Duurt Lang Muziekblog

26.02.2014 | 1 reactie
Victor | BNN
Tweet this | Share this | Pin It

instrumentaal, tips van de chef, toepasselijk, vakwerk
, , , , ,

[Shazam Secrets] Floortje naar het einde van de wereld

26.02.2014 | Victor | BNN

floortje

Wat had ik graag Music Supervisor geweest. De muziek uitzoeken voor films of televisieprogramma’s. Heerlijk werk, om de sfeer van een beeld nog sterker neer te zetten, om een lokatie nog beter te duiden, om een personage nèt even wat meer creepy te maken.

Na Wie Is De Mol blijven we altijd nog een uurtje hangen om de reizen van Floortje Dessing te bekijken. Ze gaat naar de meest afgelegen plekken om met bijzondere mensen te praten. De beelden zijn mooi, de mensen bijzonder (soms wat contactgestoord, maar ja, ze wonen dan ook erg afgelegen), en de muziek is prachtig. Sommige stukken zit ik continu met Shazam in de hand om te checken welk nummer ze nu weer heeft gebruikt.

Laatst was Floortje op een eiland op de Faroër. Het is een ruig landschap waarbij het eiland alleen te bereiken is per helikopter. En onder zo’n helikoptervlucht zit dan muziek van het Zweedse Detektivbyrån, een band waar ik nog nooit van gehoord had maar wat er dus perfect bij past. Alles komt bij elkaar en dit is televisie zoals ik het graag zie. Ik had de muziek zelf niet beter kunnen selecteren.

(overigens is hier de playlist van de hele aflevering)

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

04.02.2014 | 0 reacties
Victor | rickdeleeuw.nl
Tweet this | Share this | Pin It

lyrische lyrics, male singer/songwriter, persoonlijke plaat, tips van de chef
, ,

Rick de Leeuw

04.02.2014 | Victor | rickdeleeuw.nl

rickdeleeuwbackgr

Je kent hem van de Tröckener Kecks, of van de Hema-reclames. Rick de Leeuw heeft een onmiskenbaar herkenbare stem en ik ben blij dat hij weer een album uit heeft.

Ik hou van de Kecks sinds Niemand Thuis. Een mooi beschrijvend, poëtisch epos. Toen ik tijdens de finale van het NK Airguitar Rick ontmoette, wist ik meteen: dit is een bijzondere man. In de vaderlandse popcultuur heeft hij een apart hoekje geclaimd en daar kan hij alles doen wat hij wil. Dichten, presenteren, zingen.

Zijn laatste album Beter Als is een heerlijk melancholische plaat. Ik kan verdrinken in de stem van Rick en de trage muziek wiegt me langzaam een trance in. Het is een serieuze plaat, en je moet er wel even voor gaan zitten, maar Rick stelt niet teleur. Met prachtige teksten en nog mooiere teksten neemt hij je mee in zijn wereld, om je na het laatste nummer verdwaasd achter te laten.

19.09.2013 | 0 reacties
Victor | Alex Lake
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ken ik jou niet ergens van?, tips van de chef, vakwerk
, , , ,

Rewind The Film

19.09.2013 | Victor | Alex Lake

MSP-2013-by-Alex-Lake-triptych-colour-instruments

De Manics hebben een nieuw album, Rewind The Film. Het is een ander album dan je zou verwachten. Ze zijn meer de akoestische kant op gegaan, en dat is een prettige ontwikkeling.

Ik wist natuurlijk al dat de Manic Street Preachers mooie liedjes konden schrijven. Black Dog On My Sholder van This Is My Truth, Tell Me Yours is een van de mooiste die ken. Ook op Rewind The Film staan weer een paar prachtige nummers. De Manics krijgen op dit album ook meer hulp van gastzangers en -zangeressen, die allemaal op hun eigen manier echt wat bijdragen.

Op het album wordt meer gebruik gemaakt van orkestrale arrangementen. Prachtige strijkorkesten, groepen met blazers, ze laten horen waarom ze al jarenlang tot de beste bands van Engeland behoren. Als je van Elbow houdt, dan vind je Rewind The Film vast ook een goede plaat.

17.09.2013 | 0 reacties
Victor | Channel WTF
Tweet this | Share this | Pin It

at the movies, vakwerk
, , ,

Atlas

17.09.2013 | Victor | Channel WTF

The-Hunger-Games-Catching-Fire

Coldplay is weer terug. Speciaal voor de tweede film van The Hunger Games, Catching Fire, hebben ze een nieuw nummer geschreven. Het is wat je van ze zou verwachten, maar daardoor wel weer met kwaliteit.

Het begin klinkt als een nummer van A Rush Of Blood To The Head. Een rustig pianointro met de stem van Chris Martin die het eerste couplet zingt en in de tekst verwijst naar de film. tegen het eerste refrein komen er al meer instrumenten en bouwt het nummer op naar de bombastische kant waar we Coldplay van kennen op Viva La Vida en Mylo Xyloto. Tegen de tijd dat het refrein terugkomt is het nummer op zijn hoogtepunt en zodra de eerste gitaarsolo zich aandient is het alweer bijna afgelopen.

De boodschap van de ballad vind ik wel heel mooi: I’ll Carry Your World. De opofferingsgezindheid die in de films een rode draad is, kan natuurlijk ook worden toegepast op relaties, en zo universeel gemaakt worden. En dat het nummer Atlas heet heeft daar natuurlijk weer alles mee te maken. De Griekse God Atlas werd door Zeus gestraft voor zijn rol in de Titanenoorlog en moest de hemel dragen, hoewel hij tegenwoordig ook vaak gezien wordt als God die de wereld moest dragen.