Duurt Lang

31.05.2015 | 2 reacties
Victor | IlVolomusic.com
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, perfect popsong, puik geproduceerd
, , , , ,

Grande Amore

31.05.2015 | Victor | IlVolomusic.com

Il Volo

Een week of twee geleden, het Eurovisie Songfestival. Eigenlijk wel vaste prik, al is het maar om de reacties op twitter of via Whatsapp van vrienden. Een vriend van me omschreef het afgelopen week heel mooi: het is een liedjeswedstrijd waarvan niemand weet wie de doelgroep is. Europa heeft zoveel verschillende culturen, dat er niet een overheersende stijl is die overal aanslaat. Daarom is het elk jaar weer een verrassing wie er gaat winnen.

Gedurende de avond kwam er weer van alles voorbij. Goed, matig, slecht. Ik heb mezelf voorgenomen om er volgend jaar een drankspel van te maken: Bij geprojecteerde vleugels een shot, bij een jurk die uitgaat een shot, etc.

Was het dan echt zo erg? Nee hoor, er sprongen een paar landen voor mij echt bovenuit. Uiteindelijke winnaar België vond ik niet zo sterk, maar had wel een gave show. Spanje had een heel catchy nummer dat deze zomer nog wel wat gaat doen. Maar de echte klapper was voor mij Italië.

Italië had drie begin-twintigers afgevaardigd. Dit trio, Il Volo, is het poppy antwoord op Il Divo, wat weer een antwoord was op de drie tenoren Pavarotti, Carreras en Domingo. Ze hebben elkaar ontmoet bij de TV-talentenjacht Ti lascio una canzone (vrij vertaald: “ik laat je een lied achter“), en tekenden al snel een contract bij Geffen. Na een paar albums wonnen ze het San Remo festival (de Italiaanse voorronde) en kwamen ze in de finale van het Eurovisie Songfestival. Hier werden ze derde, maar kregen ze wel de prijs van het beste nummer (volgens de vakjury).

Il Volo mocht als laatste, en trad aan met het nummer Grande Amore. Een lekker bombastisch nummer met een geweldig arrangement, waarin de stemmen van de jongens perfect uitkomen. De coupletten zijn rustig, de brug bouwt op tot de geweldige uitbarsting van vocaal geweld in het refrein. En als het zo goed wordt uitgevoerd als hier, ja dan kan je me opdweilen. Kippenvel van voor tot achter.

20.11.2014 | 1 reactie
Victor | James Mooney
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, briljante baslijntjes, dansplaat, Disco, male singer/songwriter, perfect popsong, tips van de chef, vakwerk
, , , ,

Bruno Mars

20.11.2014 | Victor | James Mooney

Bruno Mars

Als er iemand de nieuwe King of Pop is, dan is Bruno Mars het wel.

Ook al heeft hij pas twee albums uitgebracht, alles wat hij doet verandert steevast in goud. Vrijwel elk nummer wat hij uitbrengt wordt honderden miljoenen keren gedraaid op Spotify, tijdens de Superbowl verbaasde hij vriend en vijand. En nu werkt hij samen met nog zo’n hitmachine: Mark Ronson (die we kennen van o.a. Valerie van Amy Winehouse).

Het nummer wat ze maakten heet Uptown Funk, en funky, dat is precies wat het is. Gitaar-riffs zoals disco-man Nile Rodgers ze alleen zou kunnen, funky baslijnen zoals Jamiroquai ze heeft en trompetjes zoals Michael Jackson ze in zijn beste jaren uit zijn mouw schudde. Het nummer ademt jaren-zeventig en -tachtig disco, en dat terwijl Bruno Mars toen nog niet eens geboren was. Met zijn 29 heeft hij zijn beste jaren nog voor zich en ik hoop dat hij net als Pharrell nog veel gaat samenwerken en catchy liedjes blijft maken.

16.10.2014 | 0 reacties
Victor | Huffington Post
Tweet this | Share this | Pin It

at the movies, cover, male singer/songwriter, puik geproduceerd
, , , , , ,

Chanel

16.10.2014 | Victor | Huffington Post

chanel-no-5

Gisteren ging ‘ie in première: de nieuwe commercial van Chanel. In de hoofdrollen Gisele Bundchen en Michiel Huisman, die een stel met problemen spelen. Want deze commercial is anders dan een gewone tv-reclame. In goede traditie is het meer een korte film geworden. De grens tussen clips, reclames en film is steeds vager aan het worden. Het gaat er tegenwoordig vooral om dat het mooie content is die mensen willen delen. En dat gebeurt veel.

Om deze korte film, want dat is het toch eigenlijk, te regisseren is niemand minder dan Baz Luhrmann aangetrokken. Hij is natuurlijk bekend van Moulin Rouge, Australia, The Great Gatsby en Romeo+Juliet. Als hij iets maakt, zie je zijn hand in alle details, en hij weet elke keer een hele speciale stijl neer te zetten. Ook zijn muziekkeuze is vaak erg anders dan anders. In Moulin Rouge liet hij Ewan McGregor en Nicole Kidman al bekende hits zingen, door Romeo+Juliet werd When Doves Cry van Prince weer een hit, en in The Great Gatsby liet hij Jay-Z horen tijdens feestjes in de tijd van de jaren 20.

Het is dan ook niet vreemd dat hij voor deze trailer ook een bijzondere cover gebruikt. You’re The One That I Want is bekend uit Grease, iedereen kent het origineel door en door, en daardoor is het nog moeilijker om er een goede cover van te maken. Maar het is de Amerikaan Lo Fang gelukt. You’re The One That I Want staat op zijn debuutalbum Blue Film, wat in februari is uitgekomen. Hij lijkt in muzikaal opzicht een beetje op James Blake. Hij maakt van het nummer een downtempo versie met minimale orkestratie. En dat is wat je bij covers vaak het beste kan doen: zo ver mogelijk weg blijven van het origineel. Ik vind het een heel geslaagde versie die uitstekend past bij de korte video van Chanel.

06.10.2014 | 1 reactie
Victor | Fanart.TV
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, tips van de chef, vakwerk
, , ,

Mr. Guder

06.10.2014 | Victor | Fanart.TV

carpenters

Een paar weken geleden, ik had mandag en was alleen thuis met Boris. Lekker spelen, keten en stoeien. En daarna even uitrusten met limonade en een koekje. Het juiste moment om fijne rustige muziek op te zetten. The Carpenters pasten perfect bij het moment.

Close To You, We’ve Only Just Begun en Ticket To Ride. Prachtige liedjes, met de geweldige arrangementen van Richard Carpenter en de engelachtige stem van Karen Carpenter. Maar toen kwam een liedje wat ik nog niet kende: Mr. Guder. Het staat op Close To You, en is de B-kant van Jambalaya, maar heeft het nooit op eigen kracht gehaald. Terwijl het juist een van de beste voorbeelden is van de prachtige harmonieën die ze hebben voortgebracht.

Mr. Guder gaat over een oude baas van Richard, uit de tijd dat hij nog in Disneyland werkte. Vic Guder had nogal conservatieve denkbeelden en was alleen bezig met zijn eigen werk en zijn eigen plek. Hij vond zichzelf de perfecte werknemer terwijl hij juist het tegenovergestelde was. In Mr. Guder nemen Richard en Karen muzikaal wraak op hem, hoewel Richard later zegt dat hij hem juist dankbaar is.

Het lied zelf is geweldig. Easy-listening zoals je het kent van de Carpenters. Goede tempowisselingen, fantastische harmonieën. Het trekt je mee om je dan weer even los te laten, te laten zweven en je daarna weer mee te nemen. En na krap twee minuten is het afgelopen.. denk je. Maar dan begint het pas echt. Bijna minimal scatten Richard en Karen a capella om het daarna tweestemmig zingend af te maken. En wederom op het verkeerde been komt de dwarsfluit van het begin om het lied helemaal af te ronden. Zo hoor je ze niet vaak meer.

25.09.2014 | 0 reacties
Victor | Sandberg&Timonen
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, muziekhistorie, persoonlijke plaat, puik geproduceerd
, , , , ,

The Inevitable End

25.09.2014 | Victor | Sandberg&Timonen

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.