Soms moet je keuzes maken. Twee weken geleden ging ik na weken van blaffend hoesten, slecht slapen en heel veel niezen naar de huisarts. Longontsteking was zijn conclusie. En dat betekende een antibioticakuur en veel rust. Even wennen, aangezien ik bijna nooit ziek ben en van afspraak naar afspraak hol.
Ik heb een week thuis gezeten, geheel tegen mijn gevoel in. Ik miste een training, en miste het uitje van de afdeling naar de schouwburg van Amersfoort, de Flint. Maandag besloot ik dat het wel welletjes was en ging ik weer naar kantoor. Iets later van huis en iets eerder terug om niet midden in de spits te hoeven reizen. Mijn collega’s waren verbaasd dat ik er alweer was en hortend en stotend deed ik mijn werk. Dinsdag ging ik weer, sprak wat collega’s over lopende projecten en die avond vond ik dat het tijd was om te gaan trainen. Ik voelde me al de hele dag relatief goed, dus het kon wel dacht ik.
Tijdens de training merkte ik al een beetje dat het teveel was. Ik hoestte de longen uit mijn lijf tijdens mijn eigen scènes en die van anderen, en ging na de training direct naar huis. Thuis stortte ik in van vermoeidheid en besefte ik dat ik te ver was gegaan. Gelukkig is A. zo lief geweest om als reserve mijn plaats in te nemen van de voorstelling waar ik vanavond in mee zou spelen, en de DJ-set van morgenavond wordt nu door S. in zijn eentje afgewerkt (met misschien een vervanger). Woensdag ben ik tegen beter weten in toch naar kantoor gegaan omdat we bezig zijn geweest voor het afscheid van mijn manager, en daar wilde ik ècht bij zijn.
Maar ik merk dat ik nu zelf naar mijn lijf moet luisteren en rust moet nemen. Ik heb het vaak genoeg tegen anderen gezegd: ‘denk aan jezelf, je hoeft echt niet overal bij te zijn’, maar als je het tegen jezelf moet zeggen is het toch anders. En dus duik ik nu mijn bed weer in.
