Een van de langste nummers in mijn collectie is A Feeling Of Care van Athome Project. Het origineel van de Noorse jongen Stian Jacobsen is een van de hoogtepunten uit zijn carrière. Na een ongeluk in 1998 waardoor hij werkeloos werd is hij meer tijd gaan besteden aan het maken van muziek. A Feeling Of Care staat op zijn zelfgetitelde eerste en enige album uit 2002.
De langere versie is die van Röyksopp. Ze hebben de remix gemaakt in ruil voor de hulp van Stian bij Crashes van hun hard- en software. Hoewel het eigenlijk drie remixen zijn, worden ze altijd in een adem met elkaar genoemd en afgespeeld. Ook wel bekend als de drie noten (gebaseerd op Assepoester), de eerste (mer), de tweede (salt) en de derde (hav). Het eerste is vrij relaxed, de melodie doet me denken aan Jumpin’ Jumpin’ van Destiny’s Child, en heeft een goede groove. Het tweede is een stuk heftiger en bijna techno. Het slot is weer rustiger en een soort soundscape zoals ze ook op hun laatste album Senior weer tallozen van hebben neergezet. Ook hier is de remix weer onherkenbaar verschillend van het origineel.
Hoewel het album pas over een maand in de winkels te krijgen is, is gisteren Senior ‘gelekt’. Dit instrumentale album van Röyksopp is het directe broertje van Junior. Was Junior al een meesterwerk op het gebied van productie, Senior legt de lat toch nog iets hoger.
Een van de hoogtepunten van Junior is Tricky Tricky. Een onheilspellend nummer met zo niet onheilspellendere zang van Karen Dreijer-Andersson (die we kennen van het vage Fever Ray en The Knife), met een pulserende bas en hypnotiserende soundscapes. Voornamelijk het ‘extra’ stukje aan het eind is een van mijn lievelingsmomenten van het album Junior.
Op Senior staat als tweede ‘Tricky Two’. Een herbewerking van Tricky Tricky, maar wel op een manier zoals alleen Torbjørn en Svein dat kunnen. Nieuwe melodielijnen, instrumentatie maken het tot een ander nummer. De basis blijft herkenbaar (met name door de bas en de drums) maar verder past het perfect in het concept-album Senior. En, ook hier een ‘extra’ stuk aan het eind .
Een van de sleutelnummers van het legendarische album Moon Safari is nummer 2: Sexy Boy. Dromerige pop, een spacende clip met een knuffelaapje, een busje en in de stijl van het album-artwork. Hiermee zette de Franse jongens Nicolas en Jean-Benoît zichzelf op de electronicakaart. En ze zijn nog steeds relevant, getuige het feit dat ze later deze maand op Lowlands staan.
Faberyayo heeft samen met zijn vriendje Vieze Fur over Sexy Boy heen gerapt. Op zijn mixtape Het Grote Gedoe laat hij een paar mooie plaatjes horen. Naast Vieze Fur zijn er ook samenwerkingen met Wille Wartaal, Willem van de Opposites, Sef van Flinke Namen en Tom Trago. Een fijne tape dus om lekker de zomer mee door te komen.
Ik kwam net langs een track van Fred Falke en Alan Braxe die ik nog niet kende. Palladium heet hij en hij klinkt, tja, zoals je van ze zou verwachten. Hij komt uit 2005 en blijft gewoon top. Een goeie beat, lekkere synthesizer melodietjes. Fijn.
Maar.. hij klinkt wel erg bekend. Vooral de baslijn is heel duidelijk gejat, en ook de akkoorden heb ik al eens eerder gehoord. Het moet op Daft Punk’s Discovery staan.. en ja hoor, Voyager is het nummer waar het om gaat. Prachtig nummer, briljante plaat, maar ook Daft Punk heeft het weer van iemand anders.
Oliver Cheatham is de man achter het origineel. De eightieshit Get Down Saturday Night is zijn belangrijkste wapenfeit. Ook Room 5 heeft er een tijdje geleden nog een hitje mee gescoord, maar dat was eigenlijk een combinatie van Oliver Cheatham en de producer Junior Jack.
Vroeger, toen ik als kind ‘s avonds laat in bed wakker lag (iets waar ik toen al een talent voor had), dan luisterde ik naar de gesprekken die mijn moeder beneden voerde als er iemand was, en de muziek die ze draaide als er niemand was. Soms combineerde ze die twee, dan was het lastiger concentreren.
Dat is een van de prille momenten die ik mij van mijn vroege jeugd nog kan herinneren, en het was het prille moment waarop ik de waarde van de bas leerde kennen. De basgitaar, welteverstaan. Het (vaak) derde te bespelen en (vaak) meest onderschatte instrument in een band. Door door de muren en de plafonds die boxen van mijn oren scheidde, klonk de muziek die ik in mijn slaapkamer hoorde vaak anders dan hij eigenlijk was: de hoge tonen werden afgeroomd, en alleen de bassen bleven over.
Zo ben ik op een avond, nadat ik een tijdje naar een aantal liedjes van de een of andere band had geluisterd, met allemaal aanstekelijk vrolijke reggae-achtige bas-lijntjes, naar beneden gegaan. Iets wat ik ook vaker deed als ik niet kon slapen. Meestal met een smoes om aandacht te krijgen. Maar dit was geen smoes, nu wilde ik echt weten wie deze band was. Ik was nieuwsgierig genoeg geworden om mijn warme bedje uit te komen, en mezelf met een onthutste moeder te confronteren (moeders worden na negen ‘s avonds wat eerder onthutst door onverwacht bezoek van hun kinderen). Want deze muziek kende ik nog niet, dacht ik zeker te weten, en ik wilde het weten, anders zou ik echt nooit meer kunnen slapen!
Het bleek U2 te zijn (hun beginjaren, ik was nog een kind, weet je wel!). Mijn verrassing was groot, want die band kende ik maar al te goed, maar de gespeelde nummers had ik er niet in herkend. Dat was het moment dat ik ook Adam Clayton met een heel nieuwe vorm van respect kon bekijken (hij leek altijd zo weinig te doen op het podium, en weinig muzikaal toe te voegen), en dat ik een nieuwe les geleerd had in de gelaagdheid van muziek: hoe contrasten samen weer één, nieuw geheel kunnen vormen, en wat de – niet te onderschatten – waarde van de bas hierin is.
Hier moest ik deze week aan denken, toen het nummer hieronder voorbij kwam. Sowieso is dit een Classic met een grote C en tevens een heerlijke man-gaat-voor-de-verandering-eens-een-keer-los-in-het-huishouden-dus-daar-moet-knalharde-muziek-bij-stamper (meezingen mag, er is toch niemand bij!)… Maar vooral: wat een briljante baslijn! (Om het de luisteraar makkelijk te maken, spelen ze hem ook een tijdje ‘kaal’)
Ik ben wel benieuwd, welke nummers horen er volgens bij jullie in het rijtje ‘briljante baslijntjes’? Ik zou zeggen: use the comments! Ice Ice Baby/Under Pressure mag niet, die ligt teveel voor de hand .
The White Stripes – 7 Nation Army
Mag natuurlijk niet ontbreken, was ik bijna vergeten!
Via Viq:
The Jackson Five – I Want You Back
Def Squad – Rappers Delight
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
.
