Berichten in de categorie briljante baslijntjes

09
Jan 12

Briljante Baslijn: Ain’t No Stopping Us Now

Twee keer per week sta ik in de sportschool op kantoor. Om het sporten wat te verlichten, heeft onze fysio een playlist gemaakt met wat fijne hitjes. Een van de hitjes is het oude Don’t Call Me Baby van Madison Avenue. Een eendagsvlieg die dankzij deze hit een International Dance Award won, voor Destiny’s Child, ‘N Sync, Britney en Madonna.

Ik wist dat de basis van het nummer gesmapled was van een redelijk obscure Italo track, Ma Quale Idea van Pino D’Angio, omdat hij voorkomt op het mixalbum Back To Mine van Röyksopp. Ma Quale Idea is een echte discohit geweest. Maar wat ik niet wist, is dat Pino de baslijn ook weer had geleend.

Het origineel komt namelijk van Ain’t No Stopping Us Now van McFadden & Whitehead. Hoewel ook dat een heel bekend nummer is, was het me nog niet opgevallen dat hij daar vandaan kwam. Het is voor McFadden & Whitehead hun doorbraak geweest, en hierna hebben ze nog een aantal kleinere hits gehad.

Tot slot heeft de baslijn ook een invloed gehad in de Hiphop-scene. Jocko Henderson was de eerste hiphopper uit Philadelphia die hem gebruikte in Rhythm Talk en eind jaren ’70 zo als een van de eerste niet-New Yorkers ook hiphop populair maakte.

Madison Avenue – Don’t Call Me Baby

Pino D’Angio – Ma Quale Idea

McFadden & Whitehead – Ain’t No Stopping Us Now

Jocko Henderson – Rhythm Talk

23
Dec 11

Shook

Ik heb al eerder over hem geschreven, nadat hij me in mei 2010 mailde. Inmiddels zijn we allebei een tijdje verder, en heeft Shook mooie remixen en EP’s uitgebracht. Als Kerstkado heb ik mezelf The Glow EP en The Rise And Fall EP kado gedaan. De een is van rood en de andere van wit vinyl. Supervet!

Beide EP’s geven nogmaals aan hoeveel Shook is gegroeid. De producties zijn van een ontzettend hoge kwaliteit, funken als een gek en hij heeft een heel eigen stijl ontwikkeld. Basloopjes, funky beats, synthesizersolo’s, Shook draait er zijn hand niet voor om. Hold Tight is een van mijn lievelingsnummers omdat zijn talent daar het beste naar voren komt. Het is een soort samenvatting van hoogtepunten. Koop die platen.

Shook – Hold Tight

02
Oct 11

Top Remixers #4: Skrillex

Ik heb vrij muzikale vrienden, als ik het zelf zeg. De meesten zijn dol op goede muziek, zingen of spelen een instrument. Een van de betere zangeressen in mijn vriendenkring is D. Ze zit sinds vorig jaar bij mijn theaterclub, en is de vijftig gepasseerd. Ze heeft een paar dochters en is een van de jongste geesten in mijn omgeving.

Zo hadden we het laatst over muziek, en toen kwam ze ineens met Skrillex op de proppen. Skrillex ken ik als dubstep-producer. Niet iets wat ik direct met haar zou associëren. Maar wat blijkt, ze luistert het met haar dochters in de auto en is aangestoken door de beats en brommende bassen die bij de stijl horen. Zelf was ik nooit erg weg van dubstep, maar ons gesprek zorgde ervoor dat ik me toch weer even ging verdiepen.

De meeste dubstep vind ik inderdaad irritant. Moeilijk te volgen en ik zou niet weten hoe ik erop zou moeten dansen. Maar Skrillex is hierop een positieve uitzondering. Zijn eigen album is redelijk goed te hakken, maar zijn remixen zijn nog beter. De kroon spant zijn versie van In It For The Kill van La Roux. Telkens als het refrein begint verwacht je een keiharde bas maar krijg je juist stampende synthsizers. En als de bas dan komt, dan komt hij ook hard. Ik begrijp de adrenaline die het bij iemand als D. op kan wekken. Maar langer dan een half uur naar dubstep luisteren is voor mij nog een brug te ver.

La Roux – In It For The Kill (Skrillex Remix)

23
Sep 11

Long Time


The Distance was in de jaren 90 een enorme hit voor Cake. Daarna heeft Cake in Nederland niet zo’n succes gehad. Het wordt vooral gedraaid in de auto van ondergetekende.

De band uit Sacramento heeft een geheel eigen sound. Pakkende popliedjes, met een rammelend klinkend instrumentarium. Vooral de zeurderige stem van John McCrea is zeer herkenbaar. En valt precies in mijn eigen beperkte stembereik – waardoor het lekker meebleren is op de snelweg.

Alle elementen in de liedjes van Cake vind ik goed: de meezing-melodie, de grappige tekst, de catchy hooks, de funky baslijn, de vrolijke orgelriedeltjes, de tetterende trompetjes.

Na een paar jaar middelmatigheid zijn ze weer helemaal terug. Ditmaal met het super aanstekelijke langzaam opbouwende ‘Long Time’. En inderdaad ze zingen het zelf: It’s been a long time since I’ve seen your smiling face.’
Ik zit weer te lachen in de auto.

Cake – Long Time

11
Aug 11

Watch The Throne

Deze week kwam op iTunes het nieuwe album Watch The Throne uit. Een samenwerking tussen rapgrootheden Kanye West en Jay-Z. De namen alleen al zijn reden genoeg om uit te kijken naar het album, en ik moet zeggen, het valt me niet tegen.

De beats die gebruikt worden zijn uitstekend geproduceerd, zoals je van de heren mag verwachten. Hier en daar wordt er wat gerecycled (zoals in Why I Love You, die vrijwel helemaal op Cassius’ I Love You So is gebouwd (die weer op Patti Richardsons I Feel A Song In My Heart is gebouwd, die ook weer gecovered is door Bob James)), zoals te lezen op andere blogs.

Op het gebied van de raps is het ook dik in orde. De heren wisselen en troeven elkaar veelvuldig af en stuwen elkaar tot grotere hoogten. Nog niet elk nummer heeft helemaal goed kunnen landen bij me, daar moet ik het echt nog een paar keer vaker voor horen. Maar mijn eerste oordeel is: dit zou weleens een belangrijke kanshebber voor de eindejaarslijsten kunnen worden.

Jay-Z & Kanye West ft. Mr. Hudson – Why I Love You

Cassius – I <3 You So

Sandra Richardson – I Feel A Song (In My Heart)

Bob James – I Feel A Song (In My Heart)


Sennheiser Adidas Headphones