De nieuwe van Jamiroquai. Meer van hetzelfde, dat wel, maar nog net zo aanstekelijk als Canned Heat en Don’t Give Hate A Chance. En er zijn weinig bands die ook maar in de buurt van de stijl van Jamiroquai durven te komen.
Penguin Prison’s remix van White Knuckle Ride is al net zo lekker. Meer hi-hat maakt het nummer nog meer disco dan het al was. Lekker. Het nummer had alleen een paar weken eerder uit moeten komen, toen het nog warm was.
Je kent hem misschien van de Goodie Mob en waarschijnlijk van Gnarls Barkley. Cee-Lo Green is het pseudoniem van de 36-jarige Thomas DeCarlo Callaway. Van Gnarls Barkley is hij de kleine kale zanger (Danger Mouse, bekend van The Grey Album is de lange bebaarde producer) met de uitzonderlijke stem, trouwens ook te horen op de achtergrond van TLC’s Waterfalls. Hij heeft een groot bereik en is thuis in hiphop, soul en gospel. Na twee succesvolle albums met Gnarls Barkley brengt hij in oktober een soloalbum uit.
De eerste track van het album Lady Killer is Fuck You. Vergezeld van een typografische clip is het een heel krachtig nummer waarin Cee-Lo een vrouw en haar nieuwe vriend toezingt. De vrouw is een golddigger een heeft de arme Cee-Lo verlaten voor een rijkere kerel. Vandaar de verwensingen. Het nummer is lekker opgebouwd, heeft een gospelrandje en een heerlijke groove. In andere woorden, hier staat met grote letters HIT op geschreven.
Het groter worden van een blog (in bezoekersaantallen) brengt zowel voor- als nadelen met zich mee. Enerzijds negatief commentaar, maar anderzijds grotere namen en labels die je weten te vinden. Meestal ben ik niet zo happig op artiesten die nieuwe tracks naar me sturen, maar toen ik een mailtje van iemand bij Sony kreeg wekte het toch mijn interesse.
Oh Land is de Deense zangeres Nanna Øland Fabricius die volgens het label ‘cinematische electropop’ maakt. Klinkt interessant. Als ik op haar MySpace lees dat ze heeft samengewerkt met Trentemøller wordt het helemaal interessant.
Sun Of A Gun is heeft een lekker ritme, fijne zangmelodie en is inderdaad electropop wat lekker in het gehoor ligt. Zelf deed het me denken aan Amanda Jenssen en iets verder weg Caro Emerald. Een leuke ontdekking voor degenen die niet naar Lowlands gaan. (Check trouwens ook de Yuksek Remix).
Hoewel het album pas over een maand in de winkels te krijgen is, is gisteren Senior ‘gelekt’. Dit instrumentale album van Röyksopp is het directe broertje van Junior. Was Junior al een meesterwerk op het gebied van productie, Senior legt de lat toch nog iets hoger.
Een van de hoogtepunten van Junior is Tricky Tricky. Een onheilspellend nummer met zo niet onheilspellendere zang van Karen Dreijer-Andersson (die we kennen van het vage Fever Ray en The Knife), met een pulserende bas en hypnotiserende soundscapes. Voornamelijk het ‘extra’ stukje aan het eind is een van mijn lievelingsmomenten van het album Junior.
Op Senior staat als tweede ‘Tricky Two’. Een herbewerking van Tricky Tricky, maar wel op een manier zoals alleen Torbjørn en Svein dat kunnen. Nieuwe melodielijnen, instrumentatie maken het tot een ander nummer. De basis blijft herkenbaar (met name door de bas en de drums) maar verder past het perfect in het concept-album Senior. En, ook hier een ‘extra’ stuk aan het eind 
.
Wie kent Jack Johnson niet? Lekkere nummers, met goede deuntjes en teksten die je niet snel vergeet. Het album “In Between Dreams” is mijn absolute favoriet, omdat deze heel erg akoestisch is.
Ik heb Jack Johnson nog niet live kunnen bewonderen, maar de eerstvolgende keer dat hij Nederland aandoet ben ik erbij. Deze samensmelting van “Belle” en “Banana Pancakes”, met het juichende Franse publiek (dit optreden staat ook op de live-cd “En Concert”) heeft een aantal heerlijke kippenvel momentjes. Leuk als het publiek tekeer gaat bij een aantal Franse zinnen van Jack (daar houden die chauvinisten wel van!). Met Zack Gill op de accordion heeft deze versie ook wat meer body, en is het wat mij betreft helemaal af. Check die solo op 4:20, daar ga ik helemaal van uit mijn plaat!
Zo, nu ga ik gauw eens de concertagenda checken.
