Frankie Sinatra

The Avalanches zijn terug. 15 jaar geleden, in het najaar van 2000 brachten ze hun eerste album uit, Since I Left You. Het album is een samenraapsel van zo’n 3500 samples, en van de meeste samples konden ze niet achterhalen wie ze ook alweer gesampled hadden. Juist omdat het vooral een creatief project voor ze was en ze nooit de intentie hadden om het uit te brengen, laat staan dat ze verwachtten dat het zo’n succes zou worden.

Na zo’n megasucces, zijn de verwachtingen voor het tweede album natuurlijk groot. En nu, 15 jaar na Since I Left You is daar de opvolger: Wildflower. En ook bij deze opvolger hebben ze het helemaal bij elkaar gesampled. Een aantal vocalisten en muzikanten hebben op verzoek meegewerkt, maar ook zij hebben vooral samples aangeleverd waar The Avalanches dan zelf weer van alles mee konden doen.

De eerste single van het album is Frankie Sinatra. Waarop Frank overigens niet op te horen is, maar het refrein is gesampled uit het nummer Bobby Six Idol van Wilmoth Houdini, wat een lofzang is op de stem van Sinatra. Het refrein is zo catchy, dat ik het nummer al weken lang niet uit mijn hoofd krijg. Ik denk dat dit mijn soundtrack voor de zomer van 2016 gaat worden, of misschien stiekem al is.

Monakr

Dagelijks krijg ik tientallen mails van PR-agents, die hun artiest willen pluggen. De meeste delete ik blind, op basis van de mailtitel. Vandaag zat er een tussen waarvan de titel me wèl triggerde. Een bandje uit Chicago heeft een oude hit van Ace Of Base geremixt, Don’t Turn Around. Die ken ik nog wel dus ik ben benieuwd wat ze ervan hebben gemaakt. Mail geopend, link geklikt, en.. het is een heel goede remix.

Monakr, zoals de band heet, bestaat uit vier jongens. Twee ervan waren samen al de band Hey, Champ, en de zanger zong eerder op Lupe Fiasco’s hit Superstar mee. Allemaal jongens die al wat ervaring hebben dus. Begin 2014 hebben ze samen Monakr gevormd en zijn ze gaan opnemen. De eerste LP komt later dit jaar uit, en vooruitlopend daarop hebben ze dus vast deze remix van Ace Of Base gedeeld. Het klinkt in elk geval heel veelbelovend!

Bob Moses

Herfst. Wintertijd. Korte dagen, lange nachten. Meer donker dan licht. Tijd voor toepasselijke muziek. Downtempo, het liefst neerslachtig of in mineur. En als het aan mij ligt het liefst elektronisch.

Enter Bob Moses. Vernoemd naar een stedenbouwkundige. Tom en Jimmy kennen elkaar van de middelbare school in Vancouver, en komen elkaar na jaren weer eens tegen in New York. Jimmy was Trance-DJ geworden en Tom singer-songwriter. En toen gingen ze samen muziek maken.

Bob Moses klinkt heerlijk. Perfect voor deze tijd van het jaar. Het debuutalbum Days Gone By kwam twee maanden geleden uit, en in december staan ze in Paradiso. Ik denk dat ze nog best eens hoge ogen kunnen gooien in de eindejaarslijstjes.

H.E.A.R.

H.E.A.R.

H.E.A.R., de afkorting voor Henry En Alex Rock, heeft al tientallen hits, Best Of-albums en uitverkochte optredens achter de rug. Nu zijn ze op afscheidstournee op de Parade en gisteren had ik het geluk een van de laatste kaartjes te hebben bemachtigd.

Henry van Loon en Alex Klaassen kennen elkaar al van jongs af aan, uit het Brabantse leven, en hebben een hechte band. Ondersteund door twee topmuzikanten (Jan en Keez Groenteman) speelden ze gisteravond een selectie van hun hits. Alle knallers kwamen voorbij, zoals Ananas van Karton, Deep Fried Parrot Love (een top-20 hit in Japan, Korea en bepaalde delen van Vietnam), het gevoelige Officieel Voorbij.

Zelf herken ik me meer in Leven In De Zon en het prachtige chanson Dorp In Het Groen. Het verhaalt melancholisch over een plattelandsdorp, dat in de loop der tijd niets is veranderd en heel prettig thuiskomen is, nu beide mannen in de wijde wereld in zijn getrokken. Heel herkenbaar voor mij, als plattelandsjongen die nu ook in de grote stad woont. Het raakte me diep van binnen en is voor mij het hoogtepunt uit het oeuvre van H.E.A.R.

Swinder

swinder

Een maand of twee geleden, begin April, deden we huizenruil met Mayke en Gijs. Ze hebben net als wij een kleine, en het was voor hen de eerste keer zonder kind op stap. De vorige keer dat we een huizenruil deden was al bijna een jaar geleden, dus het werd wel weer eens tijd.

Ook wij hadden onze boef achtergelaten bij mijn ouders, en zo kwam het dus dat we ergens in Friesland op een schimmig parkeerterrein onze sleutels uitwisselden. Wij reden door naar Groningen, zij naar Haarlem. In ons huis lag een lijstje met local-tips, en in hun huis was het niet anders. We hebben geprobeerd de hele lijst af te werken, maar het is helaas niet gelukt.

Een van de tips op de lijst was het fijne koffietentje Bij Britta, in de Oude Kijk in Het Jatstraat, een van de gezelligste winkelstraten van Nederland. Op zaterdagochtend hebben we er koffie en een taartje gehaald, een tijdschriftje gelezen en genoten van de zaterdagochtend. Op de achtergrond klonk de muziek van een Gronings bandje.
Het paste precies bij de tijd en plaats, en de mood waar we in waren. Ik probeerde te shazammen, maar het werd niet herkend. Gelukkig was de café-eigenaar zo aardig om de naam op te schrijven. En zo ontdekte ik dus de band Swinder. Onverstaanbaar, maar heerlijk voor de zaterdagochtend.