Ik denk er liever nog niet over na, maar ik wil graag mooie instrumentale nummers als ik doodga. Rustige pianomuziek, heftige violen en vooruit, ook een beat.

Röyksopp – Triumphant

Veel van de nummers die langskomen in de Thirty Day Song Challenge zijn al eerder op Duurt Lang langsgekomen. Logisch, want de nummers waar ik een verhaal bij heb, zijn vaak degenen waarover ik blog. Dat maakt het een stuk leuker om te lezen en zo kunnen de lezers zich een beeld van me vormen. En zelf vind ik het ook altijd leuk om te weten waarom iemand een bepaald nummer zo mooi of lelijk vind. Zo leer je mensen kennen, denk ik.

Een van de nummers waar ik verdrietig van word is Athlete’s Wires. De eerste keren dat ik hoorde biggelden de tranen over mijn wangen, bewust of onbewust, en dat kwam vooral door de emotie waarmee het nummer gezongen werd. Het is een heel persoonlijk nummer, geschreven voor het net geboren kind van de zanger en je hoort de gevoelens die hij door het lied wil uiten. Het is uiteindelijk gelukkig allemaal goed gekomen maar de machteloosheid van de zanger, plus een stel prima gearrangeerde violen.. nou dan kan je me opvegen.

Athlete – Wires

Het leven lacht je niet altijd toe. En zeker als je 18de verjaardag nog ver weg is, draag je soms een last op je schouders die resoneert in alle dingen die je voelt, doet, en opzoekt. En omdat je ouders je niet begrijpen, je vrienden eigenlijk ook je vijanden zijn en vooral ook de liefde je in de steek laat, biedt muziek je een wereld waar je gehoord wordt, veilig bent, en je een gerustellende echo vindt van dat wat er binnen in je broeit.

We nemen allemaal muziek met ons mee die diep vervlochten is met wie we zijn. Vaak uit onze jonge jaren. Vaak gekoppeld aan een gebeurtenis, een emotie, een persoon. Vaak allemaal tegelijk. Platen waarin je troost hebt gevonden, die je altijd uit de put krijgen, of die gewoon passen bij wie je bent.

Hierbij open ik een nieuwe categorie die je ‘uit de heart shaped box’ zou kunnen noemen, omdat het de platen zijn omdat het de muziekale bagage is de je op het meest speciale plekje bewaart. Maar laten we het voor de duidelijkheid maar houden op “persoonlijke plaat”.

De eerste plaat die dit predikaat van mij krijgt is Black van Pearl Jam. Dit is een van hun grootste hits en je vind hem op hun debut album Ten, nog steeds hun beste plaat, en een van de meest invloedrijke en succesvolle platen uit de jaren 90.

Black is natuurlijk het ultieme liefdesverdriet nummer; toepasselijk voor een verloren liefde, of een liefde die – zoals een dichter het ooit mooi zei – ‘gebroken is in de knop’. En ook de lyrics van Black lezen als een gedicht. De plaat bouwt op naar een emotionele climax waarin je voelt dat dit nummer voor de zanger Eddie Vedder zelf ook diep uit zijn heart shaped box komt. De gebeurtenis en werkelijke betekenis van de tekst is waarschijnlijk daarom ook bewust nog steeds een mysterie. Maar met de laatste strofe komen we waarschijnlijk erg dicht bij de essentie:

I know someday you’ll have a beautiful life,
I know you’ll be a sun in somebody else’s sky, but why
Why, why can’t it be, can’t it be mine

En vaak tijdens live uitvoeringen voegt Eddie daar vaak op het einde nog – schreeuwend uit het puntje van zijn tenen – aan toe:

I don’t think these people understand… The don’t really understand… We belong together… Together… Together…

Kippenvel.

Pearl Jam – Black (Live in Atlanta)