefde.