2WEI

Soms heb ik zo’n avond: Trailers kijken op de Apple TV. Te weinig tijd voor een serie, maar toch wil ik wat vermaak. Een paar bekende trailers, wat dingen waar ik al over gehoord heb, en vooruit, ook een epische actiefilm. In dit geval Valerian And The City Of A Thousand Planets. Ik had al wat posters gezien in de bioscoop waar ik zondag was en gezien de beelden leek het me wel de moeite waard.

In de trailer zit, zoals zo vaak bij epische trailers, heerlijk bombastische muziek. In dit geval meende ik zelfs Gangsta’s Paradise te herkennen. Shazam aangezet; en jawel, het klopte. Het was de versie van 2WEI, een Duits productieduo dat muziek maakt voor trailers, commercials en films. Christian en Simon heten ze.

Op Spotify ontdekte ik dat ze een heel album (Escape Velocity) vol met dit soort epische trailer muziek hebben. En sterker nog, bij de gerelateerde artiesten vond ik nog veel meer pareltjes. Er ging een wereld voor me open en ik waan me dankzij deze soundtracks al twee dagen een actieheld.

Ringwave

Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van Lex.

Overdag is Lex strateeg bij een bekend reclamebureau, en ‘s avonds en ‘s nachts maakt hij vrij werk onder de naam Ringwave. Op een avond raakte hij geïnspireerd door retro science fiction afbeeldingen en begon hij een moodboard op Instagram. Hij bleek niet de enige die het vet vond en al gauw had hij een gevolg opgebouwd van duizenden. Bij deze afbeeldingen begon hij muziek te schrijven. Elke maand wilde hij een nummer af hebben en inmiddels zijn we twaalf maanden en een album verder.

En hoe klinkt dan een album, gebaseerd op retro science fiction? Precies zoals je zou verwachten. Analoge synthesizers, dromerige zang, een kraakje hier en daar. Een beetje jaren tachtig, maar wel de goede kant van de jaren tachtig. Ringwave heeft een album afgeleverd wat je het beste kunt luisteren op een late avond, in je eentje in een auto. Of in een galerie met retro-kunst. Je hoort de inspiratie uit de afbeeldingen die je in zijn instagramfeed ziet terug. Het klopt gewoon.

Batobe

Een tijdje geleden, in de zomer van vorig jaar, werd ik door Doris getipt over Batobe. Het vriendje van een van haar dochters had voor het eerst muziek uitgebracht onder zijn artiestennaam. Of ik het even wilde luisteren. Ik heb het op Spotify opgezocht, in m’n nummers gezet en er daarna eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

Maar Doris kent me. Ze kent me goed. Ze weet precies waar ik van hou en toen ik dus laatste een liedje in m’n geshufflede nummers langs hoorde komen en zag dat het van Batobe was kon ik een glimlach niet onderdrukken. Fijne beats, een goede productie en wat bliepjes. Hij heeft zelfs ook met Laura Tuk gewerkt.

En nu, ruim een jaar later is hij ook in het land opgepikt. Hij heeft op de popronde gestaan en vandaag is hij aangekondigd als een van de namen die volgend voorjaar op Grasnapolsky staan.

Frankie Sinatra

The Avalanches zijn terug. 15 jaar geleden, in het najaar van 2000 brachten ze hun eerste album uit, Since I Left You. Het album is een samenraapsel van zo’n 3500 samples, en van de meeste samples konden ze niet achterhalen wie ze ook alweer gesampled hadden. Juist omdat het vooral een creatief project voor ze was en ze nooit de intentie hadden om het uit te brengen, laat staan dat ze verwachtten dat het zo’n succes zou worden.

Na zo’n megasucces, zijn de verwachtingen voor het tweede album natuurlijk groot. En nu, 15 jaar na Since I Left You is daar de opvolger: Wildflower. En ook bij deze opvolger hebben ze het helemaal bij elkaar gesampled. Een aantal vocalisten en muzikanten hebben op verzoek meegewerkt, maar ook zij hebben vooral samples aangeleverd waar The Avalanches dan zelf weer van alles mee konden doen.

De eerste single van het album is Frankie Sinatra. Waarop Frank overigens niet op te horen is, maar het refrein is gesampled uit het nummer Bobby Six Idol van Wilmoth Houdini, wat een lofzang is op de stem van Sinatra. Het refrein is zo catchy, dat ik het nummer al weken lang niet uit mijn hoofd krijg. Ik denk dat dit mijn soundtrack voor de zomer van 2016 gaat worden, of misschien stiekem al is.

Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet 🙂