Ringwave

Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van Lex.

Overdag is Lex strateeg bij een bekend reclamebureau, en ‘s avonds en ‘s nachts maakt hij vrij werk onder de naam Ringwave. Op een avond raakte hij geïnspireerd door retro science fiction afbeeldingen en begon hij een moodboard op Instagram. Hij bleek niet de enige die het vet vond en al gauw had hij een gevolg opgebouwd van duizenden. Bij deze afbeeldingen begon hij muziek te schrijven. Elke maand wilde hij een nummer af hebben en inmiddels zijn we twaalf maanden en een album verder.

En hoe klinkt dan een album, gebaseerd op retro science fiction? Precies zoals je zou verwachten. Analoge synthesizers, dromerige zang, een kraakje hier en daar. Een beetje jaren tachtig, maar wel de goede kant van de jaren tachtig. Ringwave heeft een album afgeleverd wat je het beste kunt luisteren op een late avond, in je eentje in een auto. Of in een galerie met retro-kunst. Je hoort de inspiratie uit de afbeeldingen die je in zijn instagramfeed ziet terug. Het klopt gewoon.

Batobe

Een tijdje geleden, in de zomer van vorig jaar, werd ik door Doris getipt over Batobe. Het vriendje van een van haar dochters had voor het eerst muziek uitgebracht onder zijn artiestennaam. Of ik het even wilde luisteren. Ik heb het op Spotify opgezocht, in m’n nummers gezet en er daarna eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

Maar Doris kent me. Ze kent me goed. Ze weet precies waar ik van hou en toen ik dus laatste een liedje in m’n geshufflede nummers langs hoorde komen en zag dat het van Batobe was kon ik een glimlach niet onderdrukken. Fijne beats, een goede productie en wat bliepjes. Hij heeft zelfs ook met Laura Tuk gewerkt.

En nu, ruim een jaar later is hij ook in het land opgepikt. Hij heeft op de popronde gestaan en vandaag is hij aangekondigd als een van de namen die volgend voorjaar op Grasnapolsky staan.

Frankie Sinatra

The Avalanches zijn terug. 15 jaar geleden, in het najaar van 2000 brachten ze hun eerste album uit, Since I Left You. Het album is een samenraapsel van zo’n 3500 samples, en van de meeste samples konden ze niet achterhalen wie ze ook alweer gesampled hadden. Juist omdat het vooral een creatief project voor ze was en ze nooit de intentie hadden om het uit te brengen, laat staan dat ze verwachtten dat het zo’n succes zou worden.

Na zo’n megasucces, zijn de verwachtingen voor het tweede album natuurlijk groot. En nu, 15 jaar na Since I Left You is daar de opvolger: Wildflower. En ook bij deze opvolger hebben ze het helemaal bij elkaar gesampled. Een aantal vocalisten en muzikanten hebben op verzoek meegewerkt, maar ook zij hebben vooral samples aangeleverd waar The Avalanches dan zelf weer van alles mee konden doen.

De eerste single van het album is Frankie Sinatra. Waarop Frank overigens niet op te horen is, maar het refrein is gesampled uit het nummer Bobby Six Idol van Wilmoth Houdini, wat een lofzang is op de stem van Sinatra. Het refrein is zo catchy, dat ik het nummer al weken lang niet uit mijn hoofd krijg. Ik denk dat dit mijn soundtrack voor de zomer van 2016 gaat worden, of misschien stiekem al is.

Grande Amore

Il Volo

Een week of twee geleden, het Eurovisie Songfestival. Eigenlijk wel vaste prik, al is het maar om de reacties op twitter of via Whatsapp van vrienden. Een vriend van me omschreef het afgelopen week heel mooi: het is een liedjeswedstrijd waarvan niemand weet wie de doelgroep is. Europa heeft zoveel verschillende culturen, dat er niet een overheersende stijl is die overal aanslaat. Daarom is het elk jaar weer een verrassing wie er gaat winnen.

Gedurende de avond kwam er weer van alles voorbij. Goed, matig, slecht. Ik heb mezelf voorgenomen om er volgend jaar een drankspel van te maken: Bij geprojecteerde vleugels een shot, bij een jurk die uitgaat een shot, etc.

Was het dan echt zo erg? Nee hoor, er sprongen een paar landen voor mij echt bovenuit. Uiteindelijke winnaar België vond ik niet zo sterk, maar had wel een gave show. Spanje had een heel catchy nummer dat deze zomer nog wel wat gaat doen. Maar de echte klapper was voor mij Italië.

Italië had drie begin-twintigers afgevaardigd. Dit trio, Il Volo, is het poppy antwoord op Il Divo, wat weer een antwoord was op de drie tenoren Pavarotti, Carreras en Domingo. Ze hebben elkaar ontmoet bij de TV-talentenjacht Ti lascio una canzone (vrij vertaald: “ik laat je een lied achter“), en tekenden al snel een contract bij Geffen. Na een paar albums wonnen ze het San Remo festival (de Italiaanse voorronde) en kwamen ze in de finale van het Eurovisie Songfestival. Hier werden ze derde, maar kregen ze wel de prijs van het beste nummer (volgens de vakjury).

Il Volo mocht als laatste, en trad aan met het nummer Grande Amore. Een lekker bombastisch nummer met een geweldig arrangement, waarin de stemmen van de jongens perfect uitkomen. De coupletten zijn rustig, de brug bouwt op tot de geweldige uitbarsting van vocaal geweld in het refrein. En als het zo goed wordt uitgevoerd als hier, ja dan kan je me opdweilen. Kippenvel van voor tot achter.

Chanel

chanel-no-5

Gisteren ging ‘ie in première: de nieuwe commercial van Chanel. In de hoofdrollen Gisele Bundchen en Michiel Huisman, die een stel met problemen spelen. Want deze commercial is anders dan een gewone tv-reclame. In goede traditie is het meer een korte film geworden. De grens tussen clips, reclames en film is steeds vager aan het worden. Het gaat er tegenwoordig vooral om dat het mooie content is die mensen willen delen. En dat gebeurt veel.

Om deze korte film, want dat is het toch eigenlijk, te regisseren is niemand minder dan Baz Luhrmann aangetrokken. Hij is natuurlijk bekend van Moulin Rouge, Australia, The Great Gatsby en Romeo+Juliet. Als hij iets maakt, zie je zijn hand in alle details, en hij weet elke keer een hele speciale stijl neer te zetten. Ook zijn muziekkeuze is vaak erg anders dan anders. In Moulin Rouge liet hij Ewan McGregor en Nicole Kidman al bekende hits zingen, door Romeo+Juliet werd When Doves Cry van Prince weer een hit, en in The Great Gatsby liet hij Jay-Z horen tijdens feestjes in de tijd van de jaren 20.

Het is dan ook niet vreemd dat hij voor deze trailer ook een bijzondere cover gebruikt. You’re The One That I Want is bekend uit Grease, iedereen kent het origineel door en door, en daardoor is het nog moeilijker om er een goede cover van te maken. Maar het is de Amerikaan Lo Fang gelukt. You’re The One That I Want staat op zijn debuutalbum Blue Film, wat in februari is uitgekomen. Hij lijkt in muzikaal opzicht een beetje op James Blake. Hij maakt van het nummer een downtempo versie met minimale orkestratie. En dat is wat je bij covers vaak het beste kan doen: zo ver mogelijk weg blijven van het origineel. Ik vind het een heel geslaagde versie die uitstekend past bij de korte video van Chanel.