Duurt Lang

22.07.2014 | 0 reacties
il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)
Tweet this | Share this | Pin It

dance, gastblog, ingezonden stukken, puik geproduceerd
, , , ,

Wasted Love

22.07.2014 | il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)

Steve Angelo - Wasted Love

Stuur maar iets door als je iets van Steve Angello hebt, zei hij, ondergetekende tegen Eindbaas Victor, die hem net iets doorgestuurd had van Steve Aoki. Omdat Steve Aoki een beetje de vaandeldrager is van alles van wat tegenwoordig in Amerika EDM genoemd wordt en gekenmerkt wordt door het David Guetta meets Will.i.am meets elke-drie-minuten-een-massive-drop-geluid… En omdat Steve Angello, als één van de drie masterminds achter The Swedish House Maffia, gewoon wéét hoe je een reteslimme en commerciële extase-house-productie, zoals One in elkaar draait (hier the making of… Aanrader voor producofielen!). Voor veel mensen een dunne scheidslijn, voor mij het verschil tussen het uitmelken van een formule en gewoon perfect vakmanschap.

En dus deed Eindbaas Victor dat, een paar dagen later. Steve Angello sturen. En niet zomaar  Steve Angello. Maar de nieuwe en eerste officiële commerciële solo-single van Steve Angello: Wasted Love. Met als gastvocalist Dougy Mandagi. Je weet wel. De zanger van The Temper Trap. Die andere band waar ondergetekende zo gecharmeerd van is en al eerder één (nee, maar liefst twéé) keer over schreef op Duurt Lang Muziekblog. Weer zo’n lekker wegluisterend stadion-houseplaatje. En dito feelgood muziekvideo.

Want soms krijg je gewoon wat je vraagt. En duurt het dus niet zo lang.

Lekker plaatje. Zeker geen verspilde liefde.

01.05.2014 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

dansplaat, lekker voor in de auto, lyrische lyrics, perfect popsong, toepasselijk
, , , , , , , ,

All I Do Is Win

01.05.2014 | Victor

logo-nederlandse-hartstichting_nieuw

Ik zit weer een een lekkere flow. Het is lente, mijn zoon doet het super goed, ik heb leuke vrienden, en ik ga volgende maand op vakantie. Wat wil je nog meer?

Nou, dat zal ik je vertellen: Ik heb weer een nieuwe baan. Na ruim een jaar bij een bureau te hebben gewerkt liep mijn derde contract af en was het tijd om eens rond te kijken. Binnen no time na mijn beslissing te vertrekken had ik al vier gesprekken geregeld. Binnen een tijdsbestek van nog geen twee weken heb ik twee gesprekken met de Hartstichting gehad en inmiddels kan ik zeggen dat ik per half Juni de nieuwe community manager ben.

De Hartstichting. Het is een kleine club, ongeveer 100 collega’s, die volop aan het transformeren is naar een commerciëlere manier van werken. Er moet tenslotte geld binnengehaald worden. Het mooie van werken voor een non-profit vind ik dat het geld dat binnen wordt gehaald niet naar een grote auto voor de baas gaat, maar juist wordt gebruikt voor onderzoek. Je bent bezig met iets goeds, en aan de andere kant is het brengen van je verhaal een stuk makkelijker: een stichting als deze staat tenminste ergens voor. Je hoeft geen hypocriet verhaal te vertellen.

Daarnaast kan ik een dag minder gaan werken. Elke maandag ben ik vrij en kan ik leuke dingen doen met mijn zoon. Samen naar de speeltuin, vliegtuigen kijken op Schiphol of een ijsje eten. Van die dingen die mijn vriendin nu makkelijker kan doen dan ik. Ik zie hem meer, wat de band nog sterker maakt en waardoor ik ook zekerder in mijn schoenen kom te staan over mijn rol als vader. Een echte win-win-win situatie dus.

En toen ik deze week via een video die mijn collega Chung deelde, het nummer All I Do Is Win ontdekte, was het precies het juiste nummer voor het juiste moment. Het is over-de-top commercieel (wat wil je, met T-Pain), en ik ga er enorm lekker op.

26.02.2014 | 1 reactie
Victor | BNN
Tweet this | Share this | Pin It

instrumentaal, tips van de chef, toepasselijk, vakwerk
, , , , ,

[Shazam Secrets] Floortje naar het einde van de wereld

26.02.2014 | Victor | BNN

floortje

Wat had ik graag Music Supervisor geweest. De muziek uitzoeken voor films of televisieprogramma’s. Heerlijk werk, om de sfeer van een beeld nog sterker neer te zetten, om een lokatie nog beter te duiden, om een personage nèt even wat meer creepy te maken.

Na Wie Is De Mol blijven we altijd nog een uurtje hangen om de reizen van Floortje Dessing te bekijken. Ze gaat naar de meest afgelegen plekken om met bijzondere mensen te praten. De beelden zijn mooi, de mensen bijzonder (soms wat contactgestoord, maar ja, ze wonen dan ook erg afgelegen), en de muziek is prachtig. Sommige stukken zit ik continu met Shazam in de hand om te checken welk nummer ze nu weer heeft gebruikt.

Laatst was Floortje op een eiland op de Faroër. Het is een ruig landschap waarbij het eiland alleen te bereiken is per helikopter. En onder zo’n helikoptervlucht zit dan muziek van het Zweedse Detektivbyrån, een band waar ik nog nooit van gehoord had maar wat er dus perfect bij past. Alles komt bij elkaar en dit is televisie zoals ik het graag zie. Ik had de muziek zelf niet beter kunnen selecteren.

(overigens is hier de playlist van de hele aflevering)

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

04.02.2014 | 0 reacties
Victor | rickdeleeuw.nl
Tweet this | Share this | Pin It

lyrische lyrics, male singer/songwriter, persoonlijke plaat, tips van de chef
, ,

Rick de Leeuw

04.02.2014 | Victor | rickdeleeuw.nl

rickdeleeuwbackgr

Je kent hem van de Tröckener Kecks, of van de Hema-reclames. Rick de Leeuw heeft een onmiskenbaar herkenbare stem en ik ben blij dat hij weer een album uit heeft.

Ik hou van de Kecks sinds Niemand Thuis. Een mooi beschrijvend, poëtisch epos. Toen ik tijdens de finale van het NK Airguitar Rick ontmoette, wist ik meteen: dit is een bijzondere man. In de vaderlandse popcultuur heeft hij een apart hoekje geclaimd en daar kan hij alles doen wat hij wil. Dichten, presenteren, zingen.

Zijn laatste album Beter Als is een heerlijk melancholische plaat. Ik kan verdrinken in de stem van Rick en de trage muziek wiegt me langzaam een trance in. Het is een serieuze plaat, en je moet er wel even voor gaan zitten, maar Rick stelt niet teleur. Met prachtige teksten en nog mooiere teksten neemt hij je mee in zijn wereld, om je na het laatste nummer verdwaasd achter te laten.