Voor sinterklaas vroeg om LP’s uit de tijd van mijn ouders. Van mijn moeder kreeg ik het klassieke album Face Value van Phil Collins. Het kwam een maand voor mijn geboorte uit en is zijn solodebuut. Het is vrijwel geheel geïnspireerd op de scheiding van zijn eerste vrouw, wat gelukkig heel veel emotie oplevert. Het opent met In The Air Tonight en eindigt met de Beatles-cover Tomorrow Never Knows. En hoewel Phil van huis uit drummer is, maakt hij veel gebruik van een drummachine, de Roland CR-78 uit 1978.
Hand In Hand is een nummer waar de drummachine duidelijk terugkomt. Een instrumentaal nummer, dat in sommige trompet-stukken erg veel lijkt op Dance Into The Light. Ik vind het cool om te zien dat iemand die zo van het handwerk is, toch de techniek omarmt, er mee durft te experimenteren en het niet gebruikt op de manier zoals hij zijn drums gebruikt. Juist die experimenteerdrift leidt vaak tot mooie nieuwe vondsten.
Een ander hoogtepunt op het album is If Leaving Me Is Easy. Het is de eerste samenwerking met Eric Clapton (de tweede is I Wish It Would Rain Down), een mooie ballad. Bijzonder is ook dat Against All Odds, een van Phil’s grootste hits, voor dit album is opgenomen maar werd weggelaten omdat er al genoeg ballads op het album stonden. Dus moet je nagaan hoe groot het succes van Face Value was geweest als Against All Odds er wèl op had gestaan!
Mam, bedankt voor het mooie kado. Ik heb hem al een paar dagen op staan, draai hem letterlijk grijs. En als een van jullie nog klassieke platen zoals deze kwijt wil, dan ben ik je man!
Afgelopen zaterdagavond ging ik voor het eerst naar een nieuwe tent, op vijf minuten lopen van mijn huis. People’s Place heet het en het bevindt zich onder het kantoor van Tommy Hilfiger. Sterker nog, het is het bedrijfsrestaurant van Tommy en doet ‘s avonds dienst als jazzclub of exclusief restaurant.
Zaterdagavond kwam zelfverklaard muzikaal genie Chilly Gonzales (Canadees, woonachtig in Parijs) een Piano Talk Show geven. Ik had goede plekken naast Willie van de Jeugd van Tegenwoordig en had mijn vriendin een rappende pianist beloofd. De vergelijking met Hans Liberg kwam op, maar dat doet Chilly te weinig eer aan.
Chilly is een meer dan uitstekend pianist en begon de avond met het statement dat muziek oorlog is. Oorlog waarin de mineurakkoorden altijd het onderspit delven, omdat ze de linkse minderheid zijn. De majeurakkoorden zwaaien de scepter en zijn de conservatieve rechtse elite die de mineurakkoorden onder druk houden. Het geheel werd benadrukt met majeurliedjes, maar dan in mineur gespeeld.
Verder op in de show werd hij losser en losser, had hij heel veel contact met het publiek en hij speelde nummers van zijn nieuwe album ‘The Unspeakable Chilly Gonzales‘. Hij rapt met poëtische teksten die sneller gaan dan je kan begrijpen. Hoogtepunten waren voor mij de hits van zijn vorige album Ivory Tower, Never Stop en het lyrische hoogstandje The Grudge.
Het nieuwste album van Coldplay, Mylo Xyloto is net uit. Het verschilt nogal van het vorige album Viva La Vida. Waar Viva wat meer bombastisch was opgezet is Mylo Xyloto wat meer gericht op het exprimenteren met nieuwe instrumenten en manieren van het maken van een nummer. Wat meer hip-hop, wat meer elektronica. En ze kunnen het goed gebruiken.
Er zijn een paar korte instrumentale stukjes (zoals M.M.I.X. wat voorafgaand aan Every Teardrop Is A Waterfall komt) die samen met de rest van de nummers een verhaal vertellen. Het verhaal van Mylo Xyloto, die zich bevind in een grijze wereld en daar kleur aan wil geven. Dat is ook weer mooi te zien in de albumhoes die grijs is en de felgekleurde graffiti die de titel vormt.
Een van de hoogtepunten van het album is wat mij betreft Hurts Like Heaven (voorafgegaan door het instrumentale titelnummer Mylo Xyloto). Een krachtige opener van het album, goed meezingbaar door massa’s, lekker uptempo en gewoon erg pakkend. Ook het nummer met Rihanna is gewaagder dan je van Coldplay zou verwachten. Veel meer leunend op de electronica slaan ze een nieuwe weg in hun carrière in. Een weeg waar ze hopelijk voorlopig nog wel even zullen blijven.
Ik hoorde net een heel oud nummer van Luther Vandross, Sugar and Spice (I Found Me A Girl). Het komt van zijn eerste album Knew Too Much, en was in 1982 een van zijn eerste singles. Catchy, met een ontzettende disco-feel eraan die begin jaren tachtig alweer bijna uit was. Desondanks zit het ontzettend goed in elkaar en is elke noot heel zorgvuldig gecomponeerd. Korte staccato trompetjes, een klappende baslijn, de funky slaggitaar.
Niet voor niets hebben de Australische jongens van Miami Horror dit nummer als basis genomen voor hun Holidays. Ze hebben de boel een stukje versneld en hebben er zelf een nieuwe zanglijn overheen gezet. En het lijkt erop dat ze er verder weinig extra aan hebben gedaan, behalve het toevoegen van een brug en een solo. En dat is ook prima, want de basis, dat had niet beter gekund. Het is een echter zomerse vakantieplaat geworden. Die het dertig jaar geleden waarschijnlijk ook al was.
Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik, de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.
Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.
En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau. Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.
Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
